Årets første skitur - alltid like MAGISK

Fram til eg var 17 år konkurrerte eg på ski i både Norgescup og Junior-NM, men så sa det stopp. Eg blei lei, og valde å satse på friidrett. Det var kanskje like greitt, då eg fekk nokre gode år på løpebana. Men at eg skulle bli heilt anti skiløper dei neste 10-12 åra trudde eg ikkje. Likevel blei det slik. Eg orka ikkje tanken på å finne fram langrennskia, så dei stod godt gøymde i boda desse åra.
Heldigvis endrar livet seg, og dei siste tre-fire åra ( ja etter at eg flytta til Lillehammer) har ski interessa berre blitt meir og meir framtredande. Kanskje fordi eg sjølv kan bestemme tempoet, det er ingen som masar, og eg treng ikkje stresse med den og den økta. 

I går kveld såg eg på Distriktsnyheitene for Oppland & Hedmark, der dei viste ein vinterreportasje frå Pellestova på Hafjell. Eg er veldig glad i denne plassen frå før, og bestemte meg raskt for at dagen i dag måtte bringe ei åleinestund i skisporet. Og gjett om den stunda blei god. Litt i ubalanse sidan det har gått eit halvt år sidan sist tur, men det gjekk likevel fint. Og med nypreparerte løyper, kunne eg skøyte så langt eg ville. Er imponert over løypemannskapet som køyrer perfekte spor sjølv om det ikkje er overflod av snø ennå.

Magisk stillheit på fjellet.

Det er nok ikkje lenge før snøen dalar ned i litt større mengder enn det den har gjort til no, og sjølv kor glad eg er i sommaren, gler eg meg faktisk til ein kvit tjukk " duk" av snø. Det kjem garantert til å ende med MANGE fine skiturar i vinter. Og som redaktør for Magasinet SKIsport er det vel på sin plass at underteikna faktisk nyttar seg av moglegheitene her i Winter Wonderland.

Springerinneklem

 

Min nye arbeidsplass

Det kjennes heilt ufatteleg. Etter 3,5 år uten eit ordentleg kontor å gå til, har eg no endeleg fått mulegheiten,- og det på nye Idrettens Hus på Lillehammer - saman med eit stort idrettsmiljø.

Eg sit her for Lillehammer Fotballklubb, og skal gjere det eg kan for å pleie dagens samarbeidspartnarar og ikkje minst prøve å skaffe nye. 

Etter at eg flytta til Lillehammer har eg jobba heimaifrå, som journalist og forfattar. Det har sjølvsagt sine positive sider, men i lengda og med fleire barn i hus er det faktisk ikkje noko særleg å sitte atmed oppvasken, klesvasken, rotet og det som følgjer med ein heim. Som mamma blir du lett distrahert, og føler at huset bør være rydda før alle kjem heim. Det går fort utover arbeidstida. Ikkje det optimale i lengda for å sei det slik.

Eg fekk nøklane i handa for to dagar sidan, dei første kontormøblane kom i går, og imorgon skal eg debutere på mitt nye kontor. Gjett om eg gler meg. 

Springerinneklem

Når eg ser den "gamle meg", og er det frekt å ta kontakt?

Det er 6 år sidan eg fekk behandling for spiseforstyrrelsen. På ein måte kjennes det uhyre lenge sidan, - på ein anna måte ikkje. Det er noko som vil henge med meg vidare - i lang tid. 13 år i sjukdomens klør er vanskeleg å kvitte seg med.

Å sjå sunn og sprek ut er noko eg set veldig pris på i dag. Hadde det vore for nokre år sidan ville det kjennes framand og ubehageleg ut. Ikkje det å være sprek, men det å sjå sunn ut. Då var jo målet å sjå mest mulig deffa og tynn ut. Aller helst så ribba som mogleg. Å sjå sunn ut for eit sjukt hovud betydde jo tjukk. 

Det er sjuke bildet er for lengst borte, men at eg ynskjer å være sprek i kroppen ennå. Trening har vore ein livsstil så lenge eg kan hugse ( ja også før eg blei sjuk som 18 åring), og eg vil nok elske å bevege meg til eg blir gammal og grå.

Men det eg kjenner på i blant, er denne fortida. På jenta som folk utan ein snev av "antenner" trudde var blodtrent og hadde den disiplinen. Nei, det er ikkje tull. Mange eg møtte på den tida, som for eksempel på treningssenteret, kunne gje meg kompliment over kor trent eg såg ut. Det dei ikkje ante var kor sjuk eg eigentleg var ( jo dei med "antenner" gjorde det). At det einaste eg kunne unne meg var nokre kokte egg, cottage cheese og ein tørr kyllingfilet. At eg stod opp klokka 04.00 om morgonen for å gjennomføre 1. økt før arbeidsdagen starta, for så å halde det gåande etter jobb.

Eg ser raskt kven som slit. Det er ein eigenskap eg synes kan være til belastning. Sjølvsagt kan eg ta feil, - det er ikkje det eg meiner, - men som regel ha eg eit snev av rett.  Og akkurat det kan være tøft å innsjå, spesielt med tanke på fortida, og det utartar seg på to måtar.

1) Den første måten, 
er at eg kjenner meg ferdig med den biten av livet, og kunne aldri tenkt meg å oppleve alle dei begrensingane som sjukdommen fører med seg ein gong til. Det er dagens liv altfor godt til, og eg unnar ingen i nærleiken av meg å måtte oppleve å bli bekymra og redde att.

2)På den andre sida kjenner eg at det er tøft å sjå "den gamle meg" gjennom andre. Å sjå ei sjukt tynn jente, eller ein gutt som  som tydeleg ser ut til å ha problemer, kan påvirke meg negativt på fleire måtar. Det eine er følelsen av å være "stor" ved sidan av vedkomande. Eg veit at det er ein dum tanke, men den slår meg. Dei gamle tankane vil nok alltid ha ein plass i topploket, same kor mykje eg skyver dei i frå meg. I tillegg kjenner eg på fortvilelsen over å ikkje tørre å ta kontakt. Eg anar jo ikkje korleis vedkomande vil reagere, og kanskje bommar eg i tillegg. 


Eg trur mange som har blitt bra av ein spiseforstyrrelse kjenner på akkurat dette. Sjølv om ein lever eit normalt liv, med familie, vanlige måltid, jobb osv kan ein kome opp i situasjonar kor dei gamle tankane dukkar opp. Eg innrømmer at det skjer titt og ofte sjølv kor frisk kvardagen min er, men heldigvis har eg lært meg å kontrollere desse tankane, skyve dei i frå meg og sette pris på kor godt det er å kunne leve eit friskt liv.

Og så eit spørsmål til deg som les dette:
Ville du blitt sint eller lei deg viss eg spurte rett ut om du har det bra? Er det frekt av meg å ta kontakt og vise omsorg?

Springerinneklem

Når du blir feira av verdas beste jenter

Å bli 38 år er slett ikkje verst når ein har gode venninner å feire med. Og er det noko eg set pris på er det jentene eg er blitt så glad i her på Lillehammer.

Det er ikkje så ofte tida strekk til for skravling og god mat med venner. Sann er det berre, men når ein først set av ein kveld er det utruleg moro. Vennskap er superviktig for meg.

Roser og musserande: Den perfekte gave:)

Olje og krydder kjem alltid godt med.

Godjentene mine som eg har treft gjennom trening og mammarolla. 

Menyen enda på tapas. Då er det alltid noko som fell i smak. Foccachia ( før steiking vel og merke), kjøttbollar, mangosalsa, tomatsaus, dadlar, serranoskinke, lefserullar, salat, salte poteter, choritzo pølser, ostar m.m. Vi blei mette for å sei det mildt.

Ha ein fin dag kjære lesarar:)

Springerinneklem

Mange jern i ilden

Det går unna om dagen. Det synes dessverre ikkje på bloggen min, og eg må berre beklage.

Etter eit par år med barn, boklansering og kun jobb for Dagbladet, har det dukka opp ein del meir jobb for firmaet mitt. Berre den siste månaden har eg blitt markedsansvarlig i Lillehammer Fotballklubb, og redaktør for SKisport i tillegg til faste leveringar i Dagbladets fredags avis. Tre jobbar som eg ynskjer å gjere mitt beste i, og det betyr at timane og dagane brått går litt raskare. Dette hadde ikkje gått viss Erle fortsatt var heime, men no er ho blitt trygg i barnehagen fire dagar i veka, noko mor set stor pris på.

Eg har sakna å ha nok å gjere. Det å føle seg betydningsfull, og ikkje minst få bruke ressursane ein faktisk sit inne med. Det er difor utruleg deilig å endeleg sjå at det eg har bygd opp frå 2015 gir meg over 100% jobb. At mitt eige vesle firma bringer inn nok lønn i månaden til å "stå på eigne bein". Det hadde eg ikkje trudd eg skulle få til for to år sidan, men heldigvis kan også arbeidslivet overraske.



Styrketreninga har blitt litt nedprioritert i det siste, men i går fekk eg ei god økt med venninna mi Hanne. Det kjenner eg i dag for å sei det mildt....les; gangsperre.:) 

Eg prøvar å få tid til litt trening, men den blir ikkje prioritert så kraftig no som for ei tid tilbake. Det er mykje nytt å setje seg inni, spesielt i fotballrolla. Eg har aldri gjort noko slikt som dette før, og eg kjenner heller ikkje fotballmiljøet så godt som friidrettsmiljøet her på Lillehammer. Heldigvis er eg ikkje så redd for å treffe nye folk, så det skal gå seg til tenkjer eg.

 


Favorittgutten min som blir 3 år neste veke.:)


Favorittjenta mi - 9,5 månadar:)


Kosar seg i lag:)

 

Viss det er noko dokke lesarar ynskjer eg ta opp "her inne" hadde eg sett stor pris på innspel. Då er det enklare å setje seg ned og faktisk publisere noko leseverdig.

Høyrer frå dokke. Berre send ein mail til kriroset@gmail.com eller legg att ein kommentar. Du kan være anonym i kommentarfeltet, så ingenting å være "redd" for.

Springerinneklem

Er eg ei dårleg mamma?

2.oktober - Erle er 9 månadar og 8 dagar, og ferda i dag tidleg gjekk til barnehagen. Ikkje berre for å levere storebror Noah på snart 3 år, men også for Erle si tilvenning til barnehagen.

Erle er som sagt ikkje meir enn litt over 9 månadar, og eg har ei kjensle av at nokon heilt sikkert synes ein barnehagestart er for tidleg. Argumenta for det er truleg at ho er såpass lita at ho treng trygge omgjevnader lenge ennå, at ho treng mamma og pappa, dei trygge rutinane, senga si osv....Men eg veit at vi ikkje er åleine om å sende barnet vårt i barnehagen så tidleg.

Det har mykje å bety korleis kvardagen hennar har vore frå fødsel til i dag. Hadde jenta mi vore for det meste her heime, ikkje sett så mange andre barn eller hatt større søsken som utfordrar ho, ville også eg vore skeptisk til å sende ho i barnehagen. Men Erle har vore med mamma på jobboppdrag i felten sidan ho var 1 månad gammal, ho har tre større søsken som "herjar" med ho, og ho har vore i Kidz avdelinga til SatsElixia her på Lillehammer fleire dagar i veka. Det gjer meg trygg på at overgangen frå den trygge heimen til barnehagen skal gå fint.

Vi begynner sjølvsagt veldig forsiktig. I dag var ho kun på besøk i 3 timar, kor ho fekk møte primærkontakta si, og leika med dei andre skjønne småttisane. Og ho storkosa seg. Mange nye menneske, og ikkje minst nye leikar. Ikkje rart ho søv som ein stein på tredje timen no.

Storebror Noah er i naboavdelinga. Han skjønar vel ikkje heilt at veslesysta er begynt i barnehagen, men eg trur heller ikkje det vil ta lang tid. Eg er spent på reaksjonen hans når begge løper rundt i uteområde til våren:) For, er det nokon Noah verkeleg bryr seg om, så er det veslesysta si.


Trilletur med søster.

For min eigen del har dei siste tre åra først og fremst vore prega av mammarolla. Men, eg har på same tid jobba ganske så mykje, og det skal bli godt å kunne bruke tida på dagen, til nettopp uforstyrra arbeid. Det har ikkje vore like enkelt å jobbe som sjølvstendig næringsdrivande og alltid ha eit barn å passe på. Det har heldigvis gått bra, men no ser eg fram til å kunne konsentrere meg om jobb på dagtid og barn etterpå.

Springerinneklem

Gratulerer med 9 månadar jenta mi!

Medan syklistane i VM i Bergen syklar som berre det, tenkjer eg meir på at jenta mi er 9 månadar gammal i dag. Erle,-som blei fødd på julafta har allereie blitt like gammal som då ho låg i magen. Tida har gått so forbaska fort.

Erlemin beveger seg kjapt framover no, og er i fullt vigør. Og det kjekkaste ho veit er å leike med storebror. Ja sjølv om han tek alle leikane i frå ho. Her er det ikkje snakk om å dele før mamma blir litt streng og seier i frå. Hehe:) Ganske så fasinerande å observere:)

Medan mannen er på VM i Bergen har vi hatt besøk av mormor frå Sandane. Til stor hjelp for meg, og til stor glede for barna. Skulle berre ynskje ho budde litt nærare. Med ein buss avstand på 5 til 6 timar seier det seg sjølv at besøka ikkje blir så ofte.


Fine mammaen min.

No er det 5 mil att til VM syklistane går i mål. Eg heiar på Edvald B.Hagen - vår lokale helt! ( og Truls Korsæth som er fadder til Erle).

God søndag:)

Springerinneklem

 

Ikkje like enkelt å flytte til ein ny by

Å flytte frå ein trygg jobb i Askim ( Birken) til ein ny by, høggravid og utan fast jobb var temmeleg tøft for tre år sidan. Joda eg hadde tid til å søke jobbar medan eg var i permisjon, men det har verkeleg ikkje vore lett å finne ein fast journalistjobb her på Lillehammer. Det har enda med at eg har søkt på heilt andre jobbar, vore på intervju men ikkje komt så mykje lengre. Heldigvis ringde Dagbladet våren 2015, og ville ha meg som frilans. Der har eg vore sidan, og har levert langt over 100 saker, hovudsakleg til Dagbladet Pluss ( nett). I begynnelsen av september i år derimot, fekk eg tre faste sider i Dagbladet Helg ( papiravisa på fredagar) med plass til trening og helsestoff. Det er tre sider eg set ENORMT STOR pris på, og legg mykje arbeid i. 


Noah kom like etter at vi blei Lillehamringar.

Men å være frilans er ikkje ein 100 % jobb, så då Lillehammer Fotballklubb ringde meg i begynnelsen av august på spørsmål om eg ville tre inn som markedsansvarlig, kunne eg ikkje seie anna enn at det høyrtes veldig spennande ut. Så no sit eg her med to spennande jobbar; den eine som journalist for Norges største avis ( atmed VG) og ein jobb for våre lokale fotballheltar, og ikkje minst den enorme breidda under. 

Eg har verkeleg fått kjent på saknet etter å ha tilstrekkeleg med arbeid. Det er noko med det å føle seg til nytte, og ikkje minst det å kunne være med å bidra til familien. Eg har alltid likt å jobbe, gjere noko fornuftig og strekke til. Følelsen av å ikkje få moglegheita til nettopp det, har rett og slett vore tungt å svelge. Heldigvis har eg ein vilje til å ikkje gje meg, og kjenner at jobben med å utvikle mitt eige firma (Springerinne) har gått sakte men sikkert rette veg. Så opp i alt prøver eg å kjenne på stoltheten over å ha fått eigne bein å stå på, og no føler eg endeleg at ting begynner å løsne.


Erle med på eit av dei første jobboppdraga etter fødselen, - 1,5 mnd gammal.

Til no har eg hatt med Erle på nesten kvart einaste jobboppdrag. Enten i vogna, i bilstolen eller krabbande på golvet. Det har stort sett gått greitt, men no som ho er snart 9 månadar er det ikkje så enkelt lengre. Ho er superaktiv, vil krabbe overalt og skal ha oppmerksomhet. Då er det godt å vite at ho om to veker skal begynne i barnehagen, der storebror er. Det blir ikkje fulltid, men 80 %. Magefølelsen seier at det kjem til å gå fint, då ho er godt vane til å møte nye menneske rett som det er, men ein veit aldri. Det blir spennande å sjå.



Litt større no...

Springerinneklem

Jentehelg og gamle minner

No sit eg på toget frå Trondheim etter ei kjempekosleg helg saman med Ingrid. Ho er student på andre året og har vore fleire gonger på Lillehammerbesøk. Det var difor på tide at tante tok turen. 

Eg budde ein liten periode i Trondheim for 12 år sidan. Har sjølvsagt vore der sidan, men det er ei god stund sidan. Alltid artig å vekke opp att gamle minner. Og i tradisjonens tru måtte vi løpe langs Nidelven, og opp på Festningen. Vi elskar å springe begge to, så det blei ein langtur og ei intervalløkt. 

Eg likar meg svært godt i Bartebyen, og trønderar er eit herleg " folkeslag". 

No er det heim att til småttisane. Saknar dei veldig, så det skal bli godt å få Noah og Erlekosar att.

Springerinneklem

Forfengeleg, eg?

Spiseforstyrrelsen gjorde meg ikkje berre deppa og lite sosial, men eg brukte også fryktleg lite tid på å pynte og  sminke meg. For det første hata eg mitt eige speilbilde, der fann eg jo berre feil. Kleda eg valde var svarte for å skjule mest mogleg av skikkelsen min, jeans var uaktuelt fordi eg innbilte meg at dei berre blei trongare og trongare og kvifor skulle eg stashe meg opp når eg likevel takka nei til sosiale happeningar. Det enda med å sjå ut som bilde under: Tynn og trist, rynkete og ein utsjånad som tilsa mange fleire år enn det fødselsattesten viste.

Bilde 1: På tur med mor i 2009. Tynn og skrukkete i ansiktet.  Bilde 2: I dag. Litt meir jentete, og 8 år eldre.

Då eg endeleg fekk behandlinga som funka, begynte ting sakte men sikkert å endre seg, men det var først då eg fekk mensen igjen ting verkeleg begynte å skje. Eg fekk eit enormt behov for å forandre sveisen, kjøpe nye kle, skodilla kom tilbake som aldri før. Ja, VISA kortet fekk verkeleg kjørt seg ein periode. Den gode gamle Kristin som troppa opp på vidaregåande i platåsko og trange 501 bukser viste seg att 13 år etter. 
Sjølvsagt skjedde dette ikkje over natta. I starten måtte eg utfordre prøveromsskrekken, og berre det tok si tid. Der var det jo nesten umogleg å snu seg vekk frå speglane. Men behandlinga eg fekk gjorde meg sterkare og sterkare. Sjølvtilitten sneik seg innover den grå og triste jenta litt etter litt.

Eg er nok ikkje den einaste som har opplevd ei slik endring i kropp og hovud når ein endeleg finn tilbake til seg sjølv. Og eg veit at det kan være skremmande i ein lang periode. For;- ja kan komme nokre tårer når du oppdagar at buksene du kjøper i ein friskare kropp er større enn før, det kan også stikke til i magen av dårleg samvit når du endeleg tør å sjå deg sjølv i spegelen i ein litt nyare versjon. Slik er det, og slik var det for meg også. Men det er i denne perioden av behandlinga du ikkje må gje opp. Tenk for ein fantastisk jobb du har gjort til no, tenk på kor mange gode år du vil få foran deg som meir sosial, tenk på sjølvtilitten som sannsynlegvis vil auke litt etter litt og tenk på kor sterk du blir av å stå i ein slik situasjon.

Eg kunne aldri tenkt meg å ende opp i den sjuke kroppen ein gong til. Eg trivast altfor godt med å være sunn, sterk og feminin. Og ikkje minst trivast eg ufatteleg godt med å ikkje ha alle dei vonde begrensningane som spiseforstyrrelsen gav meg. Utfordringa no er heller å begrense VISA kort bruken:)

Springerinneklem

 

 

Frå "død" til levande

Juni 2011:
Tittelen høyres kanskje grotesk ut, men det er det er faktisk sant. Det er akkurat slik eg føler det. Så langt har dette vore det beste året på eg veit ikkje kor mange år. Eg føler meg så levande.


Her visste eg knapt kor eg var, men eg hugsar eg var sjeleglad for å få hjelp ( Aker sjukehus 2009).

Hadde nokon fortalt meg på same tid i fjor ( 2010), at eg skulle vege 10 kilo meir året etter, hadde eg begynt å gråte - av REDSEL og HYSTERI. Eg hadde aldri trudd på det, aldri ville godtatt det, og iallfall ikkje villa det. Då var alt så håplaust. Berre det å ete eit eple meir enn det som var planen, var nærmast katastrofe. No tenkjer eg ikkje over det eingong.

På bilete over var eg redd for å dø. Hadde meir enn nok med å puste, og være bevisst. Trudde aldri at eg skulle ende opp på sjukehus fordi eg drog strikken for langt. Var bestemt på at eg skulle klare å halde meg unna sjukesenga, men så sa berre alt stopp. I dag er det vanskeleg og forstå at eg kunne gjere dette mot meg sjølv, - og andre. Eg fattar ikkje kva eg tenkte med. Det som er sikkert, er at når ein er så svak sviktar organa som vanlegvis held deg oppe. Hjernen blir einspora, og klarar ikkje å følgje med. 

Det er rart at kroppen likevel finn fram energi nok til å overleve, men det er vel difor vi menneske er så unike.

I dag: Du kan ikkje sjå at denne jenta har vore gjennom 13 år i eit reint etehelvete. At denne kroppen stod opp klokka 04.00 på svartaste natta for å trene, for deretter og jobbe på fulltid som redaktør og så trene igjen - uten anna mat i kroppen enn smular. Det er umuleg å sjå at dette hovudet var hekta på kaloriar, måtte vege seg i tide og utide og ikkje takla det å bli invitert på ein stakkarsleg lunsj, eller at alle høgtider var eit reint helvete.

Å leve utan begrensningar i kvardagen er ei friheit eg fortsatt set enormt pris på. Berre det å kunne nyte ein chipsbolle på kveldinga utan å måtte gå på do for å spy, eller trene som ein gal dagen etter, er fantastisk. No er dette lenge sidan det var eit problem, men med alt kroppspresset som finst i dag kjenner eg faktisk på takknemlegheita over å være der eg er. Hadde eg vore 10 år yngre og sjuk, ville dagens samfunn gjort meg ennå sjukare. 

Det er difor dette innlegget kjem no. Eg registrerar eit enormt kroppspress " der ute". Og ikkje minst får eg fryktleg mange mail frå jenter som slit. Dei er usikre,og føler seg ikkje komfortable med eigen kropp. Ja det er så ille at alderen tilseier langt under det eg nokon gong kunne sett for meg då eg sjølv sleit. Det gjer meg bekymra og til tider paff.

Eg veit ærleg talt ikkje kva som kan hjelpe. Det er lite å gjere med samfunnet, sosiale media og meir til. Muligheitane for å å la seg påverke er enormt tilgjengelege. Barn ned i 10 års alder sit jo på rommet sitt med Ipaden...

Det einaste eg kan formidle er at det å hige etter ein bestemt kroppstype, eller ei bestemt vekt ikkje gjer deg noko meir lukkeleg. Du endar berre opp med å "ville ha meir". Du blir aldri fornøgd. I tillegg må eg berre advare mot det å gå inn for å miste mensen. At det liksom er status, og viser ein form for kontroll. Det er så ufatteleg feil som det går an å bli. INGEN har godt av å leve slik. Det vil berre gje deg ein kø av bivirkningar som du ikkje vil sette pris på om nokre år. Dette veit eg ALT om, - og anbefalar det IKKJE.

 

Springerinneklem





Mi trening i dag

Eg har ikkje skrive så mykje om korleis eg trenar i dag. Det har ikkje vore hovedfokus her inne heller, då eg er redd for at nokon skal tenkje negativt med tanke på bakgrunnen min. Men eg får stadig spørsmål om korleis eg trenar, kor mykje og kva eg legg vekt på i treninga mi både frå treningsvenninner, lesarar og andre. Tenkte difor at eit eige innlegg om det kunne være passande no.

Det eg likevel vil skrive først, og som er viktig for meg å poengtere er følgjande:  Ja, eg trenar meir enn gjennomsnittet blant Norges befolkning, men eg et godt, og er ikkje redd for å nyte det gode liv. Eg trenar av lyst, og som regel har eg ein fridag i veka. Nokre gonger fleire fridagar- alt etter familie, turar, jobb etc.

Etter at Erle blei fødd, gjekk det ei stund før eg kom inn i ei god treningsrutine. Kroppen hang ikkje heilt med, så eg brukte dei to-tre første månadane på roleg aktivitet. Etter det har kroppen fungert betre og betre, og eg har auka både mengde og intensitet sakte men sikkert. Gleda over treninga har også auka på, noko eg kan takke formstigninga for, og ikkje minst mine gode treningsvenninner her på Lillehammer.

Ei god treningsveke ser omlag slik ut...( her kan eg ikkje sette opp konkrete dagar då eg sjeldan planlegg kva eg skal gjere den og den dagen, difor set eg eg berre opp dag 1, dag 2 etc). Brukar mølla ein del sidan Erle ikkje er i barnehagen ennå. Kidspassen på Elixia er difor gull verd.

Dag 1) Oppvarming 10 minutt løp,mølle: Intervall: 5x 5 minutt. Aktiv pause: 1,5 minutt. Nedjogg 5-10 minutt.
Dag 2) Oppvarming 2000 meter roing. Styrketrening ( med vekter) ca.1 time.
Dag 3) Rolig løpetur med vogn 8-10 km.
Dag 4) Fri
Dag 5) Oppvarming 2000 m roing. Styrketrening 1 time ( med vekter).
Dag 6) Oppvarming 10 minutt, mølle. Intervall for eks. 2x5 min-2x4min-2x3 min-2x2 min- 2x1 min. Nedjogg: 5-10 minutt. Eller ein anna variant: 3 x 10 minutt eller 7 x 4 minutt.
Dag 7) Rolig løpetur med vogn 8-10 km.

Eg føler at formen har stige veldig denne sommaren. No kan eg løpe langintervallane på 16-18 km/ t på mølla der pulsen ligg rundt 160-165. Det kunne eg aldri gjort for 4 månadar sidan.  Det viser jo berre kor viktig det er å trene jamt og trutt og kor mykje trening faktisk er ei ferskvare.

No skal eg avslutte litt Dagbladet arbeid, og så ventar det ein venninnekveld.

Springerinneklem

 

Å sjå ei slik barneglede

Det var så rart;-  å sjå vesleguten min med startnummer. Det var ikkje verre enn BarneBirken klasse 0-6 år, men å sjå dei auga av å ikkje heilt forstå kva som gjekk føre seg, men likevel vise den iveren når målgang dukka opp....Herlighet, så utruleg morsomt. Og med premie i handa....og bolle....oioioi

Full fart:)

 


Storesøster hjelper til... Då er det alltid trygt.


Start på BarneBirken. Så søte.

 


Frøkena er med ( på rette plassen....hehe)


Glad Birkengutt:)

Springerinneklem

 

Kvifor løpekurs?

Nokre er skeptiske. Kvifor delta på løpekurs? Eg kan no springe eg vel. Det er jo så enkelt og effektivt. 
Og ja, det er jammen enkelt og effektivt. Det er det ingen tvil om, men så er løping kanskje den mest belastande treningsformen. Du møter bakken med et "brak" (altså mange gonger vekta di) og i løpet av en time på løpande fot blir det ganske mange harde støt. Ennå verre viss du velger asfalten kvar gong.


Fra sist løpekurs i juni..

Eg har løpt sidan det var muleg å få den eine foten framfor den andre. Heldigvis hadde eg ein pappa som var veldig nøye på teknikken. Hugsar den dag i dag maset om å føre armane i rett retning, ikkje lande rett på hælen og bruke grus mest mulig. Eg synes til tider det var temmeleg irriterande å bli irettesett stadig vekk, men til slutt satt teknikken og då eg begynte å satse på løpinga var det ikkje teknikkterping som stod i fokus. Den hadde sett seg ganske så automatisk etter utallige timar på løpande fot.

Alle har sin eigen løpestil, og eg er ikkje ute etter å endre drastisk på den, men enkelte ting er greitt å få på plass. Det er det eg vil med løpekurset mitt. Å gjere din løpeteknikk så optimal som mogleg slik at du får mest muleg ut av kvart steg, både økonomimessig, og mest muleg skånsomt.

Etter at eg la ut løpekurset for september i går, kom første påmeldinga inn. Håpar fleire tar motet til seg å melder seg på. Det er ingenting å være skeptisk til. 

Sjå meir om løpekurset HER og HER.

Påmelding sender du til kriroset@gmail.com.

Springerinneklem

LØPEKURS i haust

Etter to kjekke løpekurs i vår og tidleg i sommar, kjenner eg at eg har lyst å halde eit kurs til, før seinhausten og vinteren slår inn. Eg veit at det er nokre her på Lillehammer som er interesserte, og eg treng ikkje fleire enn 4-5 deltakarar for at eg skal arrangere. 

September er ein av mine favorittmånadar i løpet av året;  Ikkje fordi eg veit at vinteren er neste årstid, men fordi lufta er så skarp og klar, og det er så mange fine fargar i naturen. Det kan også dukke opp varme deilige dagar. 

Eg ynskjer å halde løpekurs desse to kveldane: Tysdag 12. og 19. september 
Klokka:
18.00-19.15
Oppmøte: Cirkle K Strandtorget. Her joggar vi roleg til Mosodden kor kurset blir halde.
Pris: 950,-( totalt for begge kveldane)
Minimum: 4 deltakarar
Maksimum: 8 deltakarar
Innhald: Løpeteknikk på flata, i motbakke og unnabakke + teknikkøvelsar som gjer ein til ein betre løpar.
Målgruppe: For alle som likar å løpe, uansett form.
Med i prisen: Eg filmar alle, sender snuttane på mail og gjev tilbakemelding om kva du bør jobbe med.
Påmelding og eventuelle spørsmål til: kriroset@gmail.com
Påmeldingsfrist: 8.september

Tilbakemeldingar: Det er viktig for meg å vite kva deltakarane synes om kurset og har difor sendt nokre spørsmål til dei som har delteke tidligare i år.
Her er nokre av svara:

Deltaker 1) "Mine høye forventninger ble absolutt innfridd. Du som kursleder var god på å skape god stemning i gruppa. Du har humor og måten du la opp øvelsene og tilbakemeldingene på gjorde det veldig "ufarlig" å være med, uavhengig av form og teknikk ble vi godt ivaretatt".
Deltaker 2) Både øvelser, tilbakemeldinger og ikke minst filmene var veldig nyttige. Også det å se andre deltakere som prøver å gjøre det samme. Du er flink til å legge fram poengene dine uten å knuse oss.

 

Håpar dokke melder dokke på.

Springerinneklem

Om å komme i form att etter fødsel nummer 2

Eg får kanskje ikkje så mange kommentarar her inne, men mailboksen min fyller seg opp med spørsmål. Eg trur mange er redde for å skrive navnet sitt i kommentarfeltet, men det kan eg berre avkrefte no, at det ikkje er nødvendig å være redd for. Du kan være heilt anonym. E-post adressa di er det kun eg som ser. Så fekk vi bekrefta det.

Siste innspurt...

Vel, eg har fått ein del mail på korleis eg har trena etter fødsel nummer to. Mange har fått med seg at eg sleit med å trene i det siste svangerskapet samanlikna med det første. Eg fekk problem med bekkenet, og syntes dei siste 4 månadane var pyton reint treningsmessig. Dei fem første var heller ikkje så veldig bra då eg var mykje kvalm og uvel. Med Noah derimot gjekk alt på skinner, og eg kunne trene på overtid. Med Erle var det rake motsetningen. Det einaste som funka var å gå turar, og trene superlett styrke. Kroppen jobba i mot meg.

Etter fødsel tok det rundt 7-8 veker før eg kom meg på Elixia for mi første styrkeøkt. Løpinga begynte eg ikkje med før etter 8-9 veker og då gjekk det temmeleg roleg for seg. Eg merka godt at forma var dårlig etter lite løping halvåret før. Ja, eg har vel aldri løpt så lite nokon gong som eg gjorde mellom august 2016 og februar 2017.

Det blei nokre fine skiturar før fødselen. Mykje betre enn å løpe....

Eg bestemte meg for å trene styrke 2-3 gongar i veka, rett og slett for å bygge opp att muskulaturen eg hadde før eg blei gravid. Eg begynte forsiktig, og kjende at for eksempel knebøy ikkje var det beste å starte med. Bekkenet skreik Au, så det gjekk i enkle øvelsar som ikkje gav smerter. Det var såpass vondt ein periode at eg oppsøkte lege for å sjekke underlivet. Om det var noko hakkande gale "der nede", men beskjeden eg fekk var berre at livmora fortsatt var i "bevegelse", og ikkje heilt klar for å ta imot fleire kilo med vekter eller fleire kilometer på løpande fot. Heldigvis ordna dette seg, og frå april/mai kunne eg trene for fullt med både styrke og løping. 

Etter det har det gått superfint. Eg har auka på med intensitet på løpeøktene, og har køyrt på med tunge vekter i styrkerommet. Kroppen fungerer veldig bra, og har gjort det sidan seint i vår.

Det å føde nummer to, " berre" 2 år etter nummer 1 er noko heilt anna enn å gå gravid for 1 gang. Iallfall for min del. Det er sjølvsagt heilt individuelt korleis kroppane våre er laga. Nokre er like friske og fine uansett, medan andre får bekkenløsning allerie i første svangerskap. 

Mi anbefaling til alle dokke som er vane med å være aktive, men som opplever at svangerskapet ikkje går som planlagt i henhold til den treninga du er vane, har eg desse tipsa: Ikkje ta det så vanvittig ille opp. Prøv heller å nyte at du har eit liv i magen, gå turar og vit at kroppen ordnar opp etter at du har fått gullet i henda. Du har mange fleire månadar og år å leve der du kan være så aktiv du vil. Men begynn ikkje for raskt etter fødselen. Køyrer du på og gjer blanke i smertene kan det ende med langvarige problem. 

 


Glad for å være ferdig med fødselen ( på julafta).

Eg kjenner ingenting etter fødselen i dag. Det har rett nok gått 8 månadar om to dagar, men berre det å kjenne progresjon har vore motiverande nok for min del. No skal eg ikkje ha fleire barn, og veit at framtida byr på så mykje trening eg berre vil. Då er fjorårets svangerskap med sine oppturar og nedturar ikkje noko eg tenkjer på lengre. Det var vel verd å ta det med ro, då gevinsten på julafta i fjor var verdas beste.

I full trening. Her i Portugal i juni.

Springerinneklem

 

Kven er eg?

Har fått nokre spørsmål på mail om eg ikkje kan skrive litt meir om kven eg er, utanom det som står i headinga og på høgre side av bloggen. Veit ikkje kor interessant det er, men sidan lesarar spør, får eg prøve. 

På Snapchat er eg ganske så aktiv. Det tok ei stund før eg lasta ned appen, men etter å ha fått innføring frå mine tantebarn og stejente, har eg verkeleg fått smaken av snap. Det er så kjekt å kunne sende bilder, og nokre ord raskt og enkelt. Følg meg gjerne på Springerinne.

På Instagram er eg også aktiv. Synes det er moro å legge ut nokre gullkorn av bilder, eller berre eit heilt kvardagsleg bilde som betyr noko for meg. Følg meg gjerne på @springerinne.

På matbutikken har eg som regel ein handlelapp i handa, men eg ser sjeldan på den før eg omtrent er framme ved kassa. Det skal seiast at eg nesten har hugsa alt, og litt til...kremt..

På kjøkenet er eg ok når eg først set i gang. Likar å lage nye ting, og er spesielt fan av asiatisk mat, spansk tapas og skalldyr. Det er vel eigentleg lite eg ikkje likar, men rømmegraut og blodpudding kan eg styre unna.

Familie betyr mykje for meg. Både min eigen ( sjølvsagt), og familien på Sandane. Mine to eldste brødre med koner og barn bur like ved mor og far, så det er alltid liv i leiren når eg reiser heim på besøk. Veldig kjekt å ta med Noah og Erle heim til mormor og morfar og alle syskenbarna.

Om år og alder; eg er snart 40 og må innrømme at kjennes fjernt ut. Føler meg veldig ung til sinns, og klarar ikkje heilt å forstå at eg blir 38 i oktober. Det same gjeld barna mine, eg skjønar ikkje kvar tida blir av. Plutseleg er Noah snart 3, og Erle 8 månadar. Sukk....

Om Lillehammer; No har eg budd her i 3 år ganske så nøyaktig, og angrar ikkje 1 sekund på at eg flytta til denne nydelege byen. Er rett og slett blitt fryktleg glad i min nye heimstad, og vil nok bli buande her til eg blir gammal og grå.

På badet; Ja, kva skal eg sei. Det er som regel eg som brukar minst tid der då eg tek meg av våre to små barn på morgonane. Sminken legg eg foran kjøkkenspegelen, då eg har full oversikt over Noah og Erle. Men, får eg ein halvtime åleine på badet, set eg på musikk, køyrer på med full hårvask og fersk maling i ansiktet.

På treningsstudioet likar eg å trene åleine eller med ei av mine treningsvenninner. Vi elskar å løfte tungt, så det passar bra. Er sjeldan på timar, men har prøvd Indoor Running eit par gongar. Ganske så kjekt.

På møter er eg tidleg ute. Likar ikkje å kome for seint, og likar heller ikkje at andre gjer det. Er som regel bra førebudd.

På jobb tar eg sjeldan heilt fri, men sann er det å være sjøvstendig næringsdrivande.

På ferie vil eg mest av alt slappe av, bade, sole meg, trene litt, ete masse god mat og drikke deilig vin.

På stranda er eg den som vil bade i sjøen / havet, sole meg, drikke Mojito og nyte livet.

På fest er eg den som dansar med ein gong musikken startar. Det har eg gjort sidan ungdomsskulen. 

På internett er eg ofte. Mest av alt på telefon, og då er det nettaviser, friidrett.no, snap, insta og face som gjelder.

På kino er eg svært sjeldan. Siste besøk var på den norske filmen Bølgen. Er altfor dårleg på filmar. Skulle ynskje eg var litt meir interessert, for det finst nok mange flotte opplevingar som eg har gått glipp av. Dokumentarar er eg derimot svært glad i.

Bak rattet er eg nok litt for kjapp i svingane, men har lært meg å ta det meir med ro etter at eg fekk barn.


Min første bil som berre var min. Rauden kalla eg han ( Volvo C30 2.0).

I diskusjoner seier eg i frå viss eg har ei sterk meining, men er temmeleg laidback viss eg kjenner at diskusjonen er langt bak mål.

Som mamma; er eg nok litt streng, men også snill og kosete. Er vaksen opp i ein heim med gode verdiar, og det å lære seg å stå på eigne bein. Trur nok eg kjem til å formidle det vidare.


Gulla mine som eg elskar overalt på jord.

Ved middagsbordet er vi enten fire eller seks. Det er er hovedmåltidet for dagen, og noko alle gler seg til. På menyen står enten laks, torsk, spagetti bolognese, kylling, gryterett, pølse og potetstapp, kjøtkaker etc. Men i helgane køyrer vi på med god gammaldags pizza, taco, lasagne. Er vi berre to vaksne til bords, blir det som regel litt meir gourmet i helgane.

Ynskjer lesarane mine ein fin dag vidare:)

Springerinneklem

 

 

 

Sommerminner i bilder

Jammen er det kvardag att, og då er det greitt å minne seg på at sommaren faktisk har vore ganske så fin. Utanom den tidlige jenteturen til Portugal i juni, har vi tilbrakt sommardagane her på Lillehammer og ein på liten tur til hytta vår i Stryn, med eit besøk til barndomsheimen Sandane.

Er du i Strynområde anbefalar eg på det sterkaste å ta den nye gondolbana " Loen Skylift" til fjellet Hoven. Då ser du så langt auga rekk, og det er rett og slett eit utruleg vakkert skue. Er du svolten kan du gasse deg med deilig mat heilt ut på fjellkanten.

Å være på hytta utan internett og nesten inga dekning, med snurredass og vatn i elva er ei rein friheit innimellom. Sjølvsagt ikkje dumt å kome ned på fruktgåren og få vaska seg litt, men vi storkosar oss på fjellet. Noah var iallfall i sitt ess.

Noah fekk prøve seg i morfars gravemaskin. Det var stor stas. Han ville helst ikkje forlate den "spennande redskapen".

Eg avslutta sommarferien med ein ekte sommarfest, og var så heldig å bli invitert til Ås saman med 30 andre. Eg kjende ein person før eg kom ( Sindre ned til venstre), men då eg reiste derifrå dagen etter kunne eg telle opp langt fleire bekjentskap. Det er lenge sidan eg ha hatt det så moro, og håpar eg får treffe desse herlege menneska ved ei seinare anledning. Takk Sindre og Hege!

Mammapermisjonen begynner også å tikke på siste slutten. Far skal ta sin perm 1 dag i veka og i oktober begynner vesla i barnehage. Innan den tid jobbar eg for Dagbladet, og skal snart begynne i ein ny spennande jobb( deltid).

Springerinneklem

Heimelaga lakseburger

For tre veker sidan kom Fiskeruta på døra. Det enda i både torske og laksefangst (!). Det kosta "skjorta", men når ein har tømt lommeboka for denne gode fisken får ein prøve å lage noko godt ut av varene. Det blei difor heimelaga lakseburger på menyen i kveld:)

Kutta opp fiskefiletane i firkantar før eg smelte dei i miksmasteren saman med grasløk, chili, sitron, salt og pepar.

 

Forma dei som store fiskekaker, la dei i steikepanna med smør og olje og steikte på begge sider.

Mmmmmm... snart ferdig..

Klare for servering...

Slett ikkje verst. Ja, anbefalast faktisk:)

Springerinneklem

 

Erle frå nyfødd til 7 månadar

For spesielt interesserte:
Etter å ha kike tilbake på fjoråret, på alle gravid oppdateringane, føler eg for å gje ei lita oppsummering etter at vesla kom til verda på julafta ifjor. Det er litt over 7 månadar sidan, og det einaste eg kan sei frå denne tida er: Det har gått så fort, og makan til snill og god jente kunne eg aldri drøyme om.
 


Julebarnet mitt.

På sjukehuset: Kjekt med juletre, men ikkje det samme som å være heime. Uansett var eg så glad for å ha fått ei frisk jente, at eg brydde meg lite om at det var jul.


Endeleg heime: Eg ynskte veldig å reise heim samme dag, altså på julafta, men valde å vente til 1.juledag.


Trøtt: 2 dagar gammal, og i djup søvn.

 


På jobb oppdrag: Det tok ikkje lange tida før vesla blei med på jobb. Her frå eit oppdrag for Dagbladet 1,5 månad gammal.

 


Storebror og veslesysta: Det var ikkje like lett første veka. Noah merka at mamma var meir opptatt enn vanleg, og viste det på sin måte. Heldigvis tok det berre nokre få veker før han godtok situasjonen. I dag er dei gode venner.

 


Mor og datter.


Søskenkjærlighet: - No må du pusse gommane søster!


I bæreselen: På sin første vesle fjelltur på Balbergkampen.


I sin første konfirmasjon: ..til fadder Johanna.



Ferie i Portugal (5 mnd.): Du var ikkje så glad i varmen, men eg trur du kosa deg likevel.


Frøken syden: Godt med strandtelt i den portugisiske varmen.


7 månadar og "stor" jente: Tenk at du er blitt så stor jenta mi. Om berre 2 månadar begynner du i barnehagen. Det blir rart.

Erle!
Du har vore snill som dagen er lang heilt sidan du blei fødd. Du søv heile natta, et det du får servert, søv litt til på dagen, smiler og ler. Du er blitt vane til storebror sine fanteri og tåler meir enn eg kunne tenkje meg. Ja, du er rett og slett heilt fantastisk. Og å sjå dokke to småttisane mine saman er ufatteleg nydeleg. Tenk at mamma er så heldig.

Springerinneklem

Eit treningsapparat - mange øvelsar

I fjor sommar kjøpte eg Abilica Doorgym ( nei ikkje sponsa). Eit treningsapparat du kan bruke til mange forskjellige øvingar. Eg likar meg best på treningssenteret, men er tida knapp og muligheten ikkje byr seg, tek eg fram Doorgymen. Her er nokre av øvingane du kan køyre.


Dips: Plasser Doorgymen på golvet eller på terrassen slik som her. Køyr så mange du klarar, gjerne tre seriar.


Push ups med bredt grep: Køyr så mange du klarar, gjerne tre seriar.



Push ups med smalt grep: Køyr så mange du klarar, gjerne tre seriar.



Og ein liten tass som sjølvsagt måtte prøve...



Chins / Chinup: Denne øvelsen er tung. Eg klarar mellom 8 og 10 på første serie, så går det nedover på dei neste....


Chins med bredt grep: Det fine med Doorgymen er at du har muligheten til fleire grep. Alle foto: Helle Tofthagen



I går gjekk turen til fjells med dei to minste. Erle sat i bæreselen, medan Noah gjekk og løpte og sat i bæremeisa. Det blei ikkje ein topptur( Neveltoppen) slik vi hadde tenkt, men turen blei fin for barna og det er det viktigaste. Niste er sjølvsagt obligatorisk på ei slik utflukt:)

 


Ynskjer mine kjære lesarar ein fin mandag:)

Springerinneklem
 

Når venninna pushar deg

Eg har som regel alltid trent åleine, - ja om det er løping, sykling, ski eller styrke. Og som oftast er det heilt greitt. Det er noko eg er vane til, og med familie er det ikkje alltid like lett å avtale ting. Heldigvis betyr ikkje det at ein MÅ være einsam på trening resten av livet. Iallfall har eg funne ei herleg venninne som diggar styrketrening. 


Eg har aldri vore den som har lagt opp til spesifikk styrketrening; at eg skal ha det og det. Det har eigentleg berre enda opp i spontan trening og lite tanke bak verken type muskelgruppe, antall repetisjonar osv. Med andre ord; litt av alt kvar gong. Men når eg trena med Hanne i dag, bestemte viss oss for visse øvingar, antal repetisjonar, vekt og seriar. Ho introduserte meg for nokre nye øvingar, og vi køyrde på. Hanne er ikkje redd for å legge på belastning for å sei det slik. Iallfall klarte eg å løfte meir i knebøy enn eg trudde på førehand. Ja faktisk klarte eg 70 kg x3 rep. Det var moro for ei som ikkje er vane med å pushe låra til det ytterste. I tillegg køyrde vi hiptrust på 80 kg + nokre andre øvingar som chins, slynge, og triceps.


Hanne i full gang med knebøy...Sterk dame.


Ståande roing med stang.

Å trene styrke har fått ein ny dimensjon når eg kan dele ei slik stund med ei god venninne. Og det er berre digg at ho pushar meg.

Springerinneklem
 

Beste starten på dagen

Å starte laurdagen med solskinn og ein kjapp motbakketur til flott utsikt over Lillehammer er å anbefale. 

Heile familyen tok turen til Korperberget eller Masta som eg seier, i fjor sommar. Det gjekk ikkje så raskt den gongen med Noah i bæremeis, men eg blei kjend med stien og dermed fekk eg eit fint utg.pkt for seinare motbakketur. Den tok eg klokka 08.30 idag ( etter å ha vore oppe med Noah sidan 0630) og fekk ein kjempefin utsikt i gevinst. Ja, eg fekk til og med ein firbeint kompis i selskap på turen. Bikkja stakk regelrett av frå heimen sin på veg opp, og blei med både på tur og retur. Blei litt nervøs då han stod på kanten av stupet og keik ned, men sannsynslegvis hadde han vore der før. Det gjekk iallfall bra.



Nydeleg utsikt over Lillehammer. Ingen menneske i sikte, - berre eg, stien utsikten og bikkja.


Det er ein veldig kort tur; eg brukte ikkje meir enn 12 minutt opp frå parkeringsplassen, så den store treningsøkta kan eg ikkje skryte på meg, men pulsen var høg i motbakkane, så litt trim blei det. 

I kveld ventar jenteaften med to kjekke damer, og då blir det sikkert litt prosecco på terrassen:) Gler meg.

Ynskjer dokke ein fin laurdagsettermiddag og kveld.

Springerinneklem
 

- Du er for sta til at jeg kan hjelpe deg!

Hei!
Kan eg spørre deg om, då du gjekk til psykolog og fekk hjelp av den rette dama. Var det privat psykolog eller var det en psykolog med avtale/knytta til helfo. Eg har jo aldri fått den hjelpen til å komme meg heilt ut av sjukdommen (4 tilbake fall) og slit med etevegring og tvang, sjølv om eg ikkje er så veldig undervektig. Blei henvist av legen til psykolog, men har blitt videresent til fire psykologar og ikkje fått den hjelpen eg treng. No har det snart gått eit år utan behandling og har mast på legen om å henvise meg til en ny behandler, men har stadig fått avslag og no er eg så drit lei. Noko råd?

Hei kjære deg!
Eg prøvde ufatteleg mange behandlingar, både gruppeterapi, og fleirfoldige rare psykologar. Ingen av dei "traff meg" viss du skjønar. Ho eine sa at eg var for sta til at ho kunne hjelpe meg. Det kjekt å høyre....

Men så fekk mor mi kontakt med ei dame som visstnok skulle være veldig flink på dette med idrett og spiseforstyrrelsar. Eg var jo framleis idrettsutøvar i hovudet, sjølv om eg hadde lagt opp. Eg måtte derimot vente ei stund før eg slapp til då ho var veldig opptatt, og populær viss eg kan sei det slik. 



Ingenting av dette gjekk gjennom fastlegen eller ein anna avtale. Det var vel reine skjær flaks at mor fekk kontakt med denne dama. Trur ho brukte ein del tid på å sjekke det ut, utan at eg visste noko.

Det å få ein behandlar som du stolar på er utruleg viktig. Eg vil sei heilt avgjerande. Skulle gjerne gitt deg både navn og telefon nummer til "dama mi", men veit ho har ventekø på 1 år og er sprengt i arbeid.

Skjønar at du er dritt lei, men har du tankar om å kanskje måtte reise et stykke for å få behandling? Det er ikkje like lett å finne den rette viss du bur på ein liten plass. Det er ikkje sikkert du treng å reise til vedkomande meir enn 1 gong i månaden viss det klaffar mellom dokke, og du kan ha kontakt via mail og telefon. Det er vel verd det, - for å leve eit liv med spiseforstyrrelse er heilt forferdeleg. Det er rett og slett ein kvardag med evig begrensning. Eg anbefalar i tillegg medisinen Soloft. Eg gjekk på den i mange år, og hadde eg ikkje brukt den, - ville eg nok ikkje hatt det så bra som eg har det idag.

Håpar dette hjalp litt.

Springerinneklem

 

 

Thief Hotel: Ikkje verste plassen

Tilbringer helga på Thief Hotel i Oslo. Det er barnefri og ingen som masar. Ufatteleg godt sjølv om eg saknar småtrolla heime på Lillehammer.

Hotel Thief ligg ytterst på Tjuvholmen, og er eit hotell med mørk design, eksklusive detaljar, spa, gym og ypparleg beliggenheit eit steinkast frå Oslofjorden. Du kan lese meir om hotellet HER eller trykk på bilde under. ( Nei, er IKKJE kjøpt og betalt...).



Utsikten frå rommet.


Godt å kome nær sjøen att...


Elskar ferske reker, og på Aker Brygge kan du velge og vrake. Mmm....dette er frå restaurant DS Louise.



Tapas er også ein av mine favorittar. Kan anbefale Delicatessen på det sterkaste.


Ikkje det verste å bade med utsikt til Oslofjorden:)


Ynskjer dokke ein fin laurdag.

Springerinneklem (som nyter ro og friheit før det brakar laust att imorgon).

 

Spreke jenter

Det er så herleg å få besøk av familien frå Vestlandet, og spesielt mine tre fantastiske nieser eller tantebarn som eg pleier å seie; Ingrid på 20, Olina på 17,5 og Johanna på 15 år. 

Vi har mykje til felles; god humor, lite sjølvhøgtidlegheit og elskar å være i aktivitet. Så i dag tok eg dei med på Stampesletta friidrettsstadion kor vi trena og kosa oss. Noahgutt var med og sykla og sprang til raudfargen i ansiktet blomstra. Heilt herleg!





Joanna og Ingrid



I full galopp..hehe:)
Johanna ( t.v), søster Olina og søskebarn Ingrid. En nydeleg trio.



Gloppen Friidrettslag - min kjæraste heimklubb.
 


Det er rart med det, men når eg inntrer Stampesletta stadion kjem det mange gode og nervøse følelsar fram. Her har eg løpt mang ein 800 meter. Nokre gode, andre dårlege:)


God avslutning på dagen:)

Ynskjer mine lesarar ein fin torsdagskveld vidare.

Springerinneklem

 

Svar på spørsmål angåande Haglunds Hæl

Når eg er inne på bloggsida mi kan eg sjå kva slags innlegg lesarane mine er spesielt interesserte i. Det som går att er: Feiltrent eller overtrent, og skaden; Haglunds Hæl. Sistnevnte har eg skrive ein del om sidan eg har opererert begge hælane for ein del år tilbake, i tillegg til ei sak eg har skrive i Dagbladet.


Dagens hæl...

Fekk nyleg spørsmål rundt Haglunds Hæl, som lyder på følgjande.

Hei! Vet du hva du kan gjøre for å unngå å få Haglunds Hæl igjen? Vet du hvorfor du fikk det i utgangspunktet? Hvor lenge etter operasjonene gikk du i slippers? Kan du gå med alle slags sko i dag? Tar du i dag noen hensyn til det mht. treningen? Har man større sjanse for å få dette igjen når man har hatt det før? Er det noen ulemper med operasjon? Kan det få noen andre komplikasjoner? Fikk du gode råd av legen for plan for opptrening? Hvor lenge etter operasjon hadde du vondt på operasjonsstedet, og hvor lenge var det stivt? Var det legen som sa 14 dager mellom eller følte du da selv at du var klar? Hvor mange dager gikk du på krykker etter bein 1 og bein 2? Når var første økt ute på sykkel? Synes du disse smertene før operasjon lignet på akillessenebetennelse-smerte


Ikkje det penaste synet. Foten til venstre er nyoperert, medan den andre ventar på tur.
 

Svar: Eg fekk Haglunds Hæl fordi eg har løpt vanvittig mykje opp gjennom åra, og har løpt ein del med smerter i hælane utan å ta så mykje hensyn. I tillegg skal det ikkje forundre meg at eg har anlegg for å få problem med hæl og akillesområde.

Eg blei anbefalt å operere begge to fordi eg hadde ein klar utvekst på begge beina. For å minske restitusjonstida valde eg å ta begge på omtrent same tid, men for å unngå å sitje i rullestol første veka opererte eg med 2 vekers mellomrom. Då kunne eg sleppe krykkene før neste fot skulle under kniven. Eg gjekk med krykker kanskje i ei veke, men i løpet av den veka tråkka eg forsiktig på foten og begynte å sykle på ergometersykkel etter nokre dagar. Det skal seiast at eg ikkje fekk gips, berre bandasje som eg skifta sjølv. Stinga blei tatt rett før neste fot skulle til pers.
Eg var super redd for å bruke foten etter første operasjon, sjølv om eg fekk beskjed om at det ikkje var farleg. Den andre foten var eg ikkje så redd for, då eg visste at det ikkje gjorde noko om eg belasta den litt. Det som derimot skjedde etter nokre månadar med første foten var at det sette seg eit arrvev i såret som gjorde vondt. Dette opererte eg bort etter 1 år. Det tok då 10 dagar, og eg kunne løpe att.

Etter operasjonane gjekk eg mykje med slippers for å unngå at skoa gnagde på operasjonssåra. Det såg sikkert heilt idiotisk ut der eg gjekk tur med bikkja i slippers både morgen og kveld, men det fekk så være. Det er viktig å unngå sko som gnager på såret.

Om smertene likna på ein akillesbetennelse hugsar eg ikkje heilt, men det er jo klart at det ikkje er heilt ulikt då områda ligg veldig nær kvarandre.

Det tok lang tid før eg kunne løpe uten noko form for stivhet og smerter etter operasjonane. Faktisk tok det opp mot 7-8 månadar før eg var fornøgd med løpsfølelsen, men eg fann glede i sykling og det gjorde ikkje vondt.

I dag: Eg har antydning til smerter i eine hælen, og eg brukar korkhæl i skoa ( under sålen) for å unngå gnaging i hælkappa på løpeskoa. Bruker desse i nokre av dei vanlege skoa også. Hadde eg ikkje hatt desse korkhælane ville eg nok hatt temmeleg irriterte hælar ennå. Eg løper meir enn gjennomsnittet, og det går greitt. Ikkje 100%, men så pushar eg nok det litt meir enn vanleg. Hadde eg derimot ikkje operert ville eg garantert hatt sjukt vondt, og ikkje fått løpt i det heile tatt.

Håpar svaret hjalp litt.



Springerinneklem

 

Portugal: Ferietips til deg som likar sol, trening og avslapping

For ein månad sidan reiste mor, veslejenta og eg på ferie til Algarvekysten i Portugal. Du kan lese eit av innlegga her.


Å sole seg på ei strand med lyden av bølgjer er reine terapien for ein Vestlending.:)


3 generasjonar på tur:)


Tenkte eg skulle dele litt meir informasjon om sjølve reisemålet då eg rett og slett diggar denne plassen. Målgruppa er deg som ikkje har det største behovet for å feste, og shoppe( sjølv om dei tilboda finst i nærleiken), men som ynskjer å sole deg på ei nydeleg strand omringa av fantastiske klippar, likar å halde deg i form ved å enten løpe, sykle eller trene styrke og som ynskjer god mat og godt drikke. Ja, ein kombinasjon av avslapping og litt trim ( eller kun avslapping). Det er også ein barnevennleg plass då det er basseng på hotellet, stranda er like ved og ei fotballbane 30 meter frå hotelldøra.

Kvar: Algarvekysten, Portugal ( heilt sør i landet)
Hotell: Alfamar Sport & Resort
Hotellstjerne: 3. Dvs. Ikkje dei aller flottaste romma, men dei blir vaska kvar dag og bestiller du balkong med havutsikt klarar du deg fint. 


Hotellet....

Næraste byar: Villamora og Albufeira ( som har det du treng av shopping).
Fly: Oslo - Faro
Flyr direkte: Norwegian
Flytid: Ca. 4,30 timar.
Avstand flyplass og hotellet: Ca.30 minutt i taxi
Tidsforskjell: En time
Valuta: Euro
Temperatur: Varmast i juli, august og september. Rundt 30 grader.
Hav: Atlanterhavet, dvs. ikkje så varmt å bade som i for eks. Middelhavet.

Avstand til strand frå hotellet: 100 meter
Basseng: Eit basseng
Mat: Du kan velge mellom frukost og halvpensjon (frukost og middag).
Fin restaurant i nærheten dersom du blir lei av hotellet: Pine Cliff Hotell. Vi valde fiskerestauranten O Pescador (sidan fisk er noko av spesialiteten til Portugisarane). Du kan lese meir om utvalget til det fine hotellet HER. Vi digga maten vi fekk, og kan anbefale restauranten på det sterkaste.


Ikkje den verste utsikten mot Atlanteren.


Når vi fekk tildelt menyen på den flotte fiskerestauranten, var det så mykje godt å velge mellom at eg berre fortalde kelneren at han fekk velge den beste retten. Det enda opp i hummer med ein form for risotto. Og himmel så godt det smaka. Ja det er den beste middagen eg har ete på laaaaaaang tid. 

Trening: Eg kan vel ikkje legge skjul på at eg synes det er deilig å løpe seg ein tur på formiddagen sjølv om det er ferie( nei det er ikkje aktuelt å løpe før frukost lenger). Men eg er likevel kresen på kor eg spring. Hadde vi feriert på ein stad med berre asfalt og støy ,ville eg droppa alt som heitte løping. Skal det motivere må det være grus eller sti rett utanfor hotelldøra. Og akkurat det får du på Alfamar Hotel, pluss friidrettsstadion og styrkerom. For å få tilgang til styrkerommet og bana ( + tennisbaner) må du betale ca. 80 kroner dagen, men det er det vel verd viss du er interessert. Bana og styrkerommet ( + tennis) ligg ca. 3 minutters rolig løpetur frå hotellet.


I vinter og påskeferien er det fullt trøkk i styrkerommet og på bana, då mange friidrettsnasjonar reiser hit på treningsleir. På sommaren derimot, er det lite med folk. 


Deilig å ha bana heilt for seg sjølv.



 Viss det er noko du lurar på angåande denne reisa er det berre å sende ein mail til kriroset@gmail.com, så skal eg svare så godt eg kan.

Ha ei fin helg vidare!


Springerinneklem

Slik gjer eg langturen litt kjekkare

Det var ein grunn til at eg likte 800 meter i si tid- fart kombinert med styrke, spenst og kondisjon gjorde treninga morsom og motiverande. Og det passa min kropp.

Det er ganske så likt i dag. Eg diggar intervall, bakkesprint, vanlig sprint, spenst og styrke. Joda, eg spring langturar, men som oftast må eg sprite dei opp med noko spenstig. Synes rett og slett det blir for kjedeleg å berre løpe 10-15 km i rolig fart. Så det eg ofte gjer, er å avslutte med sprintdrag eller spenst i for eksempel ei trapp eg finn i nærleiken.



I sommar har det kome opp eit utsiktstårn ved Lågen ( Mosodden) der eg som regel legg treningsturane mine. Trappene til topps er perfekte for trappespenst, men for deg som likar trappeløp er det for kort. Då er Lysgårdsbakken betre( eller ein anna hopp bakke).

Eg har aldri vore noko spenst eller sprintdronning, men eg merkar forskjell på løpinga viss eg er flink til å legge inn sprint, spenst og styrke i tillegg til den vanlige løpinga. Det går raskare, eg får ein betre løpsøkonomi og kroppen tåler litt fleire støytar enn viss eg berre spring utan noko form for anna trening,

Til deg som synes langturar kan bli vel monotomt og umotiverande. Legg inn nokre sprintdrag i midten eller på slutten av økta. Ein anna dag kan du legge inn trappespenst viss du passerer ei trapp undervegs. Då får du litt av begge deler; kondisjon, spenst/hurtighet og litt meir moro på treninga.


No er det helg her. Har ikkje dei store planane, og eigentleg er det litt deilig det og.

Ynskjer mine gode lesarar god helg:)

Springerinneklem 

 

Test av aktivitetsklokke

Eg har aldri vore så glad i desse voldsomme sportsklokkene som dominerer håndleddet. I tillegg synes eg det er irriterande å måtte bruke pulsbelte for å vite kva pulsen ligg på. Når eg har fått ny pulsklokke, har det difor vore moro i starten, og så har den berre blitt liggande i skuffa - lite brukt.

Men så oppdaga eg sykkelvennnna mi si klokke. Ein liten og nett sak som faktisk såg bra ut på armen, og som hadde dei funksjonane eg ser etter; vanlig klokke, datovisning, hjertefrekvens, og valget mellom ulike treningsprofilar - heilt utan ekstrautstyr som pulsbelte. Det heiter visst aktivitetsklokke/armbånd, og har vore på markedet ei god stund. Det er berre eg som er litt treg:)

Uansett, - eg tok turen til sportsbutikken der eg kjøpte Polar A360. Det er ikkje den nyaste modellen, men heilt fin for mitt bruk. 
I starten skjønte eg ikkje kvifor displayet "svartna" etter nokre sekund. Eg måtte enten trykke på ein knapp, eller riste på handa for å aktivere displayet. Turen gjekk difor nok en gang til sportsbutikken for å høyre om dette var normalt. Ja, det var det visst. Strømsparing er ei av årsakene. "Dumme" meg reiste heim att, og skjønte at dette må eg berre bli vant til. hehe...Det gjekk ikkje lang tid før dama syntes det var heilt greitt.:)

Når du koblar klokka til Macen/Pcen får du opp Polar sitt program, kor du kan sjå treningsøktene dine. Dette har eg aldri vore så interessert i før, men faktisk er det litt morsomt, 

Eg likar Polar sin A360 veldig godt, og det kulaste er at den er så liten og nett, ser bra ut og har akkurat dei funksjonane som eg er ute etter. Hadde displayet vore aktivt heile tida ( uten touch eller håndristing) ville den fått topp score. Men då hadde vel strømmen daua altfor kjapt, og skapa irritasjon på den måten. HER kan du lese testen som blei gjort av DinSide.

Springerinneklem frå ei som ikkje er den mest frika personen på utstyr:):)

 




 

Les mer i arkivet » November 2017 » Oktober 2017 » September 2017
springerinne

springerinne

38, Lillehammer

Hei, eg begynte å blogge då eg fekk behandling for ein 13 år gammal spiseforstyrrelse. Idag er frisk, og er sjeleglad for at eg tok opp kampen. Det har resultert i eit fritt liv kor eg ikkje lenger er fengsla, er blitt mamma til Noah på 2 år, og lille Erle på 10 månadar. Historia mi er blitt til boka Spring for livet. Den kan du kjøpe hos Norli og andre bokbutikkar. Eg jobbar idag for Dagbladet, er redaktør for magasinet SKIsport og markedsansvarlig i Lillehammer Fotballklubb. Har bakgrunn som toppidrettsutøvar i friidrett og kan "treffast" på kriroset@gmail.com.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

hits