Springerinne

Ein liten tur innom for å seie god helg. Her er pizzadeiga sett til heving. No står fyllet att og denne gong skal eg teste ut om pesto og kylling er etandes:) Trur det skal bli snadder.

NRK seansen gjekk kjempefint. Møtte reporteren utanfor Løplabbet og så gjekk vi inn for å sjå på alt det kule stashet og sjølvsagt løpeskoa som ein løpar "må " ha. Deretter møtte vi fem ungdomar på Ski vidaregåande skule. Det var ei oppleving  i seg sjølv. Utruleg morsom for der kom det rett frå levra.

Storkoste meg under heile seansen, og det er ikkje tvil i at  radio som medium er superspennande. Håpar berre ikkje eg knota på dialekta. Er jo ikkje så lett å høyre det sjølv,men eg satsar på at det gjekk gjennom " nynorsksensuren".:)

 God fredag då dåkke:)

God morgen!

Har dåkke sove godt.Eg sovna før klokka 22 og er difor klar som eit egg til å starte vekas nest beste dag:)Ein dag med avspasering, og ein dag krydra med spenning. Skal nemleg treffe NRK radio ved Løplabbet butikken på Ski storsenter klokka 10,og deretter berst det vidare til Ski vidaregåande skule. Tema er trening og utstyr. Ein reporter og eg skal snakke med ungdomar om kva som motiverar dei, kva topp utstyr eigentleg betyr for det å komme seg ut i frisk luft, kva som er vanleg prisklasse for dei i den alderen dei er i. Eg trur dette blir noko annleis enn då eg vaks opp. Fekk foreksempel ikkje skidress før eg var 15. Før den tid gjekk eg i ein spraglete spygrøn løpetights og ein spygrøn høghalsa gensar. Skia var noko meir up to date, men hadde dagens unge møtt opp i dette ville dei nok få mange rare blikk etter seg.

Eg synes det er superspennande med radio. Det er trygt på ein måte sidan du ikkje viser verken kropp eller ansikt, men også skummelt fordi det er så mange som lyttar til radioen. Den står jo og trallar i bakgrunnen hos dei fleste.Vel, eg vel å tenke på den trygge delen då alt redigerast før sending.

No ventar ein time løpetur i skauen. Har ikkje trena sidan onsdagmorgon, men ete  masse forskjellige snop og andre delikatesser. Ein umuleg kombinasjon før. Litt enklare i dag:)  Må likevel innrømme at løpeturen vil kjennes topp:)

Snakkes snart då.

Springerinneklem på morgonkvisten. 

Gratulerar med dagen. Håpar dåkke har hatt det fint så langt med eller uten rømmegraut og kaker:) Eg har kome heim frå ein rask tur til Køben, der vi oppdaga at himmelspretten ikkje berre blir feira i Norge. Alle shoppingplanar blei difor brutalt avslutta før dei fekk begynt. Tenk å reise med hovudet så langt under armen. Eg vel å tru at 17 mai tok over tanken på det andre...

Hotellet Skt. Petri var derimot kjempestilig, ikkje for dyrt og hadde den beste frukosten eg nokon gong har ete. Verkeleg eit kupp og eit hotell eg trygt kan anbefale:  Hotel Skt. Petri, København  

Frå rommet i 6 etasje:)

Mmmm..favoritt:)

Over til det eg har på hjertet. Har du nokon kjent på det at det å sjå seg sjølv naken i heilfigur er vanskeleg. Ja nesten umuleg? At du automatisk snur deg vekk frå spegelen  i det du skal kle på deg bh en og toppen? At du snur deg tilbake i når foreksempel magen er tildekka av klede. Då er det liksom greit.  At  du vil unngå å sjå det du mislikar mest? At du ikkje orkar den stikkande følelsen som kjem i det du faktisk ser det du er redd for: "Blaut og tjukk."

Slik har eg hatt det lenge og har det faktisk ennå. Ikkje i like stor grad, men dei dagane eg kjenner meg oppblåst, uvel og ikkje noko særleg lekker snur meg vekk automatisk. Klarar ikkje å sjå realiteten over kiloane og vel den " enklaste" løysinga. Men kvifor kjenner eg på dette ennå? Kvifor kan eg ikkje klare å akseptere at magen ikkje lenger er deffa? At synet som møter meg i spegelen er gått  frå paddeflatt til" kupert terreng".

Det er ikkje berre framfor spegelen heime eg eg har dårlige tankar om meg sjølv. Også i dusjen på treningssenteret kan eg innbille meg at alle tenkjer det same. "- Uff for ein slappfisk". Kan ikkje sjå at ho får resultat av all sit - upsen.

Må jo ha litt galgenhumor opp i alt, for det meste er jo berre oppspinn.:) Men ikkje oppspinn nok så lenge hovudet seier noko anna enkelte dagar. Men er dette noko berre eg opplever eller er det fleire i same sko? Kva gjer dåkke?

Frustrert springerinneklem:)

Heisan, er akkurat komt heim frå styrketrening, Musklane er temmeleg mørbanka, men det er litt deilig også. Kjenner iallfall at ein lever. Det er så godt å oppdage at maten gjer meg sterkare. At eg kan kjenne framgang fordi kroppen får påfyll som dette:

Over til eit spørsmål som eg fekk for nokre dagar sidan.

Har selv anoreksi og er i et forhold. Er livende redd for at han skal gå fra meg, selv om jeg vet innerst inne at han ikke vil det? Hvordan var det for han at du hadde spiseforstyrrelser?

SVAR:

Det er tøft  å være i forhold med ein spiseforstyrra. Pårørande har det også fælt, men på ein litt anna måte. Min mann takla det bra vil eg sei, og var veldig sterk, men i ettertid har han begynt å tenkje meir på reisa han eigentleg har vore med på. Det er rart med det, men når ein får tid til å reflektere ser ein også kor mykje ein sjølve har kjempa. Den "oppdagelsen" er ei blanding av godt og vondt. 

Det viktigaste er å samarbeide. Ingenting anna virka. Finn småting i kvardagen som begge likar og fokuser på dei. Då kjem dåkke litt nærmare kvarandre. Ta ein pause frå spiseforstyrrelsen og kjenn kor godt det faktisk er å leve. Du veit at du berre kan gå tilbake til rutinane din når du kjem heim, men for kvar gong du utfordrar seg sjølv på denne måten kan eg garantere deg at du vil ha meir, og meir og meir av det ekte livet. Vær den som tar initiativet innimellom. Det vil din kjære sette stor pris på og han vil føle at du inkluderar han i livet ditt. Ikkje berre monsteret i hovudet:)

Elles ventar eit lite døgn på reisefot. Gler meg til nokre verdifulle timar utan å tenkje på noko som helst.:) Fredag skal det også skje noko spennande. Den utfordringa gruar eg meg litt til,men satsar på at det går det også:)

1) Har du noen tips i forhold til formtopping/trening de siste dagane/ukene frem mot konkurranse? Har tenkt å delta på noen motbakkeløp i sommer og lurer på hvordan jeg best skal legge opp treningen frem mot konkurranse. Trener til vanlig 5-6 ganger i uka; som oftest 1-2 intervalløkter, 3-4 rolige langturer og en styrkeøkt. 

 SVAR:

Hei, det er forskjell på dagar og veker så eg vel å svare på dei to siste vekene før du evt skal delta på eit motbakkeløp. Som du skriv trenar du mykje så eg går då utifrå at grunnlaget er lagt og du har god kondisjon. Formtopping er då det som gjenstår dei siste to vekene. Det betyr innslag av heilt roleg tur( ikkje for lange) og innslag av korte og intense økter.

 La oss sei du skal delta på Varingskollen OPP eller Oslos Bratteste, då ville lagt inn bakkesprint 10 dagar før. Her kan du løpe så fort at du får melkesyre. Ikkje spring lenger enn 80 meter og gjenta gjerne 10 gangar. Denne økta skal du bli sliten av. Dagen etter rolig løpetur 30- 40minutt. Ta så ein fridag, og kjenn på overskotet langs med den siste veka. Nokre type intervalla som 10x200meter med 45 s pause gir god blodsirkulasjon, fordi du ikkje skal springe så fort at du blir stiv. Det brukte eg å gjere 4-5 dagar før. Dette piffar opp musklane og gjer deg klar til dyst. Ikkje få hard massasje dagen før.

Mat: For meg funka havregraut til frukost eller grovskiver med pålegg, ikkje mykje melkeprodukt, og heller ikkje for mykje kaffi. Måltidet før konkurranse var som regel brød ( ikkje det grovaste) med foreks. skinkepålegg eller egg etc. +  banan 45minuttt før start viss eg kjende meg slapp. Motbakkeløpa går jo som regel frå midt på dagen så då held det med 2 måltid før start. Unngå krydra mat som kan laga jordskjelv i magen.

 Var dette hjelp i? Lykke til!

Nye løpesko. Årets Brooks Ravenna har endra seg noko eg merka på 1 løpeturen i mats og det var ikkje positivt for mine bein, så eg fekk anbefalt denne nye modellen til Brooks, av Løplabbet på Ski. Spennande.

2) Har spiseforstyrrelser, men er helt fysisk frisk, spiser normalt og veier normalt, men hvordan skal jeg klare å begynne å spise sammen med andre igjen?  

SVAR:

Maten er ofte hovudingridiensen i dei fleste sosiale happeningar og då kjennes det frustrerande å ha SF i "bagasjen" kvar dag. 

Sjølv har eg kjent på dette i mange år og syntes det til og med var pyton å ete ein salat byn viss eg skulle på noko fordi eg trudde alle dei ukjende menneska tenkte sitt. -" Uff, ho der ete jammen mykje." Eg kunne også ete lunsjen min i bilen og då køyrde eg gjerne til den lokale bensinstasjonen, kjøpte meg ein kaffi og åt salaten min. Felles måltid blei etterkvart så vanskeleg at eg omtrent sneik meg unna alt som hadde med "felles måltid" å gjere. Takka nei til dei kjekkaste selskapa og turar fordi eg var så redd for ukjent mat og alle menneska eg måtte ete med.

Min veg til å bryte denne barriera som foreks på jobb tok lang tid med mange avbrotne forsøk. Ikkje før i fjor sommar klarte eg å ete med kollegaane mine i lunsjen. Då hadde eg jobba der i 3 1/2 og hadde gått bort til den døra og trappa som gjekk ned til lunsjrommet x - antal gonger , for så og snu att. Eg kom meg ikkje gjennom den "muren". Difor var det så godt at ein god kollega og venninne ( Heidi) ikkje ga seg og spurde fleire gonger. Til slutt gjekk eg med på det. Plutseleg sat  eg der med salaten min med heile jobben på alle kantar. Ingen glana, ingen sa noko og praten mellom gjekk laust og fint. Etter denne sommarsdagen har eg felles lunsj kvar dag og det har gått heilt prikkfritt. Kollegaene  mine har også sagt at dei er glade for at eg klarte å bryte barriera og at dei synes det var vanskeleg å vite kva dei skulle seie når eg viste så tydeleg avstand.

Mitt råd er difor å begynne i det små. Et noko frukt saman med elevane/ vennene/ kollegaene, deretter aukar du jamt og trutt med ein yoghurt, ein salat og til slutt den nista/ den retten du vil ha akkurat der og då utan å tenkje meir over det. Som sagt må du utfordre deg sjølv og vite at dei andre ikkje ser stygt på deg, men er glade for at du vil tilbringe tid der også maten ein del av settinga.

3)Fikk du hjelp fra enæringsfysiolog? Hvordan var det?

SVAR:

Fekk kostliste då eg var 18år. På denne tida var eg på friidrettslandslaget og fekk dermed oppfølging til å både beinskjørhetstest og ein time hos ernæringsfysiolog på Olympiatoppen.  Eg fekk store problem med å både godta og følgje lista. Det var jo nettopp desse kaloriane eg var så fryktleg redd og i mitt hovud var eg ovebevist om at denne lista var skrekken sjølv. For å sei kort: Det hjalp lite med auka matmengde når hovudet ikkje var med. Det eg hadde trengt då var psykiaterhjelp på samme tid som at eg måtte auke matinntaket litt etter litt. Forskjellen på denne episoden og den eg møtte med Laila i 2010 var enormt stor. Eg fekk sjølv velge kva eg kunne klare å begynne med. Eg blei involvert i min eigen prosess som igjen gjorde meg tryggare på alt som møtte meg og som gav meg ei kjensle av at eg var sjef.

Har forsatt nokre spørsmål att som blir besvart imorgon:)

Bilder frå igår:

Moods of Norway er komen på Ski storsenter. Føler meg veldig heime her ja. Rosa og traktor på same tid:) haha:)

Trukje eg skal bli cowboylaila med det første.

Mi spreke, morsomme og sprudlande venninne og kollega, Heidi. ( Ja vi er på undertøysavdelinga på Lindex..hihi:))

 Kan du skrevet et innlegg om utdannelsen din? Eller veien frem mot journalist i Birkebeineren, det er jo drømmejobben for mange.

SVAR:

Etter vidaregåande skule tok eg et lite år med jobbing. Arbeidde på hotellet heime som servitør og stuepike. Året etter tok eg 1 år på førskulelærarlinja i Sogndal. Eg valde å slutte etter 1 året, for eg kjende meg heilt på feil plass. Deretter tok eg samfunnsfag på same plassen og så til slutt skjønte eg at eg berre måtte satse på det eg likte så godt, nemleg å skrive. Hadde allereie då nettside som eg dagleg oppdaterte om trening og konkurransar.

Starta så på journalisthøgskulen i Oslo. Der gjekk eg i to år. Deretter blei det praksis, sommarjobb i lokalavisa og så flytta vi til Stavanger. Der fekk eg jobb som daglig leiar i Rogaland Friidrettskrets. På same tid skreiv eg boka Motbakkemoro på oppdrag frå eit forlag. Det var også i Stavanger eg kom over stillinga som redaktør for Birkebeiner`n. Sette meg på flyet for intervju og bestemte meg ganske kjapt for å satse på dette. Då flytta vi til Langhus og sidan har vi vore her.

Hva er det viktigste en må huske på dersom en oppdager at en er pårørende til en med spiseforstyrrelse?

SVAR:

Spør, men legg fram spørsmålet på ein vennleg måte. Erkjenner ikkje vedkomande noko som helst må du gå hakket vidare. Spør ein nær venn eller læraren på skulen. Gå forsiktig fram slik at ikkje vedkomande føler du går bak ryggen. Det beste er nok å fortelle at du kjem til å spør. Det viser openheit og respekt. For akkurat det med openheit er så utruleg viktig å vise for ei person som vil halde alt inni seg/ ikkje er klar for prate om det som tyngjer i hovudet. Då er det iallfall større sjanse for at ho blir trygg på deg og tør å opne seg etterkvart. Her gjelder å bruke tid meir en noko anna.

Vær observant i kvardagen og sjå etter typiske teikn. Det kan være dogåing ei stund etter måltidet, trenar mykje meir enn før, opptatt av diettar ++ ( Vil ikkje gje "tips" her) Meiner ikkje at du skal fotfølge ho, men være observant. Googlar du på nettet vil du finne typiske teikn.

Trodde du noen gang du var helt frisk selv om du var syk?

Innerst inne; nei, men prøvde å overbevise meg sjølv, spesielt den perioden eg var på det beste som løpar. Så lenge idretten gjekk bra klarte eg å distansere meg frå sjukdomen,  men dei gongane eg blei skada eller andre vonde ting dukka opp heilt uventa, kom tankane og panikken over meg for fullt att. Det er først det siste året eg kan sei at den ulminga i hovudet er normalisert og lignar meir på vanleg forfengelegheit.  Og akkurat det kan ein leve med :):)

Hvordan taklet mannen din sykdommen?

Han takla det ved å være roleg og balansert, men det gjekk hardt innover han. Det veit eg og det såg eg også då, men likevel klarte eg ikkje å skjerpe meg.Idag ser det heilt tydeleg når eg tenkjer tilbake, og eg beundrar han over å ha halde ut med meg.

Heldigvis har vi fått gjort mykje kjekt også, som å reise land og strand. Å reise bort er sjølvsagt inga løysing på det eg sleit med, men ein måte å få pusterom på. Ein måte for å teste seg sjølv og sprenge grenser under hyggelege og annleis omgjevnadar. Eit pusterom frå bekymringane sidan det skjedde noko nytt og spennande kvar dag. Han fekk meg også overbevist på at det ikkje var min feil at eg var sjuk. Dei orda betydde mykje.



 Dei neste spørsmåla skal eg svare på i løpet av helga. Og det er berre å sende inn fleire om det er noko de lurar på.

Ser dåkke meg?

Elska å ligge først i løypa...:)

Her ventar det  jobbings, seinare styrketrening og kanskje pizzalaging ikveld.  Ha ein fortreffeleg dag og lykke til på Holmenkollstafetten imorgon. Gløymer ikkje då eg vann 1. etp i eliteklassa( bildene over) for eit helt liv sidan. Det var eg faktisk litt stolt over,  fordi det alltid har  regjert mykje prestisje i eliteklassen og så kom vesle Gloppen Friidrettslag og yppa seg. Moro så lenge det varte:)  



No er det derimot blitt meir tid til å være dame, noko som ikkje kom forseint:) Gler meg til å bruke denne kjolen sommar, og skoa sjølvsagt. Dei kjøpte eg foresten i Dubai før jul:)

Er godt  i gang med å svare på spørsmåla dåkka. Vil legg ut svara i morgon, men kom gjerne med fleire. Og som sagt. Ingen spørsmål er flaue eller noko ein skal skjemmes over.

I går kveld lagde eg dei beste karbobombene på lenge. Ingridienslista blei lang, men det var kun fordi eg brukte det eg hadde i skuffer og skap. Og eg kan konstatere at eg har gått glipp av altfor mange slike "rundstykkestunder" , for fy så godt det var. Eg kunne ete resten av kvelden, men magen sa stopp lenge før det. Ufatteleg godt er det også  at denne type mat  ikkje triggar meg til frotse og kaste opp. Eg klarte å nyte kvar ein bit med brunost på toppen.

 For to år sidan hadde eg ikkje smakt på nokon av delane.

Før steiking.

Elsk...

Grove rundstykker med nøtter og ost

2,5 dl sikta rugmjøl * 2,5 dl grovt rugmjøl * 1 dl havregryn* 1 god neve valnøtter*

En god neve gresskarfrø * En god neve solsikkefrø * En god neve rosiner * 1 dl blåbær youghurt * litt olivenolje 1ts.  * anis (krydder) * 1. pk gjær * Lunka vatn * 1ts. salt

I tillegg: * 1 egg * kvitost

Bland alt det tørre. Hakk valnøttene godt. Deretter har du i  resten og knar sammen ein deig. Settast til heving i 1 time.

Bak ut rundstykker eller fletterundstykker, pensle over med piska egg (eller vatn), dryss gresskarfrø eller liknande over og til slutt reven ost. Eg brukte den med 16 %.  La etterheve i ca. 20minutt og steik på 220 grader midt i ovnen.

Tips: Du kan bytte ut youghurt med cottage cheese eller kesam/ skyr. Du kan også bruke andre smakar som provence krydder og karve.

Måtte ha litt eplesyltetøy. Vekker gode minner frå ein oppvekst med epletrær overalt.

Blåbærsmoothie

1 dl blåbær * 1dl hakka jordbær *½ hakka banan * 1 dl naturell youghurt eller blåbæryoughurt * Frosne bær blanda ca.2dl* Safta frå ½ lime * 2ss. sukrin/sukker

Bland alt saman og pynt med blåbærJ

 Om 1 1/2 månad skal eg i bryllup til ei veldig god venninne. Gler meg  til å sjå ho i brudekjolen. Er sikker på at ho vil bli verdas nydelegaste brud. Men vi gjestane må jo også finne fram finstasen, og eg trur eg har funne den kjolen eg vil gå i. Den eine ( nederst) er ein meir sommarkjole medan den andre er ein litt finare type. Kan ikkje vise alt no, difor er det greit å "spare på lyset" Var forøvrig superbillig på Vera Moda så det kan jo hende vi blir fleire med same kreasjonen i brullupet:) Det er vel det som kallast "Hollywoodskrekken". Må også poengtere at eg ikkje kan å pose ala fotballfrue.no, men eg klarar iallfall å stå i ro på dei høge skoa. Det er jo ikkje gale berre det:)

Ynskjer dåkke ein god dag vidare og så skal eg legge ut svara imorgo:) Springerinneklem

Sit dåkke inne med spørsmål er det berre å fyre laust. Eg er litt tom for ord for tida og då er det supert viss dåkke kunne tatt over roret litt? INGENTING ER FLAUT HER.

Mange gonger i det sjuke livet mitt har eg latt meg påverke av menneske som har skrytt av kor lite dei åt til middag, kor lite dei har ete den siste veka og kor mange kilo eller % feitt dei har gått ned. At dei lett kunne gå over 8 timar utan mat og forsatt ikkje være svoltne. Så påverka blei eg at eg enda opp med å gjere det samme kvar dag så altfor lenge. Skulle jo være best til det også. Best på å svelte meg.Forskjellen var at eg ALLTID var svolten.Fekk aldri oppleve det alle skraut på seg at det var så lett å ikkje ete. Det var eit reint helvete!!

No er det mange fleire som er "betre" enn meg på dette - "heldigvis"( i hermeteikn vel og merke!!!!). Det er rart innimellom, spesielt når eg er med dei personane som eg veit har vore store "bidragsytarar" til å påverke "handlingane" mine. Desse menneska veit det ikkje sjølve,og det er truleg like greit, men eg må konsentrere meg om å ikkje bry meg når møtene finn stad.Når eg må tilbringe tid tett på vedkommande.

 Sjølv om eg kjenner meg sterkare  i hovudet, er eg ikkje bombesterk. Kjenslene frå "gamal tid" dukkar opp med ein gong eg stiller meg i den vanskelege situasjonen. Og den situasjonen har eg måtta kjent alvorleg på i det siste. Eg har måtta stola heilt og fullt på mi eiga vurdering av det å ikkje ete eller ete. Eg har måtta snakka til meg sjølv fleire gonger for dag fordi eg har vore usikker. Sjølvsagt veit eg kva situasjonar som er verst å takle, men det betyr ikkje at eg kan trekke meg frå dei. Eg vil jo ikkje la det fordømte SF trollet i haudet bestemme det. Det er jo det trollet som skal vekk ein gong for alle. Argh!!!

vel, det eine døgnet eg var heime gjekk betre enn forventa. Ikkje til toppkarakter, men kanskje 4 av 6. Det får være bra nok for denne gong.

Det er umuleg å bli negativt påvirka av mamsa mi:)

Olina er ei av dei eg er tante til( av fire). Skikkeleg gojente. :)

Wideørøekråka frakta meg nok ein gong raskt over fjella.Gull å ha flyplassen 12 minutt frå heimen:)

Har hatt ein flott dag med familien og Ingrid var berre so flott i bunaden som oldemor var begynt på før ho døde for lenge sia.Eg fekk som sagt ikkje på meg stakkjen,so lyte sy den ut og kjøpe fleire søljer til neste "oppdrag".

Det blei servert lokal og kremaktig fiskesuppe til forrett,deretter ytrefile av okse( heilt sikkert ein Gloppeokse) med fløytegratinerte poteter og mangosorbet med fruktsalat eller riskrem til dessert. Eg åt altså fløyte og rømme og fløyte igjen i løpet av 2 timar:) Stolt! Dessverre måtte eg reise før dei 13 kakene( Ja,det er på EKTE bondevis) skulle angripast.

Ingrid er det eldste tantebarnet mitt og ho har falt for mellomdistanseløping som tanta:).Dette måtte eg sjølvsagt ta opp i talen og ga ho eit heilt rått bilde som Aundun tok under Askimleikane mai ifjor.Eg kalla det rått,fokusert og viljesterkt.Akkurat slik du må være for å bli best!!

Det er godt å kome heim til familien.Blir ALLTID varta opp.Føler det eigentleg som verdas beste "privathotell"!!

Mor og konfirmant:)

Far og konfirmant:) Kankje få so mykje finare " kulisser" å ta bilde.

Huset på "prærien":)

Ein salig kropp med forsatt kvikke auger som gler seg til puta om litt:):)