hits

Video: Fra treninga mi

Nok ei veke er snart over, og helga venter. Det har vore mykje sjukdom hos Noah og Erle dei siste to vekene, men no håpar eg at dei kan få være friske ei lita stund. Uansett, det har betydd mindre tid til arbeid og trening, men desto meir snørr tørking, våkenetter og byssing.

Likevel, eg smetter inn treninga når det går. Her er to filmar frå ei styrkeøkt og ei intervalløkt med 8x1000 meter. Trykk på bildene for å sjå filmsnuttane.

God helg:)

Springerinneklem

 

Du frykter du er overtrent, men svaret kan være noe annet

Konstant stiv i lårene?

Du har kanskje følt det: Stive, ømme lår, vanskelig å få opp farten, og problem med å henge på treningskameratene. Du skjønner ikke hva det er, men frykter overtrening. Svaret kan være noe helt annet: Feiltrening.

- De fleste som kommer hit har prøvd det meste av behandlinger og har vært hos utallige leger og andre spesialister. Problemet er at selv om de har fulgt rådene om å ta det med ro, så har ingenting hjulpet. Beina er fortsatt like tunge og følelsen av melkesyre like stor. Vi kaller det «feiltrening», og slett ikke overtrening, sier fysioterapeut Yngve Sundsfjord.

Hvem som helst
Han startet opp forløperen kompetansesenteret Magnat Center på Skøyen i Oslo med Johnny Høgset i 1999. Høgseth er kjent for sin behandlingsform for feiltrente kropper, og har fått mange utøvere på glid igjen.

Nå har Sundsfjord tatt over Høgseths jobb, og kan fortelle om et problem som er stort blant mosjonister så vel som toppidrettsutøvere.

- Dette kan skje hvem som helst som trener mye på høy intensitet. Mosjonister er absolutt en del av pasientgruppa mi og den store feilen går igjen og igjen. De trener for hardt, eller for likt, på alle øktene sine. De skiller ikke på intervaller og langturer og henger seg på den beste i gruppa. Når dette har fått bygget seg opp over lengre tid vil muskulaturen til slutt si stopp og du føler deg helt utkjørt i beina, sier Sundsfjord.

 


JOBBER MED FEILTRENING: Yngve Sundsfjord har selv vært feiltrent. I dag jobber han med både idrettsutøvere og mosjonister som opplever den frustrerende tilstanden på Magnat Center, Skøyen. Foto: Privat

Utslitt muskulatur
 Kan du forklare hva forskjellen på feiltrening og overtrening er?
- Feiltrening er egentlig et negativt ladet ord, men det er den beste måten å beskrive problemet på. Utøveren eller mosjonisten har rett og slett trent for likt eller hardt i forhold til hva kroppen tåler og klarer å absorbere. Det meste av treningen har en tendens til å gå i intensitetssone 3 og 4 og dermed får ikke muskulaturen tid til å ta seg igjen. Det virker som om kroppen ikke tolererer stimuli av samme type over lang tid. Et godt eksempel er for eksempel at huden blir solbrent om du får for mye sol. Dersom du blander inn skygge og solfaktor blir du brun, sier Sundsfjord.

Det handler om at kroppen tilpasser seg stimuliet.
- Det samme bør være praksis på trening. Du bør bygge opp treningen ved å belaste flere av kroppens system, ikke bare fokusere på intervaller. Kroppen trenger variasjon for å adaptere seg, også ved utholdenhetstrening. Den blir rett og slett utslitt. Overtrening er noe helt annet. Da er du trøtt, sliten, har lite energi og føler deg ikke i form. Er du overtrent vil hvile være til hjelp. Er du feiltrent må du trene deg tilbake i form, men det må gjøres under kontrollerte forhold, sier han.

Noen mer utsatt
Er det noen treningsformer som er mer utsatte enn andre?
-Løpere, skøyteløpere, langrennsløpere, spesielt i skøyting, alpinister og syklister er typiske idretter hvor feiltrening kan oppstå. Svømmere kan også bli feiltrente, men det går på annen muskulatur enn hos løpere, sier han og fortsetter:

-Øvelser med monotone bevegelsesformer som skøyting og sykling er de mest utsatte bevegelsesformene. Dersom man belaster kroppen ensidig kan dette medføre et muskulært forsvar det vil si pakket muskulatur.

Opptrening» og tverrmassasje

Fysioterapeut Christina Sandvand Omfjord driver senteret Motorikken i Kristiansand. Hun har skrevet en fagartikkel om akkurat dette temaet sammen med Johnny Høgseth.

- Johnnys behandlingsmetode er velkjent i idrettsmiljøet, både nasjonalt og internasjonalt. Behandlingen går ut på å trene seg tilbake til den formen man var i før feiltreningen oppstod, sier Omfjord.

Slik beskrives typisk opptrening for den feiltrente:

- Sammen med utøveren setter man opp et treningsprogram over 4-6 uker der det hovedsakelig går ut på å trene korte og rolige langturer på maksimalt 45 minutter, og ta korte intervaller eller stigningsløp på rundt 80-100 meter. Dette for å stimulere og vekke til live flere muskelfibre. I tillegg kjøres det en type massasje som heter tverrmassasje, sier Omfjord.

Tverrmassasjen skal stimulere hele registeret av muskelfibre, og unngår monoton belastning over tid.

- Massasjen løsner muskelfibre og muskelbuker fra hverandre, og fra omliggende fascier. Dermed fungerer de forskjellige muskelgruppene/fibrene slik de bør; som selvstendige enheter men samtidig sammen om å gjøre arbeidet på mest mulig effektiv måte.

Ikke noe slaraffenliv
Sundsfjord har selv vært plaget av feiltrening, og vet hva denne behandlingen kan gjøre med en feiltrent kropp.

-Dersom en klarer å følge det oppsatte programmet, og får jevnlig tverrmassasje vil man oppleve stor framgang etter 4-6 uker. Og det som er så flott er at en får trene. Det er ikke snakk om å legge seg på sofaen og hvile i en måned, sier han.

Hvordan skal man forebygge feiltrening?

- Intensitetsstyring er alfa omega. En bør vite hvilke terskel man har og benytte pulsklokke på de harde øktene. Intervallene skal kjøres i ditt tempo, og ikke som «haren» i treningsgruppa. De rolige langturene skal ikke gå for fort, men i rolig og pent tempo slik at man føler seg pigg etterpå og ikke totalt ødelagt i beina.

Han minner gjerne mosjonister på at spinning og løping er treningsformer som begge belaster beina.

-Så ikke gi full gass på spinningøkta dersom du har løpeintervallen dagen etter og omvendt. Det er også lurt å variere treningsprogrammet. Ikke tren de samme øktene hver uke hele året. Variasjon er nøkkelen, både intensitetsmessig og hva du trener, sier Sundsfjord.

Han er slett ikke er arbeidsledig på dette området.

-Nå jobber jeg ikke bare med denne problemstillingen, men jeg kunne nok jobbet døgnet rundt med feiltrente utøvere. Det er utrolig mange som går i samme fella.

Tegn på feiltrening:

- Muskulaturen «stivner» unaturlig fort både på trening og i konkurranse (melkesyren kommer raskere).

- Når «stivheten» først er kommet, forsvinner den ikke selv om farten / belastningen reduseres.

- Gjennomføringen av den daglige treningen varierer unaturlig mye. Der en dag kjennes veldig lett, kjennes neste dag tung.

- Du merker det selv, og får også tilbakemelding av trener og andre at teknikken er dårligere enn tidligere (dårligere motorisk kontroll).

- Det tar lengre tid å ta seg inn seg etter trening eller konkurranse, og selv etter kortere eller lengre tid med mindre trening og mer hvile er symptomene fortsatt til stede ved belastning.

- Tøyning av den påvirkede muskulaturen har ingen effekt.

Typiske feil som kan føre til feiltrening:

- Den treningen som skal være rolig, går for fort eller altfor fort (du belaster stort sett det samme systemet).

- For liten variasjon i intensiteten på de ulike øktene. Det betyr at den rolige treningen ligner en hard økt i intensitet og mengden trening med lav intensitet blir dermed liten.

- Mye av den treningen som skal være rundt anaerob terskel 2 (AT) går for fort og de harde øktene kommer for tett på hverandre.

- De lange treningsøktene er ofte for lange og holder for høy intensitet (løp: over to timer, sykle: over tre til fire timer, langrenn: over to til tre timer).

- Langvarig monotont arbeid er en gjenganger og fremstår som en negativ faktor.

- Treningen er usystematisk og lite strukturert. Det fører til at kontrollen på treningsmengden og belastningen blir dårlig.

- Det trenes med for mye med høy intensitet på et for dårlig aerobt grunnlag.

En opptreningsperiode etter Jonny Høgseths metode kan se slik ut:

Den første måneden etter undersøkelsen fulgte utøveren følgende trenings- og behandlingsopplegg:

Økt 1: Kortintervall: cirka 100 meter løp repetert fem ganger med en pause på cirka ti sekunder. Arbeidspuls: cirka 173. Han hadde en anaerob terskel svarende til cirka 185 i puls og en maksimal hjertefrekvens på 211. Dette skulle repeteres syv ganger og etter to uker økes til ti serier. Pausen etter hver femte 100 meter skulle være så lang at hjertefrekvensen kom ned i 120.

Økt 2: Rolig løpetur. Hjertefrekvens på mellom 130 og 140. Maksimalt i 45 minutter. 

Økt 3: 20 minutter rolig løp, deretter 15- 20 ganger cirka 35 meter stigningsløp. Gå tilbake samme distanse i pausen. Til slutt 15 minutter rolig løp.

Økt 4: som økt 1.

Økt 5: Rolig rulleskitur klassisk i maksimalt en time og 20 minutter. Arbeidspuls: cirka 140. Hver uke skulle også inneholde to hviledager.

- Det gjennomføres ikke langturer med løping som varer mer enn cirka 45 minutter den første tiden, blant annet for å redusere kravet til restitusjon etter treningen.

- Hastigheten på en rolig treningsøkt bør ifølge Høgset ligge i intensitetsområdet mellom 60 og 70 prosent av maksimal hjertefrekvens. Forskjellen mellom en rolig og en hard økt blir størst mulig, men gir samtidig en treningseffekt.

- Dette er en generell anbefaling, men årsakene til «feiltrening» kan være mange og behandlingsopplegget bør i mange tilfeller tilpasses av kyndig hjelp, andre medisinske årsaker vurderes før man slår seg til ro med denne diagnosen.

Slik idrettsmassasje skal være!

Eg er ikkje vant til å ta treningsfri. Det er no sann det ein gong er. Eg elskar å trene, og blir fort rastlaus viss det går nokre dagar uten fysisk aktivitet. Ikkje så rart når jobben stort sett dreiar seg om å sitje på ræva og skrive. Joda, det går i hundre når barna er heime, men når dei boltrar seg i barnehagen er det stille hos ho mor. Bortsett frå på trening då.

Vel, imorgon tidleg klokka 0800 reiser eg skivenninne og eg til Budorrennet utanfor Hamar. Der ventar 42 lange harde kilometer klokka 11 til.....eit eller anna tidspunkt. Så tenk litt ekstra på meg dei timane..hehe.. Jo det er heilt frivillig, og eg gler meg meir enn eg gruar meg, men likevel kjenner eg meir på nervane enn eg trudde på førehand. Ikkje på grunn av at det er ein konkurranse mot andre spreke skiløparar, men fordi eg veit det blir tøft siste 10-12 kilometrane. Det er første gong eg skal prøve meg på eit så langt renn, og eg er sjølvsagt redd eg skal gå tom, få ein ordentleg smell, at skia glepper og gjer meg frustrert osv...Men eg har bestemt meg for å opne pent, og ikkje bry meg om damene rundt meg. Dei får gå i sitt tempo, så får eg finne mitt.

Men tilbake til treningsfri. Det har blitt mykje trening i haust, kanskje litt for hardt til tider så låra mine er ganske så stinne av trening. Ikkje i forhold til då eg trente for fullt, men i forhold til der eg er i dag. Så i går tok eg tak, og fekk meg ein massasje time med ei utruleg dyktig dame som eg også har intervjua til Dagbladet eit par gonger. Ho heiter Lizzie Tester ( bilde under) og driv for seg sjølv her på Lillehammer. Ho fann ganske så mange knutar i både sete og i lår, og kjørte på som rakkaren. Eg håpar det skal hjelpe litt. Så det blir fri to dagar på rad no, i håp om at beina er betre i morgon. Men om eg er rastlaus. JA! Det kriblar etter ein løpetur, men dama skal halde seg i ro:) Det blir ho nok glad for etter 30 km i morgon...hehe.

Eg gjekk forøvrig til mykje massasje då eg satsa på friidrett, og prøvde ut ganske så mange forskjellige fysioterapeutar etter kor eg budde. Nokre var utruleg flinke, medan andre så vidt klappa litt på beina og skulle ha 400 kroner for 30 minutt. Det siste er eg ikkje noko fan av. Skal det være hjelp i (for min del), må behandlinga kjennes. Muskelknutar må røskast i, slik at blodsirkulasjonen kjem i gang for alvor, ellers er det lite vits etter mi meining. Dette kan eg vel sei blei gjennomført i går av Lizzie. Eg skreik nesten av smerte. hehe..

Ei dyktig dame som veit å gje idrettsmassasje: Lizzie Tester. Foto: Frå eit oppdrag eg lagde i haust.

Vel, i dag har eg ei sak ute i Dagbladet som er fin for dokke som likar å springe og er opptekne av å velge rett løpesko. Har intervjua ein lege, ein fysioterapeut og ein kar som er veldig glad i løpe ( og ikkje minst eit naturtalent innanfor løping). Løp og kjøp:)

Springerinneklem

 

Slik trener eg på vinteren

Løping, langrenn og styrke: Tre treningsformer eg diggar, og som gjev variasjon og motivasjon.

Springing: Eg elskar å springe, derfor bloggnavnet og derfor eg har drive med det sidan eg var lita jente. Gleda er faktisk minst like stor i dag som den var då eg satsa 100% på friidrettsbana, - om ikkje ennå meir. 

På vinteren varierer eg mellom å springe ute på snøen, og inne på tredemølla. Utandørs på Lillehammer betyr snø og kulde frå november til mars. Det er fem månadar med eit anna underlag, med meir kle og andre sko. I mitt tilfelle sko med pigg. Etter å ha funne dei skoa eg diggar, og som er behagelege på foten spring eg ikkje ein meter på snøen uten pigg. 
Øktene ute går roleg for seg. Det blir enten med vogna med Erle, eller åleine. Eg kler akkurat passe på meg, og legg i veg i eit komfortabelt tempo. Stoppar gjerne og knipsar eit par bilder viss eg møter på nokre fine motiv, og langar på vidare. 
Innandørs på mølla blir det som oftast intervall eller progressiv løpeøkt. Det skal iallfall være eit uhyggeleg vær ute dersom eg løper langturen inne. Det er rett og slett gørr kjedeleg etter mi meining. Eg prøver å få til to økter i veka med høgre intensitet, bortsett frå no når eg skal gå skirenn. Då kuttar eg ned til ei økt.

Langrenn: Som dokke har fått med dokke har eg fått dilla på langrenn, ja både klassisk og skøyting. Det er derimot ikkje noko "nytt" eg har begynt med sidan eg konkurrerte aktivt til eg var nesten 18 år. Langrenn gir meg kondisjon og styrke i heile kroppen. Eg går for det meste lange rolige turar, men legg gjerne inn litt høgre tempo undervegs. Og så blir det ein del skirenn framover som hevar kondisjonen ennå nokre hakk. 
Når det gjeld stilartane likar eg klassisk og skøyting like godt. Eigentleg har skøyting vore favoritten, men etter  x antal turar med klassisk siste 2 mnd. står dei temmeleg likt på favorittlista per dags dato. Eg synes uansett det er gull å kunne variere stilartane då dei belastar ulike muskelgrupper.

Styrketrening: Styrketrening er den tredje treningsforma eg legg tid i. Eg prøver å trene heile kroppen kvar gong eg er på studio ( sidan det ikkje blir meir enn 2 gonger per veke). Knebøy, markløft, utfall, overkropp,mage / rygg er øvelsar og muskelgrupper eg fokuserer på. Og eg synes styrke er veldig morsomt, spesielt når du kjenner framgang.



Vel, dette var litt om mi trening på vinteren. Eg kunne sikkert variert ennå meir, men eg føler denne kombinasjonen held meg skadefri ( ja, med nok mat i tillegg- viktig) og ikkje minst held oppe motivasjonen. Det er også ein viktig del av treninga.

Springerinneklem frå ei som gruar seg litt til skirennet på 42 kilometer komande laurdag......

Når 2017 er over...

2017 er snart over. Ja, om berre nokre timar. Det får meg til å tenkje tilbake på dei siste 365 dagane. 

Det har vore eit hektisk år, med mykje jobbing og ikkje minst mykje barn. Med to små, pluss to stebarn har det gått i eitt, mest i positiv retning. Jobbmessig har det vore jobb både i helgar og feriar, men eg er stolt over å ha arbeidd opp firmaet mitt og veit det vil gå ennå betre i 2018. Så sjølv om eg har vore stressa og frustrert til tider, synes eg jobben som frilans er heilt topp.

Utanom familie og arbeid er trening og venner det viktigaste i livet mitt. Og jammen har begge deler vist seg å smile. Eg har fått mange nye bekjentskap som eg set enormt pris på. Herlige venninner som likar å trene og er sosiale. Sjølv om tida ikkje strekk til like mykje som eg skulle ynskje, veit eg at venninnene mine er der og det kjennes godt.

Treninga starta trått etter fødselen på julafta i fjor. Den enda trått før fødselen i tillegg, så det var temmeleg tøft å begynne på att forrige vinter. Kroppen og bekkenet var overhode ikkje i sine "fulle fem", så eg kjende lite framgang før på vårparten. Då løsna det meste seg, og etter den tid har eg klart å trene jamt og trutt med god kvalitet uten nevneverdige avbrekk. Det har ført til ein godkjent form så langt, noko eg har tenkt å halde ved like ( og helst forbetre). 

2018 blir eit bra år. Det kjenner eg på meg. Planane er mange, og eg gler meg til å ta fatt. Ynskjer alle mine lesarar eit fantastisk GODT NYTTÅR, og håpar dokke vil fortsette å følgje bloggen min.

Springerinneklem

 

 

 

 

Min renndebut

No har dama gått sin skirenndebut; oh my god, det var spennande og moro.


Foto: Finn Olsen

Kva skal eg sei; eg var lettare nervøs der eg stod i ullundertøyet og ein tynn skidress med startnummer 431 på startstreken...Kuldegradene sa -15 og dama fraus både her og der. Det var likevel noko som raskt blei gløymt då startskotet gjekk kl. 12.05.

Eg plasserte meg for sikkerhetsskuld aller sist i feltet. Ante jo ikkje kva som venta. He he..

Vel, når det heile var i gang fann eg fort nokre dameryggar å henge meg på. Desse ryggane talte 4, og jammen skulle eg ikkje sleppe tak på dei. Likevel kjende eg ein viss skepsis halvveis. Bakkane var fiskebeinsbratte og melkesyra kom kjappare enn eg ynskte. Pusten pesa også temmeleg godt, og eg blei ein tanke sliten kan du sei. Heldigvis viste kilometrane at det ikkje var så uhyggeleg lenge att, så motivasjonen steig nokre hakk. Det var til god hjelp, og inn mot mål skjønte eg at dei 4 damene/jentene enda bak meg over målstreken. Det var ein god følelse. Joda, konkurranseinstinktet kan være til stades sjølv om du nærmar deg dei 40....

Det var postkort forhold på Sjusjøen i dag. Heilt fantastisk rett og slett. Eg kunne ikkje draume om ein betre renndebut og er superhappy for ha fullført og vunne klassa mi. Totalt sett blei eg nummer 21 av alle damene og det skal eg ikkje klage over.

Neste helg ventar 42 km og Budorrennet. Det blir ein hardare dag enn i dag. Phu..

Springerinneklem

P.S Skia var veldig gode. Ein god følelse når eg faktisk har fiksa dei sjølv:)

Dagen før dagen

Eg burde eigentleg jobbe no. Har ei Dagbladet sak som skal leverast over helga, men det er så vanskeleg å konsentrere seg om arbeid når dei rundt har julefri, og dei eg skal intervjue har det same. Å være frilans er ikkje det beste i feriar for å sei det slik, men eg skal ikkje klage. Set enormt stor pris på tillitten eg har i Dagbladet.

Dei siste par dagane har dreia seg om eit skirenn som skal gå for seg i morgon. Det er ikkje noko voldsomt stort skirenn og ingenting å snakke høgt om, men for ei som ikkje har hatt eit langrenns startnummer på brystet sidan 1996 er det både rart og skummelt. Eg anar overhode ikkje korleis eg skal angripe dei 23 kilometrane som ventar på Sjusjøen. Kanskje eg sprekker etter 15 km? Ja, ja det får i såfall berre skje. Eg skal uansett i mål på eit eller anna vis.

Så korleis skal ein turrenndebutant forberede seg. Vel, eg har fiksa skia. Lagt på glider, fjerna glideren, rubba smøreområdet, brent inn grunnsmurning og skal legge på dei siste laga med smurning i kveld. Skidressen ligg klar, det same gjer ullundertøyet, den nye sportstoppen, skihanskane, hua og dei nye skibrillene. Stavane og skia er også nye, for å ikkje gløyme GPS klokka og pulsmålaren som eg ikkje må gløyme å legge på lading.....eg begynner å forstå kvifor dei galne supermosjonistane brukar peng på utstyr. Det er jo sjukt moro. Må le.

Vel, i forgårs gjekk eg ein 2 mils tur på ski, i går tok eg fri og i dag har eg løpt ein roleg kort tur og avslutta med bevegelighetstrening. Beina har vore stive og stinne etter mykje trening i det siste, så det kan kanskje være greitt med litt ro dei siste dagane. Herlighet. Er det mulig å bli så skrullete. Men alt i alt gjer eg dette berre for moro, og for å få litt krydder i kvardagen. Ingen tar vel skade av litt nervar og spenning.

 

Starten går klokka 12.00 der start og mål er på Sjusjøen skistadion. Det einaste ynskje mitt er å ha gode ski og ein kropp som fungerer, og finn ei fin rytme, slik at opplevinga blir god. Blir det blytungt og eg møter smellen lenge før mål, veit eg at neste helg der distansen er dobbelt så lang, blir veldig kviafull....Det ynskjer eg å sleppe. 

Ja, ja...dokke skal få oppdatering frå ei lettare spent småbarnsmamma.:) hehe

Springerinneklem

 

Du gjer julafta heilt spesiell Erle!

Julafta er spesiell frå før, men du har toppa den maksimalt jenta mi. I dag er du 1 år Erle. Gratulerar med dagen!

Eg hugsar 1 år tilbake som om det var i går. 
Veslejulafta var roleg. Treet var for lengst pynta, vi åt pizza med heimelaga rømmedressing og kosa oss. Eg ante fred og inga fare då eg gjekk og la meg den kvelden. Du skulle jo ikkje kome før på nyttårsafta.
Der tok vi sanneleg feil, - begge to.


Like før du kom...viss du ikkje kjem til å like å gå på ski, så veit ikkje eg:)

Nokre timar over midnatt "banka du på døra" hardt og brutalt. Du skulle ikkje ligge i magen til mamma lengre. No var det på tide å skyte fart ut i livet. Mamma fekk også fart på seg, og blei henta i taxi. Den godt voksne mannen i framsetet skjønte at det ikkje var noko vits i å spare på gassen då vi begge var utolmodige. Vel, det var eit mildt ord. Her skulle det heile skje raskt. Eg var så vidt komen på sjukehuset, før du verkeleg viste krefter. Kort fortalt; -det gjekk ein time i aktiv fødsel og så låg du der i armane mine. Vesle nurket som eg hadde bært på i over 9 månadar. Eg gråt av glede og var omlag i sjokk der eg låg og såg på deg.


Lita jente med livet framfor seg.

 

 


På Balbergkampen i vår.

Du er blitt vant til litt herjing frå storebror Noah.

Mormor og du på din første solferie.

Vesle Erlemor som vi kallar deg. Du er ei sprudlande, sterk, nysgjerrig, litt utolmodig, men først og fremst ein energibunt av ein 1 åring. Du rasar rundt på golvet etter broren din, og sit sjeldan stille. Du elskar at det skjer noko, og du elskar å få masse kos.

Gratulerar nok ein gong med dagen din kjære Erle. Elskar deg over alt på jord.

-Mammaen din-

 

Samlar mil til turrennsesongen

Vel, kva skal eg sei. No er eg påmeldt til to turrenn innan dei neste to vekene: Romjulsrennet på Sjusjøen neste helg og Budorrennet helga etter. Eg har absolutt inga erfaring med å konkurrere lenger enn 15 kilometer, så det kan bli moro å sjå korleis kroppen reagerer under debuten neste laurdag. Men den som intet prøver..

Så langt i år har eg overhode ikkje trent intervall i skiløypa, men har køyrt jamnleg to intervalløkter i veka på løpande fot i heile sommar og haust. Eg håpar det kan gje ein liten gevinst, men må nok legge inn nokre lengre drag med ski på beina etterkvart tenkjer eg. Men først er det greit å finne rytmen og venne kroppen til å halde ut over lengre tid. Der har eg litt å gå på gitt.

Etter mykje jobbing med Magasinet SKIsport dei siste dagane, måtte eg rett og slett på fjellet i dag tidleg. Kroppen skreik etter noko anna enn innestengt mølletemperatur. Det enda med soloppgang på Nordseter, frisk luft og nesten ingen folk i skiløypa. Magisk, og ein real boost på morgonkvisten.

Springerinneklem

Ei endring på bloggen

Kjære lesarar!
Eg har hatt denne bloggen i 7 år. Den har handla mykje om min veg tilbake frå spiseforstyrrelsen, som blei bok i fjor.
No kjenner eg at noko må endrast her inne viss eg framleis skal fortsette å blogge. Det siste året føler eg nesten at innlegga mine har vore meir for familien heime på Vestlandet, enn for dokke lesarar. Det vil eg endre på for min eigen motivasjon, for dokke som har fulgt meg lenge og ikkje minst nye lesarar.

Som gammal mellomdistanseløper på landslaget, treningsekspert for Dagbladet, redaktør for magasinet SKIsport og som ei over gjennomsnittet aktiv sportsjente ennå, føler eg at treningssaker retta mot løping, langrenn og styrke er meir på sin plass framover. Sjølvsagt skriv eg gjerne om mine tankar rundt kroppspress etc., men fokuset blir sunne og fornuftige treningsråd og mine opp og nedturar på treningsfronten, som nyfrelst skiløper etc. Med andre ord litt kunnskap, og litt privat.

Eg veit ikkje om dette kling god i øyra dokka. Hadde vore kjekt med ei tilbakemelding.

Har mange innlegg i tankane iallfall, og det er berre å stille spørsmål enten her, på facebook eller til kriroset@gmail.com.

Springerinneklem

 

 

 

Tør eg dette då?

Startnummerskrekken har eg skrive om før, men det har gjeldt løping. Den treningsformen eg har drive med lengst. Men så kjem langrenn inn i bildet då. Med over 20 år gamle ski, seier det seg sjølv at dama ikkje har konkurrert på lenge. Sist skirenn var, viss eg ikkje hugsar feil, Junior-NM i Steinkjer i ein alder av 17 år. Det kan vel seiast å være LENGE SIDAN.

  

No har eg derimot meldt meg på Budorrennet 6.januar. Seeding til Birken. Hjelpes. Trudde ikkje eg skulle finne på noko slikt for eit par tre år sidan, men jammen det har den gode gamle interessa kome tilbake for fullt.
Det er 42 kilometer. Ja, maraton på ski. Ein distanse eg aldri har verken løpt eller gått med ski på beina. Om eg gruar meg? JA! Det kjem til å bli hardt. Eg anar ikkje kva eg går til.

I går gjekk eg tre mil på ski, og sjølv om det gjekk lettare enn den første turen i november, kjenner eg at musklane blir slitne etter 2,30 timar på ski. Ryggen verker og armane roper au.  Likevel kjenner eg at den gode løpetreninga eg har gjort i sommar og haust har hjelpt på kondisjonen, så heilt gale er det ikkje. I tillegg har min kjære far vore så hinsides snill og kjøpt nye ski i julegåve, så eg har vel eigentleg ikkje noko å klage på.

Vel, det skjer meir enn berre trening her. I går kveld var vi på julekonsert med Kurt Nilsen i Håkons Hall,- og fy søren han var flink. Har likt den stemma heilt sidan første gong eg høyrde han opne munnen, og i går fekk eg endeleg både sjå og høyre han live. Utruleg flott er vel det best beskrivne ordet eg kan kome med.

Måtte ha ein selfie med Kurten:)

Ha ein fin søndag vidare!

Springerinneklem

Annleis utanpå, men...

At ein er blitt annleis utanpå, betyr ikkje at innsida også er blitt det. Personlegheita mi har alltid vore den same, men då eg var sjuk gøymde den seg vekk.


Usunn vs. sunn: Det er blitt ein del år mellom desse to bildene, og viser stor forskjell på dattera til venstre.


I dag ser eg ikkje dårleg ut lengre. Er akkurat som alle andre, men dette var vanskeleg å takle då eg sat midt opp i det under behandling. Plutseleg var utsjånaden sunn. Ja, eg hadde det betre, men tru meg at dagane ikkje var like friske som dei kunne sjå ut. Det var månadar med gråt, sinne og frustrasjon. Endringane gjorde meg forvirra. Det eg såg i spegelen var ei anna jente, og tankane kunne dukke opp som aldri før. Er dette rett? Er dette meg? Korleis vil det ende?

Hadde eg ikkje hatt hjelpa mi to gongar i veka og medisinen, ville eg aldri klart det. Då fekk eg sett ord på at eg tenkte, og hjelp til å takle panikken som stadig dukka opp.


Ikkje den friskaste "rulleskikroppen"

Eg har kontakt med fleire som går gjennom akkurat denne prosessen, og det er mykje av dei same tankane og den same redselen som regjerer. Då kan eg ikkje sei anna enn at det er knalltøft å kjempe i denne perioden. Det er no det er vanskeleg fordi ein kjenner på endringar. Endringar i vektauke, endringar i det ein ser i spegelen, endringar på folk rundt ein osv. Det kan være nok det, - til å falle i grus, men det hjelper ingenting å falle tilbake til det gamle. Skal ein overleve denne sjukdomen og skal ein få draumen sin oppfylt om å kunne vakne om morgonen å kjenne seg fri, MÅ ein kjempe vidare.

 


Sunn kropp i bunad.

Det mest motiverande for min del var opplevinga av å få tilbake den ekte Kristin. Den Kristin som hadde energi til å være med andre, glede seg over mindre ting, ha krefter til å gjennomføre gode treningsøkter, oppleve samhaldet saman med andre og ikkje minst klare å gå på jobb, og faktisk jobbe utan å tenkje på kva eg kunne ete etter treninga når arbeidsdagen var over. Den kjensla lovde eg meg sjølv å ta med meg vidare resten av livet. Aldri legge den att i skapet og lukke att døra. No, sju år etter har eg halde lovnaden, og den står eg fast med også i framtida.

Springerinneklem

Stavanger: Ein plass i hjertet

Det er ein god del år sidan eg budde i Stavanger, men minnene frå den tida sit likevel spikra og aller best vennskapet eg fekk med Ragnhild. Ho lærte meg å utforske kjøkkenet, bli glad i å lage mat, vi skravla mykje, ho har alltid huska meg på bursdag og juletider, og vi har bevart vennskapet i 11 år, sjølv kor langt vi har budd frå kvarandre.

Som seg hør og bør blei det laga deilig mat (les andebryst, heimelaga grønn pasta og sveler) og ikkje minst en tur til sentrum. Vekke opp minnene, og kike i dei trange koslege gatene. Til slutt besøkte vi Sola stranda. Det er eit must for ei som elskar hav og strand og veit det blir LENGE til neste liknande utsikt.

 

 

Tusen takk kjære gode Ragnhild, for topp innkvartering og utmerket service.

Klem frå meg og Erle

Når du MÅ finne noko du likar med vinteren

Eg er vaksen opp med ustabile vintrar ( les Sogn og Fjordane), og har budd i Stavanger kor vi kunne telle få dagar med ordentleg nedfall av snø i lavlandet. Det betydde gode moglegheiter for å løpe ute året rundt, og langrennsskia blei dermed lagt godt til sides. Dvs. lengst inni boda. 


Etter over 20 år med gamle ski, kan eg pakke opp desse på julafta.

Så flytta eg til Østlandet, nokre mil utanfor Oslo. Her blei vintrane drastisk endra. Snøen la seg i november/desember og heldt seg stabil fram til mars. Det første eg gjorde var å melde meg inn på eit treningssenter. Nei, det gjekk ikkje meir enn ei veke iallfall før eg var i gang på tredemølla. Og der blei eg....iallfall kunne eg telje x - antal kilometer på løpebåndet etter 7 års Akershus innbyggjar. Likevel, med all snøen utanfor døra fann eg ikkje tilbake til vintertrivselen. Eg hata den for å sei det mildt. Når det første snøfnugget dala ned, vrei det seg i magen og eg ville berre bestille første tur til Kanariøyene. Og langrennsskia...nei dei stod fortsatt i boda...langt ned i ein kjeller ved sidan av parkeringshuset. Eg ofra dei ikkje eit blikk ein gong..

Så ville livssituasjonen ha meg til Lillehammer,- vinterbyen over alle Norges byar. Snø og kuldegrader frå oktober / november og fram til mars og april litt lenger oppe. Eg pakka "snippsekken" saman med den høggravide magen, og busette meg på denne plassen. Joda, skia blei med. Både bortover og nedoverskia. Kunne ikkje la dei stå att heller. Og eg skjønte raskt når eg kom til denne plassen, at eg berre måtte lære meg å like vinteren. Det var ikkje eit spørsmål ein gong. Her ville snøen falle, og reise uansett kva kalendaren fortalde. 

Det tok si tid. Iallfall brukte eg første vinteren på å fordøye det at eg budde her eg budde. "Alle" elska jo å gå på ski. Det var nesten kø opp Nordsetervegen første gong eg skulle prøve desse plankane under beina. Kva slags tankar som gjekk gjennom hovudet skal eg ikkje skrive her, men eg kjende meg litt utanfor "allfarveg". 

Heldigvis kan ting endre seg. Det er mogleg å finne fram att ei glede ein hadde for 20 år sidan ( ja så gamle er skia mine også), og det er mogleg å finne tilbake til den gode gamle teknikken, skikleda som bær litt meir varme enn den tynne løpetightsen og innstillinga på at faktisk langrennstrening er himla god trening. 

Eg har ikkje hatt så mange skiturar i vinter, men imorgon blir det vel den sjette så langt. Og eg gler meg- ja sjølv om gradestokken skal vise ein del minus. Det er jo berre å finne fram gode kle, rette smurningen og målet om Birken for første gong - i ja,- mars.

 

Springerinneklem


 

 

Treningsklær til løp og langrenn

Treningsklær til løp og langrenn: Når eg løper inne treng eg ikkje meir enn eit par gode løpesko, en tights som sit godt, ein topp som held stellet på plass og ein singlet / t - skjorte som fungerer. Når eg skal ut derimot; stiller det større krav til bekledninga. Ikkje vil eg fryse for mykje, ikkje vil eg ha tunge klær, og eg vil heller ikkje skli på isen og brekke føtene. Når eg går på ski gjeld nesten det same, bortsett frå det med å falle på isen: Eg vil ha lette klær som held på varmen.

Her er mine favorittar i vinter, og eg gjer dokke oppmerksom på at eg overhode ikkje er sponsa på nokon som helst måte. Alt blir betalt frå eitt og same bankkort:):)

Tights til inneløping i vinter: Aimi`n Tribe High Waist Tights​

Topp som held fronten på plass: Aimi`n Crop Top


Middels lette sko som kan brukast til både langtur og intervall: Asics Gel Noosa Tri

Vintertights til uteløping: Reflect, Trimtex

Langrennsjakke: Aviator

Langrennsbukse: Element Plus

Skihanskar: LillSport Legend Thermo Slim

Vinterløpesko med pigg: Salomon Snowcross

 

Ullundertrøye: Lady Arctic Zip Polo

 

Og så til slutt; ein redskap eg bruker titt og ofte for å løyse opp lårmuskulaturen: Foam Roller

Nokre småtips frå meg ein søndagsettermiddag:)

Springerinneklem

Så heldig å få være med i bok om idrettsheltar

Kanskje mest interessant for innbyggjarane i heimfylket mitt, men uansett er det stort å få være ein del av boka Rune Fossum Lillevangstu nyleg lanserte; - "50 idrettsheltar frå Sogn og Fjordane".

Kvart eit einaste fylke har mange idrettsheltar, både frå gammal og nyare tid. Det same har Sogn og Fjordane, der eg kjem i frå, og som alltid vil ligge mitt hjerte nærast.

Eg vil sei denne boka er den perfekte julegåve til alle idrettsinteresserte fjordingar. Her er det mykje bra lesestoff. Det er grundig, og forfattaren har gravd godt i arkivet til kvar enkelt, i tillegg til å ha møtt "oss" som fortsatt er i live ( viss eg kan sei det på den måten).

Det er litt rart å sjå gamle arkivbilder frå langrenn og friidrettstida. Og ja;- eg hugsar godt stemninga frå kvart einaste bilde. Boka er på totalt 280 sider, er fylt av 50 flotte idrettsfolk

 

Forfattaren besøkte meg heime på Sandane i sommar, knipsa bilder og slo av ein god prat. Han fekk være med inn på "pikerommet" kor eg har dekorert eine veggen med heimemåla OL ringar. Eit mål eg hadde over fleire år som løpar. Eg kom aldri dit, men for kvar einaste gong eg kjem heim og skal til å legge meg under dyna ser eg rett på draumen eg hadde. 

Les mer om boka HER og kjøp den for eksempel HER

Springerinneklem

Forelska

Det er rett og slett fantastisk å ha blitt forelska igjen - i langrenn. Fy flate kor mange år eg gjekk utan å kjenne på den følelsen.

Det høyres sikkert rart ut, - men med over 10 år utan å orke å tenkje på langrenn, smøring, kulde ++ er det så deilig å kjenne at den forelska følelsen for ski som eg hadde inntil eg var 16-17 er komen tilbake for fullt.
Kva årsaka er? 
1) Eg slepp å stresse med å tenkje på konkurranse. No er det naturen, skispora og eg i akkurat det tempoet eg føler er passeleg.
2) Eg har fått venninner eg kan nyte skiturane med.
3) Eg bur i eit langrennseldorado kor det ikkje er langt å reise for å finne eksepsjonelle løyper.


Frå gårsdagens Dagbladet oppdrag: Progressiv trening med Martine Ek Hagen.

Eg elskar aller mest å springe. Det er det ingen tvil om, men det å gå på ski er så vanvittig god trening. Eg likar aller best skøyting, men klassisk er heilt greitt også. Berre det å være ute i naturen og i frisk luft er sjukt deilig. Det gir energi til tusan.

Her med tre spreke skijententer sist laurdagsmorgon klokka 08.30. Vi gjekk tre mil, skravla innimellom og kosa oss. Gler meg til neste gong.
(Til høgre: Ingrid, så Mali, deretter Marthe og til venstre eg.)

Lengtar dokke etter langrennsføre er det berre å sette seg i bilen og vende reisa mot Nordseter, Pellestova eller Skeikampen ( og sikkert andre stader i Noregs land).

Springerinneklem 

 

 

 

Årets første skitur - alltid like MAGISK

Fram til eg var 17 år konkurrerte eg på ski i både Norgescup og Junior-NM, men så sa det stopp. Eg blei lei, og valde å satse på friidrett. Det var kanskje like greitt, då eg fekk nokre gode år på løpebana. Men at eg skulle bli heilt anti skiløper dei neste 10-12 åra trudde eg ikkje. Likevel blei det slik. Eg orka ikkje tanken på å finne fram langrennskia, så dei stod godt gøymde i boda desse åra.
Heldigvis endrar livet seg, og dei siste tre-fire åra ( ja etter at eg flytta til Lillehammer) har ski interessa berre blitt meir og meir framtredande. Kanskje fordi eg sjølv kan bestemme tempoet, det er ingen som masar, og eg treng ikkje stresse med den og den økta. 

I går kveld såg eg på Distriktsnyheitene for Oppland & Hedmark, der dei viste ein vinterreportasje frå Pellestova på Hafjell. Eg er veldig glad i denne plassen frå før, og bestemte meg raskt for at dagen i dag måtte bringe ei åleinestund i skisporet. Og gjett om den stunda blei god. Litt i ubalanse sidan det har gått eit halvt år sidan sist tur, men det gjekk likevel fint. Og med nypreparerte løyper, kunne eg skøyte så langt eg ville. Er imponert over løypemannskapet som køyrer perfekte spor sjølv om det ikkje er overflod av snø ennå.

Magisk stillheit på fjellet.

Det er nok ikkje lenge før snøen dalar ned i litt større mengder enn det den har gjort til no, og sjølv kor glad eg er i sommaren, gler eg meg faktisk til ein kvit tjukk " duk" av snø. Det kjem garantert til å ende med MANGE fine skiturar i vinter. Og som redaktør for Magasinet SKIsport er det vel på sin plass at underteikna faktisk nyttar seg av moglegheitene her i Winter Wonderland.

Springerinneklem

 

Min nye arbeidsplass

Det kjennes heilt ufatteleg. Etter 3,5 år uten eit ordentleg kontor å gå til, har eg no endeleg fått mulegheiten,- og det på nye Idrettens Hus på Lillehammer - saman med eit stort idrettsmiljø.

Eg sit her for Lillehammer Fotballklubb, og skal gjere det eg kan for å pleie dagens samarbeidspartnarar og ikkje minst prøve å skaffe nye. 

Etter at eg flytta til Lillehammer har eg jobba heimaifrå, som journalist og forfattar. Det har sjølvsagt sine positive sider, men i lengda og med fleire barn i hus er det faktisk ikkje noko særleg å sitte atmed oppvasken, klesvasken, rotet og det som følgjer med ein heim. Som mamma blir du lett distrahert, og føler at huset bør være rydda før alle kjem heim. Det går fort utover arbeidstida. Ikkje det optimale i lengda for å sei det slik.

Eg fekk nøklane i handa for to dagar sidan, dei første kontormøblane kom i går, og imorgon skal eg debutere på mitt nye kontor. Gjett om eg gler meg. 

Springerinneklem

Når eg ser den "gamle meg", og er det frekt å ta kontakt?

Det er 6 år sidan eg fekk behandling for spiseforstyrrelsen. På ein måte kjennes det uhyre lenge sidan, - på ein anna måte ikkje. Det er noko som vil henge med meg vidare - i lang tid. 13 år i sjukdomens klør er vanskeleg å kvitte seg med.

Å sjå sunn og sprek ut er noko eg set veldig pris på i dag. Hadde det vore for nokre år sidan ville det kjennes framand og ubehageleg ut. Ikkje det å være sprek, men det å sjå sunn ut. Då var jo målet å sjå mest mulig deffa og tynn ut. Aller helst så ribba som mogleg. Å sjå sunn ut for eit sjukt hovud betydde jo tjukk. 

Det er sjuke bildet er for lengst borte, men at eg ynskjer å være sprek i kroppen ennå. Trening har vore ein livsstil så lenge eg kan hugse ( ja også før eg blei sjuk som 18 åring), og eg vil nok elske å bevege meg til eg blir gammal og grå.

Men det eg kjenner på i blant, er denne fortida. På jenta som folk utan ein snev av "antenner" trudde var blodtrent og hadde den disiplinen. Nei, det er ikkje tull. Mange eg møtte på den tida, som for eksempel på treningssenteret, kunne gje meg kompliment over kor trent eg såg ut. Det dei ikkje ante var kor sjuk eg eigentleg var ( jo dei med "antenner" gjorde det). At det einaste eg kunne unne meg var nokre kokte egg, cottage cheese og ein tørr kyllingfilet. At eg stod opp klokka 04.00 om morgonen for å gjennomføre 1. økt før arbeidsdagen starta, for så å halde det gåande etter jobb.

Eg ser raskt kven som slit. Det er ein eigenskap eg synes kan være til belastning. Sjølvsagt kan eg ta feil, - det er ikkje det eg meiner, - men som regel ha eg eit snev av rett.  Og akkurat det kan være tøft å innsjå, spesielt med tanke på fortida, og det utartar seg på to måtar.

1) Den første måten, 
er at eg kjenner meg ferdig med den biten av livet, og kunne aldri tenkt meg å oppleve alle dei begrensingane som sjukdommen fører med seg ein gong til. Det er dagens liv altfor godt til, og eg unnar ingen i nærleiken av meg å måtte oppleve å bli bekymra og redde att.

2)På den andre sida kjenner eg at det er tøft å sjå "den gamle meg" gjennom andre. Å sjå ei sjukt tynn jente, eller ein gutt som  som tydeleg ser ut til å ha problemer, kan påvirke meg negativt på fleire måtar. Det eine er følelsen av å være "stor" ved sidan av vedkomande. Eg veit at det er ein dum tanke, men den slår meg. Dei gamle tankane vil nok alltid ha ein plass i topploket, same kor mykje eg skyver dei i frå meg. I tillegg kjenner eg på fortvilelsen over å ikkje tørre å ta kontakt. Eg anar jo ikkje korleis vedkomande vil reagere, og kanskje bommar eg i tillegg. 


Eg trur mange som har blitt bra av ein spiseforstyrrelse kjenner på akkurat dette. Sjølv om ein lever eit normalt liv, med familie, vanlige måltid, jobb osv kan ein kome opp i situasjonar kor dei gamle tankane dukkar opp. Eg innrømmer at det skjer titt og ofte sjølv kor frisk kvardagen min er, men heldigvis har eg lært meg å kontrollere desse tankane, skyve dei i frå meg og sette pris på kor godt det er å kunne leve eit friskt liv.

Og så eit spørsmål til deg som les dette:
Ville du blitt sint eller lei deg viss eg spurte rett ut om du har det bra? Er det frekt av meg å ta kontakt og vise omsorg?

Springerinneklem

Når du blir feira av verdas beste jenter

Å bli 38 år er slett ikkje verst når ein har gode venninner å feire med. Og er det noko eg set pris på er det jentene eg er blitt så glad i her på Lillehammer.

Det er ikkje så ofte tida strekk til for skravling og god mat med venner. Sann er det berre, men når ein først set av ein kveld er det utruleg moro. Vennskap er superviktig for meg.

Roser og musserande: Den perfekte gave:)

Olje og krydder kjem alltid godt med.

Godjentene mine som eg har treft gjennom trening og mammarolla. 

Menyen enda på tapas. Då er det alltid noko som fell i smak. Foccachia ( før steiking vel og merke), kjøttbollar, mangosalsa, tomatsaus, dadlar, serranoskinke, lefserullar, salat, salte poteter, choritzo pølser, ostar m.m. Vi blei mette for å sei det mildt.

Ha ein fin dag kjære lesarar:)

Springerinneklem

Mange jern i ilden

Det går unna om dagen. Det synes dessverre ikkje på bloggen min, og eg må berre beklage.

Etter eit par år med barn, boklansering og kun jobb for Dagbladet, har det dukka opp ein del meir jobb for firmaet mitt. Berre den siste månaden har eg blitt markedsansvarlig i Lillehammer Fotballklubb, og redaktør for SKisport i tillegg til faste leveringar i Dagbladets fredags avis. Tre jobbar som eg ynskjer å gjere mitt beste i, og det betyr at timane og dagane brått går litt raskare. Dette hadde ikkje gått viss Erle fortsatt var heime, men no er ho blitt trygg i barnehagen fire dagar i veka, noko mor set stor pris på.

Eg har sakna å ha nok å gjere. Det å føle seg betydningsfull, og ikkje minst få bruke ressursane ein faktisk sit inne med. Det er difor utruleg deilig å endeleg sjå at det eg har bygd opp frå 2015 gir meg over 100% jobb. At mitt eige vesle firma bringer inn nok lønn i månaden til å "stå på eigne bein". Det hadde eg ikkje trudd eg skulle få til for to år sidan, men heldigvis kan også arbeidslivet overraske.



Styrketreninga har blitt litt nedprioritert i det siste, men i går fekk eg ei god økt med venninna mi Hanne. Det kjenner eg i dag for å sei det mildt....les; gangsperre.:) 

Eg prøvar å få tid til litt trening, men den blir ikkje prioritert så kraftig no som for ei tid tilbake. Det er mykje nytt å setje seg inni, spesielt i fotballrolla. Eg har aldri gjort noko slikt som dette før, og eg kjenner heller ikkje fotballmiljøet så godt som friidrettsmiljøet her på Lillehammer. Heldigvis er eg ikkje så redd for å treffe nye folk, så det skal gå seg til tenkjer eg.

 


Favorittgutten min som blir 3 år neste veke.:)


Favorittjenta mi - 9,5 månadar:)


Kosar seg i lag:)

 

Viss det er noko dokke lesarar ynskjer eg ta opp "her inne" hadde eg sett stor pris på innspel. Då er det enklare å setje seg ned og faktisk publisere noko leseverdig.

Høyrer frå dokke. Berre send ein mail til kriroset@gmail.com eller legg att ein kommentar. Du kan være anonym i kommentarfeltet, så ingenting å være "redd" for.

Springerinneklem

Er eg ei dårleg mamma?

2.oktober - Erle er 9 månadar og 8 dagar, og ferda i dag tidleg gjekk til barnehagen. Ikkje berre for å levere storebror Noah på snart 3 år, men også for Erle si tilvenning til barnehagen.

Erle er som sagt ikkje meir enn litt over 9 månadar, og eg har ei kjensle av at nokon heilt sikkert synes ein barnehagestart er for tidleg. Argumenta for det er truleg at ho er såpass lita at ho treng trygge omgjevnader lenge ennå, at ho treng mamma og pappa, dei trygge rutinane, senga si osv....Men eg veit at vi ikkje er åleine om å sende barnet vårt i barnehagen så tidleg.

Det har mykje å bety korleis kvardagen hennar har vore frå fødsel til i dag. Hadde jenta mi vore for det meste her heime, ikkje sett så mange andre barn eller hatt større søsken som utfordrar ho, ville også eg vore skeptisk til å sende ho i barnehagen. Men Erle har vore med mamma på jobboppdrag i felten sidan ho var 1 månad gammal, ho har tre større søsken som "herjar" med ho, og ho har vore i Kidz avdelinga til SatsElixia her på Lillehammer fleire dagar i veka. Det gjer meg trygg på at overgangen frå den trygge heimen til barnehagen skal gå fint.

Vi begynner sjølvsagt veldig forsiktig. I dag var ho kun på besøk i 3 timar, kor ho fekk møte primærkontakta si, og leika med dei andre skjønne småttisane. Og ho storkosa seg. Mange nye menneske, og ikkje minst nye leikar. Ikkje rart ho søv som ein stein på tredje timen no.

Storebror Noah er i naboavdelinga. Han skjønar vel ikkje heilt at veslesysta er begynt i barnehagen, men eg trur heller ikkje det vil ta lang tid. Eg er spent på reaksjonen hans når begge løper rundt i uteområde til våren:) For, er det nokon Noah verkeleg bryr seg om, så er det veslesysta si.


Trilletur med søster.

For min eigen del har dei siste tre åra først og fremst vore prega av mammarolla. Men, eg har på same tid jobba ganske så mykje, og det skal bli godt å kunne bruke tida på dagen, til nettopp uforstyrra arbeid. Det har ikkje vore like enkelt å jobbe som sjølvstendig næringsdrivande og alltid ha eit barn å passe på. Det har heldigvis gått bra, men no ser eg fram til å kunne konsentrere meg om jobb på dagtid og barn etterpå.

Springerinneklem

Gratulerer med 9 månadar jenta mi!

Medan syklistane i VM i Bergen syklar som berre det, tenkjer eg meir på at jenta mi er 9 månadar gammal i dag. Erle,-som blei fødd på julafta har allereie blitt like gammal som då ho låg i magen. Tida har gått so forbaska fort.

Erlemin beveger seg kjapt framover no, og er i fullt vigør. Og det kjekkaste ho veit er å leike med storebror. Ja sjølv om han tek alle leikane i frå ho. Her er det ikkje snakk om å dele før mamma blir litt streng og seier i frå. Hehe:) Ganske så fasinerande å observere:)

Medan mannen er på VM i Bergen har vi hatt besøk av mormor frå Sandane. Til stor hjelp for meg, og til stor glede for barna. Skulle berre ynskje ho budde litt nærare. Med ein buss avstand på 5 til 6 timar seier det seg sjølv at besøka ikkje blir så ofte.


Fine mammaen min.

No er det 5 mil att til VM syklistane går i mål. Eg heiar på Edvald B.Hagen - vår lokale helt! ( og Truls Korsæth som er fadder til Erle).

God søndag:)

Springerinneklem

 

Ikkje like enkelt å flytte til ein ny by

Å flytte frå ein trygg jobb i Askim ( Birken) til ein ny by, høggravid og utan fast jobb var temmeleg tøft for tre år sidan. Joda eg hadde tid til å søke jobbar medan eg var i permisjon, men det har verkeleg ikkje vore lett å finne ein fast journalistjobb her på Lillehammer. Det har enda med at eg har søkt på heilt andre jobbar, vore på intervju men ikkje komt så mykje lengre. Heldigvis ringde Dagbladet våren 2015, og ville ha meg som frilans. Der har eg vore sidan, og har levert langt over 100 saker, hovudsakleg til Dagbladet Pluss ( nett). I begynnelsen av september i år derimot, fekk eg tre faste sider i Dagbladet Helg ( papiravisa på fredagar) med plass til trening og helsestoff. Det er tre sider eg set ENORMT STOR pris på, og legg mykje arbeid i. 


Noah kom like etter at vi blei Lillehamringar.

Men å være frilans er ikkje ein 100 % jobb, så då Lillehammer Fotballklubb ringde meg i begynnelsen av august på spørsmål om eg ville tre inn som markedsansvarlig, kunne eg ikkje seie anna enn at det høyrtes veldig spennande ut. Så no sit eg her med to spennande jobbar; den eine som journalist for Norges største avis ( atmed VG) og ein jobb for våre lokale fotballheltar, og ikkje minst den enorme breidda under. 

Eg har verkeleg fått kjent på saknet etter å ha tilstrekkeleg med arbeid. Det er noko med det å føle seg til nytte, og ikkje minst det å kunne være med å bidra til familien. Eg har alltid likt å jobbe, gjere noko fornuftig og strekke til. Følelsen av å ikkje få moglegheita til nettopp det, har rett og slett vore tungt å svelge. Heldigvis har eg ein vilje til å ikkje gje meg, og kjenner at jobben med å utvikle mitt eige firma (Springerinne) har gått sakte men sikkert rette veg. Så opp i alt prøver eg å kjenne på stoltheten over å ha fått eigne bein å stå på, og no føler eg endeleg at ting begynner å løsne.


Erle med på eit av dei første jobboppdraga etter fødselen, - 1,5 mnd gammal.

Til no har eg hatt med Erle på nesten kvart einaste jobboppdrag. Enten i vogna, i bilstolen eller krabbande på golvet. Det har stort sett gått greitt, men no som ho er snart 9 månadar er det ikkje så enkelt lengre. Ho er superaktiv, vil krabbe overalt og skal ha oppmerksomhet. Då er det godt å vite at ho om to veker skal begynne i barnehagen, der storebror er. Det blir ikkje fulltid, men 80 %. Magefølelsen seier at det kjem til å gå fint, då ho er godt vane til å møte nye menneske rett som det er, men ein veit aldri. Det blir spennande å sjå.



Litt større no...

Springerinneklem

Jentehelg og gamle minner

No sit eg på toget frå Trondheim etter ei kjempekosleg helg saman med Ingrid. Ho er student på andre året og har vore fleire gonger på Lillehammerbesøk. Det var difor på tide at tante tok turen. 

Eg budde ein liten periode i Trondheim for 12 år sidan. Har sjølvsagt vore der sidan, men det er ei god stund sidan. Alltid artig å vekke opp att gamle minner. Og i tradisjonens tru måtte vi løpe langs Nidelven, og opp på Festningen. Vi elskar å springe begge to, så det blei ein langtur og ei intervalløkt. 

Eg likar meg svært godt i Bartebyen, og trønderar er eit herleg " folkeslag". 

No er det heim att til småttisane. Saknar dei veldig, så det skal bli godt å få Noah og Erlekosar att.

Springerinneklem

Forfengeleg, eg?

Spiseforstyrrelsen gjorde meg ikkje berre deppa og lite sosial, men eg brukte også fryktleg lite tid på å pynte og  sminke meg. For det første hata eg mitt eige speilbilde, der fann eg jo berre feil. Kleda eg valde var svarte for å skjule mest mogleg av skikkelsen min, jeans var uaktuelt fordi eg innbilte meg at dei berre blei trongare og trongare og kvifor skulle eg stashe meg opp når eg likevel takka nei til sosiale happeningar. Det enda med å sjå ut som bilde under: Tynn og trist, rynkete og ein utsjånad som tilsa mange fleire år enn det fødselsattesten viste.

Bilde 1: På tur med mor i 2009. Tynn og skrukkete i ansiktet.  Bilde 2: I dag. Litt meir jentete, og 8 år eldre.

Då eg endeleg fekk behandlinga som funka, begynte ting sakte men sikkert å endre seg, men det var først då eg fekk mensen igjen ting verkeleg begynte å skje. Eg fekk eit enormt behov for å forandre sveisen, kjøpe nye kle, skodilla kom tilbake som aldri før. Ja, VISA kortet fekk verkeleg kjørt seg ein periode. Den gode gamle Kristin som troppa opp på vidaregåande i platåsko og trange 501 bukser viste seg att 13 år etter. 
Sjølvsagt skjedde dette ikkje over natta. I starten måtte eg utfordre prøveromsskrekken, og berre det tok si tid. Der var det jo nesten umogleg å snu seg vekk frå speglane. Men behandlinga eg fekk gjorde meg sterkare og sterkare. Sjølvtilitten sneik seg innover den grå og triste jenta litt etter litt.

Eg er nok ikkje den einaste som har opplevd ei slik endring i kropp og hovud når ein endeleg finn tilbake til seg sjølv. Og eg veit at det kan være skremmande i ein lang periode. For;- ja kan komme nokre tårer når du oppdagar at buksene du kjøper i ein friskare kropp er større enn før, det kan også stikke til i magen av dårleg samvit når du endeleg tør å sjå deg sjølv i spegelen i ein litt nyare versjon. Slik er det, og slik var det for meg også. Men det er i denne perioden av behandlinga du ikkje må gje opp. Tenk for ein fantastisk jobb du har gjort til no, tenk på kor mange gode år du vil få foran deg som meir sosial, tenk på sjølvtilitten som sannsynlegvis vil auke litt etter litt og tenk på kor sterk du blir av å stå i ein slik situasjon.

Eg kunne aldri tenkt meg å ende opp i den sjuke kroppen ein gong til. Eg trivast altfor godt med å være sunn, sterk og feminin. Og ikkje minst trivast eg ufatteleg godt med å ikkje ha alle dei vonde begrensningane som spiseforstyrrelsen gav meg. Utfordringa no er heller å begrense VISA kort bruken:)

Springerinneklem

 

 

Frå "død" til levande

Juni 2011:
Tittelen høyres kanskje grotesk ut, men det er det er faktisk sant. Det er akkurat slik eg føler det. Så langt har dette vore det beste året på eg veit ikkje kor mange år. Eg føler meg så levande.


Her visste eg knapt kor eg var, men eg hugsar eg var sjeleglad for å få hjelp ( Aker sjukehus 2009).

Hadde nokon fortalt meg på same tid i fjor ( 2010), at eg skulle vege 10 kilo meir året etter, hadde eg begynt å gråte - av REDSEL og HYSTERI. Eg hadde aldri trudd på det, aldri ville godtatt det, og iallfall ikkje villa det. Då var alt så håplaust. Berre det å ete eit eple meir enn det som var planen, var nærmast katastrofe. No tenkjer eg ikkje over det eingong.

På bilete over var eg redd for å dø. Hadde meir enn nok med å puste, og være bevisst. Trudde aldri at eg skulle ende opp på sjukehus fordi eg drog strikken for langt. Var bestemt på at eg skulle klare å halde meg unna sjukesenga, men så sa berre alt stopp. I dag er det vanskeleg og forstå at eg kunne gjere dette mot meg sjølv, - og andre. Eg fattar ikkje kva eg tenkte med. Det som er sikkert, er at når ein er så svak sviktar organa som vanlegvis held deg oppe. Hjernen blir einspora, og klarar ikkje å følgje med. 

Det er rart at kroppen likevel finn fram energi nok til å overleve, men det er vel difor vi menneske er så unike.

I dag: Du kan ikkje sjå at denne jenta har vore gjennom 13 år i eit reint etehelvete. At denne kroppen stod opp klokka 04.00 på svartaste natta for å trene, for deretter og jobbe på fulltid som redaktør og så trene igjen - uten anna mat i kroppen enn smular. Det er umuleg å sjå at dette hovudet var hekta på kaloriar, måtte vege seg i tide og utide og ikkje takla det å bli invitert på ein stakkarsleg lunsj, eller at alle høgtider var eit reint helvete.

Å leve utan begrensningar i kvardagen er ei friheit eg fortsatt set enormt pris på. Berre det å kunne nyte ein chipsbolle på kveldinga utan å måtte gå på do for å spy, eller trene som ein gal dagen etter, er fantastisk. No er dette lenge sidan det var eit problem, men med alt kroppspresset som finst i dag kjenner eg faktisk på takknemlegheita over å være der eg er. Hadde eg vore 10 år yngre og sjuk, ville dagens samfunn gjort meg ennå sjukare. 

Det er difor dette innlegget kjem no. Eg registrerar eit enormt kroppspress " der ute". Og ikkje minst får eg fryktleg mange mail frå jenter som slit. Dei er usikre,og føler seg ikkje komfortable med eigen kropp. Ja det er så ille at alderen tilseier langt under det eg nokon gong kunne sett for meg då eg sjølv sleit. Det gjer meg bekymra og til tider paff.

Eg veit ærleg talt ikkje kva som kan hjelpe. Det er lite å gjere med samfunnet, sosiale media og meir til. Muligheitane for å å la seg påverke er enormt tilgjengelege. Barn ned i 10 års alder sit jo på rommet sitt med Ipaden...

Det einaste eg kan formidle er at det å hige etter ein bestemt kroppstype, eller ei bestemt vekt ikkje gjer deg noko meir lukkeleg. Du endar berre opp med å "ville ha meir". Du blir aldri fornøgd. I tillegg må eg berre advare mot det å gå inn for å miste mensen. At det liksom er status, og viser ein form for kontroll. Det er så ufatteleg feil som det går an å bli. INGEN har godt av å leve slik. Det vil berre gje deg ein kø av bivirkningar som du ikkje vil sette pris på om nokre år. Dette veit eg ALT om, - og anbefalar det IKKJE.

 

Springerinneklem





Mi trening i dag

Eg har ikkje skrive så mykje om korleis eg trenar i dag. Det har ikkje vore hovedfokus her inne heller, då eg er redd for at nokon skal tenkje negativt med tanke på bakgrunnen min. Men eg får stadig spørsmål om korleis eg trenar, kor mykje og kva eg legg vekt på i treninga mi både frå treningsvenninner, lesarar og andre. Tenkte difor at eit eige innlegg om det kunne være passande no.

Det eg likevel vil skrive først, og som er viktig for meg å poengtere er følgjande:  Ja, eg trenar meir enn gjennomsnittet blant Norges befolkning, men eg et godt, og er ikkje redd for å nyte det gode liv. Eg trenar av lyst, og som regel har eg ein fridag i veka. Nokre gonger fleire fridagar- alt etter familie, turar, jobb etc.

Etter at Erle blei fødd, gjekk det ei stund før eg kom inn i ei god treningsrutine. Kroppen hang ikkje heilt med, så eg brukte dei to-tre første månadane på roleg aktivitet. Etter det har kroppen fungert betre og betre, og eg har auka både mengde og intensitet sakte men sikkert. Gleda over treninga har også auka på, noko eg kan takke formstigninga for, og ikkje minst mine gode treningsvenninner her på Lillehammer.

Ei god treningsveke ser omlag slik ut...( her kan eg ikkje sette opp konkrete dagar då eg sjeldan planlegg kva eg skal gjere den og den dagen, difor set eg eg berre opp dag 1, dag 2 etc). Brukar mølla ein del sidan Erle ikkje er i barnehagen ennå. Kidspassen på Elixia er difor gull verd.

Dag 1) Oppvarming 10 minutt løp,mølle: Intervall: 5x 5 minutt. Aktiv pause: 1,5 minutt. Nedjogg 5-10 minutt.
Dag 2) Oppvarming 2000 meter roing. Styrketrening ( med vekter) ca.1 time.
Dag 3) Rolig løpetur med vogn 8-10 km.
Dag 4) Fri
Dag 5) Oppvarming 2000 m roing. Styrketrening 1 time ( med vekter).
Dag 6) Oppvarming 10 minutt, mølle. Intervall for eks. 2x5 min-2x4min-2x3 min-2x2 min- 2x1 min. Nedjogg: 5-10 minutt. Eller ein anna variant: 3 x 10 minutt eller 7 x 4 minutt.
Dag 7) Rolig løpetur med vogn 8-10 km.

Eg føler at formen har stige veldig denne sommaren. No kan eg løpe langintervallane på 16-18 km/ t på mølla der pulsen ligg rundt 160-165. Det kunne eg aldri gjort for 4 månadar sidan.  Det viser jo berre kor viktig det er å trene jamt og trutt og kor mykje trening faktisk er ei ferskvare.

No skal eg avslutte litt Dagbladet arbeid, og så ventar det ein venninnekveld.

Springerinneklem

 

Å sjå ei slik barneglede

Det var så rart;-  å sjå vesleguten min med startnummer. Det var ikkje verre enn BarneBirken klasse 0-6 år, men å sjå dei auga av å ikkje heilt forstå kva som gjekk føre seg, men likevel vise den iveren når målgang dukka opp....Herlighet, så utruleg morsomt. Og med premie i handa....og bolle....oioioi

Full fart:)

 


Storesøster hjelper til... Då er det alltid trygt.


Start på BarneBirken. Så søte.

 


Frøkena er med ( på rette plassen....hehe)


Glad Birkengutt:)

Springerinneklem

 

Les mer i arkivet » Januar 2018 » Desember 2017 » November 2017
springerinne

springerinne

38, Lillehammer

Hei, eg begynte å blogge då eg fekk behandling for ein 13 år gammal spiseforstyrrelse. Idag er frisk, og er sjeleglad for at eg tok opp kampen. Det har resultert i eit fritt liv kor eg ikkje lenger er fengsla, og er blitt mamma til Noah på 3, og Erle på 1 år. Historia mi er blitt til boka Spring for livet. Den kan du kjøpe hos Norli og andre bokbutikkar. Eg jobbar idag for Dagbladet, er redaktør for magasinet SKIsport og markedsansvarlig i Lillehammer Fotballklubb. Har bakgrunn som toppidrettsutøvar i friidrett og kan "treffast" på kriroset@gmail.com.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer