Finne tid til å nyte

Då eg gjekk gravid gjekk tida seint. Dei 9 månadane kjendes som 1 år, - om ikkje meir. Tida etter at vesla kom til verda derimot kjennes motsett. Sjølv om dagane er nokså like, føler eg Erle vekse så fort at eg er redd eg ikkje klarar å nyte og oppleve det nok. Det er rart korleis tidsperspektivet kan endre seg.




Bildeknips frå siste vekas aktivitetar. Nede til venstre er frå Fakkelprisen som blei utdelt i Håkons Hall der blant anna Lillehammer Cykleklubb vann idrettsprisen. Min kjære til høgre på bilde:) Ellers er det ikkje vanskeleg å sjå at det fortsatt er ordentleg vinter på Lillehammer.

I morgon er Erle 2 månadar gammal og mykje har skjedd, sjølv om ho ennå ikkje gjer så mykje ut av seg enn å sove, skrike, ete, gjere i bleia og sove litt til. Jenta forandrar seg litt for kvar veke, noko eg ser tydeleg på bilder og måten ho følgjer med på. Auga hennar ser langt etter meg når eg skal hente noko, og skriken er ikkje langt borte viss eg ikkje kjem att nokså raskt. I dag for eksempel hadde vi besøk av presten i samband med dåp neste månad. Ho sat i vippestolen og kika, - men kun på meg. Ho ofra ikkje eit einaste blikk på den koslege mannen som sat ennå nærare ho enn eg. Det var ikkje tvil i kven ho kjende att. Moro:)




Erle og eg har mange kosestunder, og det beste er å ha å ho på magen. Då kan vi lett sovne begge to. Eg trur også ho likar seg i vogna på løpe eller gåtur. Ho søv iallfall veldig godt sjølv kor det ristar og humpar der ho ligg. Og så blir mor så blid når ho får lufta seg,- for jammen er det lett å få "brakkesjuka" når ein er spedbarnsmamma:)

Springerinneklem

 



 

Løpetips for deg som vil komme i gang

I mange mange år har løping vore "ei lett sak" då eg har gjort dette sidan eg var lita jente. Eg har difor ikkje opplevd å puste så veldig tungt på ein rolig langtur, eller få gangsperre som varer i fleire dagar. Inntil no. Med eit så langt avbrekk og med ein tyngre kropp kjenner eg at musklane ikkje er som dei var, og pustemaskina fungerer fleire hakk dårlegare. Joda, det er lettare å finne godfølelsen att når ein har løpt heile livet, men på noverande tidspunkt kan eg sette meg inni korleis det er å begynne på scratch og bli sliten etter berre ein time med løping og gange. 



Kanskje er det bra at eg får kjenne på dette, når eg i april skal halde løpekurs. Ikkje det at deltakarane skal pushast i kondisjon, men dei vil truleg kjenne litt i leggane og ellers i kroppen viss det er lenge sidan sist løpetrening. Og eg kan forsikre dokke om at eg veit korleis det kjennes. Her lever iallfall gangsperra på høgt nivå:)

Februar på Lillehammer betyr snø og vinter, men slik er det ikkje i alle delar av landet vårt. Mulegheitane for å begynne løpinga så smått no ligg difor til rette, også om det skulle ligge snø på bakken. Men korleis skal ein starte? Hardt og brutalt eller rolig og forsiktig? Eg anbefalar absolutt det siste. Gassar du på dei to første vekene vil du truleg få vondt, du risikerer å bli skada og deretter misse motivasjonen. Inga god løysing.

Start difor forsiktig. Har du ikkje løpt noko på all verdas tid ville eg bytta på å gå raskt i motbakkane og jogge på flatene i ein times tid, gjerne tre gangar i veka i 2 veker. Deretter, viss du kjenner deg klar og ikkje har vondt nokon stad kan du begynne å løpe heile økter på den 3 veka. Det kan for eksempel være 40 minutt rolig langtur, 20 minutt rolig oppvarming, løpe 1 minutt litt raskare, så 1 minutt heilt rolig osv. Dette for å gje muskulaturen variasjon og ny stimuli. Den tredje økta kan være 30 minutt rolig løping og 30 minutt styrketrening.

Har du ei aning om at løpeteknikken er så som så, kan det være smart å oppsøke enten internett for å sjå filmklipp av løpeteknikk, eller delta på løpekurs. Sjølv om vi alle har vår eigen teknikk viser det seg gang på gang at "uerfarne"( og meir erfarne) løparar har ein del å hente på armbruk, løpesteg, kroppsholdning osv. Dette for å unngå feilbelastning og gjere løpesteget meir effektivt. Sjølv eg som har løpt i alle dei år, vore friidrettstrenar og halde fleire løpekurs må eg skjerpe meg no når eg ikkje har løpt på lenge. Det er lett å "falle saman" når løpinga har fått litt for lang kviletid.


Mitt siste løp i fjor vår ( gravid og spyferdig..hehe) Foto: Sørdalskarusellen( Maihaugløpet)

dag har Erle og eg vore på vår første styrketreningsøkt på Elixia Lillehammer. Erle sov seg gjennom økta, og slepp gangsperra som garantert kjem i morgon og om to dagar. Det er nemleg altfor lenge sidan sist eg tok i ei vekt, så dette kan bli vondt å vakne opp til. Men ein plass må ein berre begynne.



Springerinneklem
 

Løpeteknikk med vogn

Å løpe med barnevogn er ikkje det same som å løpe utan, men det er likevel fullt mogleg, og du får i tillegg ekstra trening. 

Ein kan ikkje sette barnet i løpevogn eller liknande før det er 5-6 månadar då kroppen ikkje er sterk nok til å takle belastninga. Av den grunn har ei nybakt mor ikkje mykje anna valg enn å bruke den forholdsvis tunge barnevogna. Men stiller ein med godt mot, er er det fullt muleg å få fine løpeturar likevel.

Teknikk:
Den største forskjellen mellom å løpe med og utan vogn er armbruken. Du må jo halde fast i vogna uansett, men treng ein bruke begge henda? Nei! Er det forholdsvis flatt og greitt underlag held det lenge med ei hand på "rattet".  Då kan den andre brukast som vanleg. Held ein fast med begge hendene vil ein automatisk få ein anna løpsopplevelse, og teknikk for den del. Eg anbefalar difor å sleppe opp den eine handa og la armen pendle som vanleg. Bytt gjerne på armane for å få variasjon og ei betre fordelt belastning. Når det gjeld beinbruk og resten av holdninga anbefalar eg å ikkje bli hengande "frampå". Dvs at overkroppen er lent mot vogna og beina sparkande bak. Prøv å hald ei rett linje som mogleg. I bratte motbakkar går eg raskt i staden for å springe. Det fungerer for min del då eg slepp å mase med teknikken og springe seint som ei snegle:):)



Ikkje så vanskeleg å halde seg til denne fartsgrensa... hehe:)

Sjølv om babyen ikkje hugsar løpeturane dokke deler der og då, kan det være fint å ta fram bilder når dei blir eldre. Det skal iallfall eg gjere. Både med Erle og Noah:)

Springerinneklem

Så smått i gang

Ikkje sidan operasjon av begge hælane i 2009 har det gått så lang tid utan løping. Ja, vi snakkar om eit halvt år. Bekkenet og kynnarar sa løpestopp i august, etter klar beskjed frå legen på sjukehuset. Viss eg ville ha det vondt og risikere tidleg fødsel kunne eg berre halde på, men viss eg ville ha det nokolunde greitt og få ein fødsel i rett tid var det best å legge ned løpinga for ei stund. Eg likte ikkje beskjeden. Med Noah gjekk det jo så greitt og løpinga er ein stor del av meg, men når legen sa at alle svangerskap er ulike og det viktigaste var å unngå for tidleg fødsel kunne eg ikkje anna enn å la være. Og det har faktisk gått bra. Ja så "bra" at eg har grua meg til å begynne att. Formen er regelrett elendig og bekkenet har ikkje vore det beste, då fødselen gjekk i rasarfart med ei skulder som sat fast nederst i opninga. Vi snakkar om smertefull stølhet i midtdelen av kroppen:):) hehe


MEN etter 7 veker har eg tatt skrittet ut og hatt mine to første løpeturar. Seinast i går fekk Erle og eg ein fin tur i sol og snø og utan dei største vondtene. Litt kjenner eg fortsatt, men det er slett ikkje ille. No er det om å gjere å halde att, slik at eg ikkje pådrar meg noko som ikkje vil sleppe. Det er derimot ikkje like enkelt når dama har fått smaken på løping att.....

Uansett er det godt å kunne gjere anna enn å berre gå. Det blir for å sei det mildt; gørrkjedeleg i lengda. Vel og merke i einsam majestet. Saman med venninner er det noko heilt anna. 


Bilder frå sist veke.

Springerinneklem

 

Løpeglede på Lillehammer #løpeglede #løpekurs

No er det ei stund sidan eg har kosa meg på løpetur. Kjenne på at kroppen og løpebeina har gått av seg sjølv og blitt skikkeleg svett under armane. Eg kryssar fingrar for at kroppen er klar den neste månaden.



 

Det å løpe er fantastisk kjekt når du kjenner flyten, men dessverre ikkje så kjekt når formen er dårleg og det er lenge sidan du har brukt løpeskoa. Då kjennes det kjipt frå ende til annen. Men det er heldigvis fullt mogleg å ta store steg med tålmodighet, og ei god dose inspirasjon. Har du i tillegg løpt mykje før er det lettare å finne fram løpeformen. Viss løping er nytt derimot lovar eg enno større og merkbar framgang. 

Ordet løpekurs høyres kanskje litt voldsomt ut, men målet mitt er slett ikkje å tvinge på deg ein heilt ny teknikk eller liknande. Det eg vil er å formidle løpeglede og gje deg det ekstra vesle pushet til å få oppleve nettopp det; glede. Dette gjer eg ved å filme kvar enkelt, gje tips til gode løpeøkter og øvelsar og være der for alle mulege spørsmål. Teknikk er viktig i løping; ikkje berre for å springe finare, men for å forebygge skadar og springe meir økonomisk. Det er ein grunn til at eliteløparane terpar på ulike teknikkøvelsar året rundt. Det same bør mosjonisten legge inn som fast rutine i treninga. Eg lovar framgang.


Frå løpekurs i Spikkestad ( i 5.månad med Noah....)

Her kjem litt meir om dei to løpekveldane.

Kvifor delta på løpekurs: Du får eit betre innnblikk på korleis du spring, og kva små endringar kan gjere. Du får individuell tilbakmelding og ei god dose med treningstips.
Løpekurset er for: Alle, om du er ny eller erfaren. 
Kvifor filming: Fordi det er ein unik måte å sjå seg sjølv på, og på den måten forstå kva eg prøver å forklare. Eg benytta meg av filming både som langrenns og friidrettsutøvar og hadde mykje att for det teknikkmessig. 

Er det filmtvang? Nei, sjølsagt ikkje, men eg anbefalar det for optimalt utbytte av dei to kveldane. 
Kva skal vi gjere? Løpe langt og hardt? Vi startar med lett oppvarming frå Circle K Strandtorget og løper rolig dei neste 15 minuttane. Deretter går vi gjennom spesifikke oppvarmingsøvelsar før vi startar på hoveddelen. Den vil bestå seg i teknikktrening på forskjellig underlag ( flatt terreng, utforbakke og motbakke) og ei økt med høgre puls. Avsluttast med lett nedjogg.

Treng eg mykje utstyr: Nei, eit par gode løpesko, lett treningstøy og drikke.

Meld deg på innan 7. april på mail til kriroset@gmail.com

Springerinneklem
 



 

Mammalivet

Det er 6 veker sidan kvardagen blei snudd på nytt. Erle inntok heimen vår i jula, og sidan har dagane gått i surr ( og det er ikkje å spøke med...) med til byssing, kosing, gulping, meir byssing og bleieskift. 

At dagane går i surr kan eg skrive under på opptil fleire gonger. Eg har bomma på onsdag og torsdag og fredag for den slags skuld. Kanskje ikkje rart når det går i same tralten heile tida...hehe


Som under...( for dei spesielt interesserte vel og merke...)
Mellom 0400-0600: Mating ( i senga) med påfølgjande reprise: Raping, gulping og ei uroleg jente som meiner ho har sove nok.
0700: Noah er lei av å ligge i senga og prate med kanina og seg sjølv, så då er det intet valg enn å begynne på morgenstellet. Det er i seg sjølv ei skikkeleg svettebyge då han slett ikkje likar å verken bli kledd av eller på. Det endar difor med at vi gjer dette framfor Dora eller Peppa Gris på Tven. 
0800: Etter frukost leverast Noahgutt i barnehagen, medan eg tek meg av Erle.
0900: Meir mat til Erle. Ho er som meg; stygg svolten på morgonen. Heldigvis må ikkje begge rape og gulpe like mykje. 
10.00: Vi kosar, skiftar bleie og gjer oss klar for trilletur.
Mellom 11-14: Trilletur
13-14: Meir mat til veslesnuppa..
1530: Noah og papsen kjem heim til enten eit bomba eller rydda hus.
1630: Middag 
1730: Erle skrik etter mat - igjen!
1800: Kosemelk Noah
1830-1900: Noah seier natta etter ein kamp om å få på pysjen og sluking av halve tannkremtuba
19.30 og utover: Rydding av hus
20.00-2100: Meir mat Erle

22.30: Natta


Erle er ei veldig god jente, men til tider svært uroleg. Ho likar seg aller best i armane eller i bæreselen, så når vi legg ho i grinda er det ikkje alltid stillhet i vente. Heldigvis har det kome seg litt den siste tida. 

I helga fekk vi besøk av tantebarnet mitt Ingrid ( vel, ho er ikkje akkurat eit barn lenger...) og det var verkeleg topp. Vi skravla, gjekk lange turar, eg fekk vaska litt hus, dusja lenge og Noah fekk ein ny leikekamerat:) Takk Ingrid:)

No ventar 6 vekers kontroll med vaksine. Spent på korleis det vil gå..
Som sagt ikkje dei store nyhetene herifrå...


Springerinneklem
 

Vinn hotellopphold på treningsreisa vår

Påmeldingane til treningsreisa har starta, men vi vil sjølvsagt ha fleire med på laget. No har du sjansen til å vinne hotellopphold på Albir Playa&Spa. Eit flott spahotell nær stranda. Det du må gjere ser du under.

Vi lovar ei veke med variert trening der styrke og løping står i fokus. Innanfor desse sjangrane skal vi gjennom mange kjekke treningsøkter. I tillegg set vi av tid til ein lengre fjelltur som kan by på ein flott "premie" på toppen.

For dokke som ikkje har fulgt oss kjem ein kort presentasjon her:
Begge er frå Sandane i Nordfjord. Det er nokre få år mellom oss ( 35 og 37 år) og vi har latt oss inspirere av fysisk aktivitet sidan vi var små. 

Kristin T.( på bildet under) er styrkejenta som veit å finne godt gøymde musklar. Ho er utdanna personleg trenar og har jobba i dette yrket i fleire år. Kristin bur i Albir med mann og tre barn. Ho kjenner plassen reisa går til som si eiga bukselomme.



Kristin Roset er tidlegare landslagsløpar på mellomdistanse. Ho har halde fleire løpekurs, har vore friidrettstrenar, skrive bok om kroppspress i idretten og er i dag sportsjournalist for Dagbladet og redaktør for magasinet SKisport. 



Kvifor treningsreise: Etter ein telefonsamtale for 3 år sidan bestemte vi oss for å teste dette ut då vi begge hadde tenkt tanken ei stund. Så blei vi begge gravide omtrent på same tid og måtte utsette planane. I fjor la vi nye planar, men kom for seint i gang. I tillegg blei Kristin R. gravid på nytt med termin to månader etter reisa. Det var kanskje ei meining med at det ikkje skulle bli noko reise i fjor sjølv om vi ville fått det til. Vi lar likevel ikkje draumen passere då vi veit at dette vil bli bra. Vi er begge kompetente og har ei vanvittig stor glede av fysisk aktivitet som vi ynskjer å formidle. Nei, vi er ikkje dei store kjendisane som arrangerer reiser for kjende operatørar, men vi er engasjerte, har lang erfaring med kombinasjonen trening og menneske, og føler det skal holde i massevis. Dokke som vil delta skal iallfall reise heim med ei inspirerande veke i bagasjen.


Kristin og Kristin

 

Vektoppgang og mensen

I boka mi Spring for livet er eg dønn ærleg og skriv opent om både det eine og det andre, som for eksempel dette med mensen og vektoppgang. Og ja det er enklare å skrive enn å snakke om temaet, men når eg held foredrag er det vanskeleg å pakke slike ord inn, så då kjem dei rett frå levra. Heldigvis har publikum tålt "ordbruken" og har faktisk takka meg i etterkant for at eg er så open.



Dette har gjort til at eg får mange spørsmål om den tida eg gjekk frå å være svært tynn og anorektisk til å faktisk bli friskare og få mensen tilbake. Kor mange kilo måtte eg opp? Kor lang tid tok det før eg fekk den under behandling? Korleis reagerte eg? Ja. denne type spørsmål. Og eg skjønar det så vel at jentene spør. Hadde eg kunne spurt nokon på den tida eg var sjuk ville eg truleg gjort det. Problemet då var at eg ikkje " kjende til" nokon som kunne svare, så eg måtte berre oppleve det sjølv.

Å forklare korleis det skjedde med meg er jo ikkje vanskeleg. Eg hugsar det som om det var i går for å sei det slik, men så er eg nøydd å forklare at dette er heilt individuelt. Vi alle er så ulike. Nokre, slik som meg fekk den temmeleg "raskt" tilbake. I tillegg blei eg gravid på første forsøk etter 10 år uten mensen. Det skulle ikkje gå an i mitt hovud, og kroppen takla heller ikkje det lille som var sådd i magen. Det var ikkje liv laga dessverre, men for andre kan denne prosessen ta mykje myyyykje lenger tid. Og då gjeld det å halde oppe motivasjonen. Ikkje slutte å jobbe mot ein frisk og sunn kropp, men halde positivteten oppe og vite at kroppen som regel finn tilbake til seg sjølv med nok tid. Husk at du kanskje har brukt 5-6 år av livet ditt til å "mishandle" kroppen med lite mat osv. Det er ikkje berre å skru på ein knapp og tru at den kjem i harmoni etter litt vektoppgang. Stabilitet over tid er ein nøkkel slik eg ser det.

For min del mista eg mensen då eg låg på rundt 52-53 kilo. Med ei høgde på 165 var eg etter BMI verdiane normalvektig. Rett nok heilt nederst på skalaen, men eg mista den likevel. Då eg kom meg opp att til den vekta fekk eg den tilbake, ca 7 månadar ut i behandlinga. Då gjekk eg frå å være noko med 40 kilo + og kjende sjølvsagt at eg la på meg på denne tida. Det hadde ikkje takla utan medisinen som eg har skrive om før ( og i boka). Heldigvis fungerte den så godt at når mensen først kom greip ikkje panikken meg fullstendig. Det ville den garantert gjort uten medisinen. Så ærleg er eg.

Det er utruleg viktig å bruke tida i behandling /  når du har bestemt for å bli frisk frå spiseforstyrrelsen, til å førebu deg på å få mensen tilbake. Då skal du tenkje at det ikkje betyr at du er feit eller noko i den dur. For mensen er ikkje lik feit. Så det er sagt. Det er eit teikn på at kroppen begynner å fungere att. Kanskje ikkje hovudet heng så mykje med som du vil den dagen det skjer, men det skal du likevel takle.
Når eg klarte det, klarar du det.

Å være jente / dame utan mensen er ikkje kult i lengda. Du kan få beinskjørhet i ung alder ( ja eg veit korleis det er å brekke bein i ein alder av 22....ikkje kult). Du misser lysta på sex, du misser muligheten til å få barn, du slit med å vise di feminine side osv.. Og til lenger til det går til verre blir alt dette. Og eg lovar; ingenting ved å ikkje ha mensen er noko å trakte etter. Du viser ingen styrke ved å halde den borte..det er kun spiseforstyrrelsen som fortel deg. Og den er det iallfall ikkje verd å ta vare på.



Springerinneklem frå ei som er superglad for alt mensen har gitt meg....viss dokke skjønar:)

 

Genial oppfinnelse

Eg er ikkje den som klarar å sjå på utallige smular på golvet, eller la skittentøyskurva vekse langt over kanten. Då blir eg rett og slett utilfreds. Kanskje dumt tenkjer du, men slik er det no berre.

Med ein 2 åring i hus blir det smular og skit under stolen. Leikane flyter, og med fire barn annakvar veke blir det fullt i skittentøyskorga. Dette visste eg før vesla kom til verda, så då var det ikkje mykje grubling som skulle til for å bestille seg ein ordentleg bæresele. Og den har svart til forventningane. Den gjer at eg kan halde orden i huset utan at vesla ligg skrikande i grinda. For, er det noko som skjær i hjertet mitt er det spedbarnskrik. Joda, litt må ho kunne skrike, men det er så vondt å høyre på. Eg er difor sjeleglad for at eg har denne bæreselen frå Ergobaby ( og nei, eg er IKKJE sponsa). 



Erle storkosar seg med å ligge inntil mamma.



I dag er godjenta 1 månad gammal. 


Snuppa mi:)

Det er kaldt i Lillehammer om dagen, men det set ikkje ein stoppar for trilletur. Vanlegvis pleier snuppa å sove som ein stein, men idag var ho lys vaken heile tida. Ja, ho skreik også så pass mykje at eg var sikker på at det var "forretninger" på gang. Eg spurta difor innom kjøpesenteret for å skifte bleier, men det var ikkje mykje å skifte for å sei det slik. Først då eg kom heim etter endt trilletur sovna frøkena. Jada...Ikkje like enkelt.:)

Springerinneklem

Instagram og lettkledde idrettsutøvere

Det er noko som har gjort meg betenkt den siste tida. Veldig betenkt. 


Frå tida mi som løper...Det blei ikkje teke mange bilder då samanlikna med idag..

Som så mange andre har eg ein instagram profil som eg er innom dagleg. Eg følgjer ein del, deriblant idrettsutøvarar der nokre er meir kjende enn andre. Det er moro å sjå korleis dei ligg an med treninga si, og ikkje minst moro å følgje dei når dei er i sesong. Men så er det nokon som er veldig glade i å legge ut bilder med spente musklar og det som er. Ei tydeleg posering etter mi meining.
 Bildene er kanskje redigerte, ikkje veit eg, men det er iallfall tydeleg at kropp spelar ein stor del av utøvaren sin profil. Deretter ser eg på antall følgjarar som ofte seier godt over tusen eller ennå meir. Det er MANGE, og sjølv om ikkje alle lar seg påverke, vil det alltid være nokon som sug blikkfanga til seg.

Eg har møtt fleire av desse idrettsungdomane som har lagt merke til poseringane og kroppsfokuset. Og det dei fortel gjer meg desto meir bekymra:  "- Jeg mister troen på meg selv og min kropp når jeg ser på flere av Instabildene...Det virker som om du må være helt ribbet for å prestere."Ja, desse orda har eg høyrt mange gonger, og med ei fortid som spiseforstyrra toppidrettsutøver er det vondt å vite at ein dette kan være med på å gjere ein vanleg idrettsungdom usikker. Det som skal være ein trygg arena, er i ferd med å bli det motsette.

Å drive idrett handlar sjølvsagt om kroppen, då det er den som skal gjere jobben. Det betyr likevel ikkje at det er korleis den ser ut som er avgjerande. Om ein har sixpack, og blodårer som tyt ut både oppe og nede. Om ein har smale hofter og markerte leggmusklar. Det er ikkje dette som gjer deg til den beste. Det er rett trening over lang tid, gleda over å drive idrett og eit sterkt hovud. Kvifor ikkje vise det i staden for den halvnakne kroppen.



Springerinneklem

 



 

Mitt første smil

Det går mykje i baby og barn om dagen. Eg kan ikkje legge skjul på det. Mating, bleieskift, trilletur og byssing er den store aktiviteten. Erle er veldig snill, men likar seg best nær mamma eller i eit anna fang. Akkurat no har ho faktisk sovna i grinda, så det går an å få skrive litt uten å ha ho på fanget eller i bæreselen.
 

Det er veldig moro å sjå korleis ho endrar seg veke for veke, og idag fekk eg sjå hennar første smil. Det måtte sjølvsagt forevigast. Det tok derimot ikkje lange tida før smilet gjekk over til hikking og gråt, men slik er det. Vi planlegg også dåp for vesla, og har satt av ein søndag i mars til det. Då er ho nesten 3 månadar så det skulle passe bra.

Vel, eg får benytte anledninga til å støvsuge huset i håp om at lyden gjer ho ennå litt søvnigare:)

P.S Fann eit bilde frå då Noah viste sitt første smil, det også litt over tre veker etter fødselen. Legg det ved her. 


 

Springerinneklem

 

 

 

 

 

 

 

New mum update

Ei lita nybakt mamma oppdatering!

Imorgon er det tre veker sidan vesle Erle kom til verda. Det har vore tre vekers tilvenning med eit nytt spedbarn i hus. Ho er så lita samanlikna med Noah, og det er som å begynne på nytt att med alt. 

 

Det har vore litt nattevåke, litt gråting, masse kos og litt nervar når storebror set på turboen nær ho. Noah er forøvrig veldig snill og stryk ho lett på hovudet, men spring gjerne så tett inntil han kan i sofaen. Då blir mor litt småstressa kan du sei.

Smykket over bestilte eg på www.mittnavnesmykke.no. Kjekt å bære gulla mine uansett kor eg er.:)




Denne nydelege jakka ( på bilde over)  fekk vi i posten i går frå min tidligare sjef i Sportmedia. Tusen takk Anne Grethe. Den er nydeleg!



Det er kaldt i Lillehammer om dagen, men det set ikkje ein stoppar for oss. Trilletur er det eg kan gjere av aktivitet, så då blir det ein luftings på oss begge for dag. Begynner å sjå fram til å løpe igjen, men inst inne gruar eg meg også. Forma er dåååååårlig etter fleire månadar utan ordentleg trening. Huff.....

Springerinneklem

Treningsferie før og no

Til hausten ventar ei treningsreise som eg gler meg veldig til. Her vil treningsglede og inspirasjon stå i fokus. Ikkje hardtrening, konkurranse eller dønn alvor. 


Slik har det ikkje alltid vore når eg har reist til sydlegare strøk på ferie. Det blei som regel meir trening enn kos og i tillegg klarte eg ikkje å nyte livets goder når øktene var over. Tankane i hovudet surra og gjekk medan eg såg den eine fristelsen etter den andre. Joda magen rumla støtt og stadig, men hovudet beheldt "kontrollen".

Det er difor ufatteleg godt å ikkje kjenne på det same regimet idag. Då hadde eg aldri begitt meg ut på reisa vi skal arrangere i slutten av oktober. Verken for min eigen del eller deltakarane sin del. 

Reisa vår er for alle, og det er lagt inn god tid til å slappe av på stranda som ligg like rundt hjørne, eller gjere andre ting. Det blir stort sett to økter for dag, men blir gruppa slitne og ynskjer å stå over ei økt eller to er det absolutt ingen problem. Vi er veldig fleksible. Målet er at alle føler seg ivaretatt. Om det er på den eine eller andre måten.

Springerinneklem

 





 

Annleis helgekos

I går lagde eg noko heilt nytt; Hakkebøff med bakte søtpoteter. Spennande, og utruleg smakfullt.


Kjøttdeig, rødbete, salt og pepper...Thats it.



Ferdigsteikt og klar for servering. Ser nesten blodig ut, men det er berre rødbeten som gjer Bøffane så raudlege:)




Ovnssteikt søtpotet.
 

Oppskrift for dei som er interesserte...:



 

Elles har helga gått i barneleik, trilletur, bleieskift, mat, besøk av mor og far frå Sandane, shopping i byn og skravling.

Trilleforholda er det ingenting å klage på. Sola skin, det er 10 minus og akkurat passe med snø:)


Full fart:)



Mor og eg i byn.


Nydeleg å gå tur langs Mjøsa:) Gler meg til å løpe her igjen. Leeeenge sidan sist tur på løpande fot no...

Springerinneklem

Strekk eg til?

Det har gått 12 dagar sidan vesle Erle kom til verda. 12 dagar med enormt mykje glede og kos, men også nattevåke og desperate forsøk på å få sove. Nettene har med andre ord vore temmeleg lange og oppstykka. Ikkje heilt slik det var med Noah. Han lagde nesten ikkje ein lyd den første tida. Erle derimot veit å seie frå når ho ikkje er heilt fornøgd. På dagen er det annleis. Då søv ho som ein stein. 



Då vi kom heim frå sjukehuset blei Noah sjuk, og følte nok det var rart med ein baby i hus. Iallfall har det virka slik på holdninga då det er kort veg frå glede til gråt. Å bli mamma til to små (og stemamma til to som er på veg inn i tenåra) har med andre ord bydd på litt av kvart. Kanskje aller mest tankar og bekymring for å ikkje strekke til eller gjere dei "rette" tinga. Og akkurat det kan være nok til å bli tussete i ein elles så hormonell kropp. Då er det godt å ha gode venner ( og mi eiga mor) som både har erfaring og nyttige råd å kome med. Det blir sett stor pris på.



Springerinneklem

 

2016 - eit år eg aldri vil gløyme

Eg hugsar så godt dei åra eg ikkje kjende evna til å glede meg over noko, eller til noko. Det var så frustrerande og håplaust, men på same tid gav eg på ein måte blaffen. Kvifor skulle eg glede meg når eg visste kva det førte med seg; mat, sosial prat, meir mat, drikke osv...Det verste eg kunne tenkje meg, eller rettare sagt; det verste spiseforstyrrelsen kunne tenkje seg. Dette gjorde meg likegyldig til jul og nyttårsfeiringa. Ja, eg la meg gjerne klokka 22.00 når året blei bytta med eit nytt. 



Det er difor spesielt å kunne sjå tilbake på dei siste åra med glede og takknemlighet. Joda, det har vore utfordringar no og då, men det kan likevel ikkje samanliknast med då eg var sjuk. Gledene har vore så mykje større. Dette året har vore heilt spesielt, og for interesserte lesarar kjem ei oppsummering her.

BOKLANSERING: 23. februar lanserte eg boka "Spring for livet, slik blei eg frisk" på Bislett Stadion. Eit manus eg hadde jobba med frå då eg fekk Noah hausten 2014. Lanseringa bringa meg til blant anna NRK Radio og God Morgen Norge på TV2. Stort for ein "liten"forfattar i den store samanheng. Tida i etterkant gav meg moglegheita til å halde mange foredrag, eit godt boksalg og personlege møter med sjuke som eg fortsatt har kontakt med. Ei erfaring eg set stor pris på.



POSITIV: I april skjønte eg at noko var i emning. Kroppen som var i god løpeform begynte å butte i mot. Og eg som hadde psyka meg opp til å springe karusell gjennom heile sommaren og greier. Endeleg tøff nok til å bruke startnummer att. Men det var noko som var annleis. Eg tok difor ein graviditetstest. Den var utelukkande positiv. I det eg såg resultatet visste eg ikkje kva eg skulle tenkje. Skal eg verkeleg bli 2 barns mor i 2016? 



JA!
Etter at min kjære fridde på julafta ifjor blei det lagt planar for bryllup i utlandet. Det første ynskje var New York, men etter litt research fann vi ut at Barcelona var både enklare å reise til ( med fleire barn) og ikkje minst ein by vi begge likte. Og slik blei det. Den 9. september gav vi kvarandre vårt ja i ei vakker klosterkirke midt i Barcelona sentrum. Dagen var fantastisk og akkurat passe formell. 

 




09.09.2016

ERLE:
Sist jul (2015) var veldig spesiell då min kjære fridde, men den toppa seg ennå meir i år ( eller ifjor -2016) då veslejenta brått fekk fart på seg julaftamorgon. Både mor og far blei "tekne på senga". Vi skulle jo ha pinnekjøtt, moltekrem og gåvekveld....men nei, det blei fødestua istaden. Og betre julegåve kunne vi ikkje fått. Erle var heilt perfekt der ho viste seg ute i den store verda. 

 


01.01.2017

No har det gått ei veke sidan vesla kom, og Noah blei storebror. Det har vore veldig fint, men slett ikkje berre glamour. Timane i døgnet går i surr. Å vakne 0300 for å mate, skifte bleie, skifte dyne og dusje fordi mor svettar noko sinnsjukt etter fødselen for så å stå opp nokre timar etterpå er noko eg truleg må bli vane med ein periode framover. Hadde eg fortsatt vore gravid ville den vesle søvnen blitt eit mareritt, men heldigvis er hormona no på mor si side. Det er rart kor ting kan snu.


Nyttårsafta 2016- den eigentlege terminen.

2016 har vore eit fantastisk godt år. Eg kan ikkje anna enn å være evig takknemleg. Kva 2017 vil bringe anar eg ikkje, men eg håpar kvardagen viser godsida til. Det er tross alt det aller viktigaste.

Godt nyttår kjære lesarar!

Springerinneklem




 

Følelsar i hytt og pine

Det er ei følelsesladd mamma som sit i sofaen atmed eit ferskt babygull på fire dagar.

 


At eg for nokre år sidan ikkje tenkte på det å bli mor som ein "big deal" er vondt å tenkje på. Ja, at eg ikkje brydde meg om muligheten for å oppleve det eg kjenner på idag.  Ei evig takknemlighet ovanfor to velskapte barn i livet mitt. Det er vanvittig sterkt og tårene trillar berre eg ser på bilder frå nokre dagar tilbake.
 

Det har gått i eitt sidan eg kom heim 1.juledag. Ja, det er ingen tvil i at livet i heimen med to små er meir hektisk. Sjølv om eg har vore vane med tre barn annakvar veke er det langt frå det same med to småttisar som må passast på til ei kvar tid. Og akkurat dette med Noah på 2 år kontra Erle på 0 har eg hatt i tankane i fleire månadar. Vil det oppstå sjalusi? Vil Noah kaste ting på ho? Eller i verste fall slå ho? Ja, mange tankar med andre ord. Svaret eg sit att med etter desse fire dagane er kanskje eit heilt anna enn om 3 veker, men til no har Noah kosa Erle og vore utruleg snill. Rett nok har han vore sjuk med høg feber som dreg med seg mykje sutring, men eg er imponert over kor forsiktig han har vore. Kanskje det vil endre seg når han skjønar at den nye faktisk skal bu her, men det får tida vise.


I dag hadde Erle og eg vår første trilletur. Og ja, eg var litt ekstra spent på om ho ville vakne og skrike for full hals. Hadde teke seg ut midt i gågata, men heldigvis gjekk det fint. Ho såg ut til å trivast og sov godt heile vegen.

Det er rart å få barn nummer to. Følelsane hoppar og sprett som ein yoyo. Plutseleg er det to å dele dei på. Sukk...håpar alt dette går seg til om ikkje så lenge. Viss ikkje blir eg tussete:)


Rart, men utruleg fint å sjå Noah som storebror. Synes ikkje det er lenge sidan han var den vesle babyen min.

Springerinneklem

 

 

God jul frå fødestua

Ja, det blei faktisk siste oppdatering med baby i magen igår. Det hadde eg ikkje trudd.

Kvelden gjekk roleg for seg med pizzaeting og litt jobbing på pcen og deretter i seng rundt 2200. Eg fekk derimot ikkje sove lenge før eg kjende at kynnarane blei kraftigare. Klokka 0200 gjekk vatnet og eg skjønte kva som var i gjere. Klokka 0330 kom taxien og henta meg og fødselen var brått i gang. Min kjære rakk heldigvis å kome før det var for seint, for etter kort tid var det jammen meg for seint med epidural. Det var eg derimot ikkje like blid for, då det gjorde så sinnsjukt vondt. Ja, mykje verre enn sist. Då funka epiduralen som rakkaren og eg slapp å kjenne dei fryktlege kreftene. 
Eg ropte likevel etter denne sprøyta i ryggen, men då det stod fire jordmødre rundt meg forstod eg at dei ikkje hadde slike planar. Vesla kom i turbofart, men hadde satt skuldra fast. Då snudde den eine jordmora seg rundt i ein fei og sa at ho måtte ut NO og gav magen eit realt dytt i sida. Eg vil ikkje sei kva eg ropte ut i smerter, men det var ikkje pent. Klokka 0550 blei eg tobarnsmor. Fantastisk følelse.



Så no sit vi her, Erle og eg ( var det nokon som tippa det navnet...?) og feirar julekvelden på åleinerom. Noah og familie har vore innom og imorgon satsar eg på at vi feirar julekvelden med pinnekjøtt og gåver heime.
God jul frå oss.

Springerinneklem
 

Forhåpentligvis "siste" oppdatering

Er begynt å bli passe utålmodig, og rastlaus. Det er fortsatt 8 dagar til termin, og når folk spør om eg trur det skjer før, veit eg sanneleg ikkje kva eg skal svare. Er jo heilt umuleg å gjette seg til. Enkelte dagar kjennes det ut som at det er på gang, andre dagar ikkje. Tida får vise, men eg håpar at dette er siste oppdatering før "finaledagen".



Termin: Nyttårsafta
Kjønn: Jente
Navn: Begynner på E og sluttar på e...
Størrelsen på barnet: Ca. 3,5 kg og 50 cm. Det merkast!
Vektauke mor: 12-13 kilo
Tankar rundt dagens gravide kropp: No begynner eg å glede meg til å bli Kristin att, men på same tid er det koseleg å kjenne på sparka og spenninga i det å vente på noko stort skal skje. Dette blir nok mitt siste svangerskap, så eg får berre nyte den siste tida før fødselen. Vektauken merkast på formen, men eg får meir enn nok tid til å trene resten av livet, så eg stressar ikkje. 
Om fødselsangsten: Ja eg kan vel sei at eg har eit snev av angst før det heile kjem igang, men etter nokre beroligande samtalar med jordmødre og legar på sjukehuset har eg senka skuldrane nokre hakk. Og så har eg jo ein staut mann som skal "ta imot" sitt fjerde barn, så eg er nok i gode hender.
Om svangerskapet generelt: Har vore eit langt svangerskap. Synes det er så lenge sidan eg fortalde det til dokke, og det er jo dobbelt så lenge sidan eg oppdaga det heile. Formen har vore langt frå så bra som då eg gjekk med Noah. Då løpte eg til siste slutt, men no har eg ikkje løpt sidan september. Hugsar ikkje sist eg hadde eit så langt avbrekk, men likevel har det gått overraskande bra. Hovudet har ikkje kødda med meg slik eg var redd for i sommar. Då kjende eg nemleg på redselen for å ikkje kunne være fysisk aktiv så mykje lengre..Dette resulterte i nokre veker med irritasjon og tankeverksemd, men det gjekk over og i haust har eg berre kosa meg med det eg har kunna gjort. 
Gler meg mest til no: Å få møte vesle E. og ikkje minst sjå møte mellom søskena. Dei gler seg iallfall veldig og Noah klappar på magen min og seier baby. Trur ikkje han forstår at det verkelege er ein baby inni her, men det får han tidsnok vite.  

Springerinneklem


 

Den he...jula, eller?

Dei siste dagane har vore prega av julestemning i heimen. Sidan eg ikkje veit kva jula vil bringe denne gongen er det kjekt å ha alt klart i god tid. Og eg må sei at jula har blitt ei heilt anna høgtid enn den var for nokre år sidan. Vil nok aldri gløyme dei åra eg grudde meg i fleire veker før jula i det heile tatt nærma seg. Trening, lite mat, tvangstankar, redsel, kaos.....ja det meste ein kunne finne i negativ forstand. 



No har dette snudd drastisk og eg vil nyte juletida for alt den er verd. Difor har eg brukt litt tid på å pynte heimen og gjere det koseleg. Det er i tillegg noko heilt anna å feire jul med barn i hus. Dei gler seg slik til gåvene og teller ned dagar. Er kanskje ikkje rart ein blir litt smitta.

Til dokke som er der eg var som spiseforstyrra og deprimert; det beste er å være open med dei du skal feire med før julekvelden er igang. Fortell at du slit med maten, det er vanskeleg å være sosial, og det siste du ynskjer er kommentarar, kjeft og tvangseting. Det er fryktleg vanskeleg å fortelje dette viss ingen veit om det, men du vil garantert få ei betre julefeiring dersom du er open. Dei pårørande vil kanskje reagere voldsamt den første timen, men dei vil være sjeleglad for openheta du. Det er enklare sagt enn gjort. Eg veit det veldig vel, men av erfaring er det betre å fortelje sannheita enn å halde den inni seg.Dette er ein sjukdom som må takast på alvor og viss dei du fortel dette til ikkje forstår det, kan du henvise til dette innlegget. Kanskje dei skjønar meir då. Når det er sagt, finnast det heilt sikkert nokre som ikkje vil forstå, men inst inne håpar eg orda kan være litt til hjelp: Det verste ein spiseforstyrra kan tenkje seg er å bli masa eller kjefta på. Då går muren opp med det same.



Eg skriv for all del ikkje dette fordi eg meiner at du skal la være å kose deg eller nyte julematen, men fordi eg vil du skal senke skuldrane og ikkje være livredd for å bli pirka på i ei tid som tross alt skal være positiv og god. 

Springerinneklem

Grusom beskjed å få

Like før søndagsmiddagen i går kveld titta eg innom telefonen. Der låg ein beskjed å venta i messenger. Som oftast er det kjekke meldingar der inne, men ikkje denne. Langt ifrå. Orda eg las brente seg fast i hjertet og eg kjende at beina blei møre under meg. Ordet død var ikkje til å unngå å lese sjølv om det kom eit stykke ned i teksten. Anoreksien har teke livet av ei jente eg så vidt har hatt kontakt med etter bekymringsmelding. Ho blei funnen heime etter at legen sendte ho tilbake til leiligheta med ei sjukmelding, istadenfor å tvangsinnlegge ho. Er det muleg? Kva er det ekspertisen tenkjer med? Kroppen skal være LANGT NEDE når den velger å slokne. Dette må vel være muleg å fange opp før det er for seint. Joda, ein spiseforstyrra kan være ekspert på å pynte på sannheta, men blir ein sjekka grundig vil tilstanden tale for seg sjølv.

Eg er mildt sagt sjokkert over orda eg las, og eg kjenner meg sint og frustrert. Denne sjukdomen er livsfarleg, og må takast på det største alvor. Også blant fastlegane der ute. Dei er en avgjerande mellomstasjon for å kome seg vidare i systemet. Dessverre blei det ikkje tatt på alvor her. Frykteleg!


Springerinne

Liten update

Liten update til dokke som er nysgjerrige.

Dei siste dagane har vi hatt besøk av mine foreldre. Vi har vaska hus, baka, handla juletre, julegåver og fått orden på alt som bør være på plass før vesla kjem. Elles har eg jobba med neste utgåve av SKIsport og ikkje minst treningsreisa eg skreiv om igår. 

Apropo gjere alt klart før den nye familiemedlemmen bankar på døra, så er eg meir enn klar for at ting skal skje. Men det er jo typisk; når ein kjenner seg klar så dreg tida ut. Og det virkar som snuppa likar seg godt i magen. 



Det er knallfint julevær her på Lillehammer. Minusgrader så håra reiser seg og sol frå blå himmel. Kan ikkje be om betre forhold i desse tider. Eg veit at dette ikkje gjeld så store områder i landet, så eg føler meg ganske privilegert som bur her eg bur akkurat no. Og som dokke ser er vinterløpeskoa i bruk ( skulle berre ynskje eg kunne løpe i dei...)

Vel, ei lita oppsummering her.

Termin: Om 15 dagar ( 31.12)
Kjønn: Jente
Navn. Bestemt og begynner på E.

Plager: Ikkje noko særleg anna enn auka press der nede og kynnarar. Ja og så er det litt vanskeleg å finne ei god sovestilling, men det er ingenting å klage over.
Gler meg mest til: Å møte lille jenta og sjå Noah som storebror.
Gruar meg til: Fødselen. Når eg legg meg for kvelden tenkjer eg mykje på akkurat den seansen. 
Siste dagars oppleving: At Noah kosa med magen og sa baby. Det var veldig spesielt, sjølv om eg var redd for at han brått skulle smelle knyttneven sin midt i blinken....Kan ikkje stole heilt på ein 2 åring.
Vektauke: Rundt 12 kilo. 
Lengtar etter: Først og fremst bli ferdig med fødselen, deretter bli kjend med snuppa og så bli meg sjølv att. Kroppen heng ikkje heilt med som den pleier for å sei det mildt.
Innkjøp: No er det meste på plass. Barnevogna er klar for tur, senga er sett opp, elektrisk brystpumpe er på plass, fødebagen er pakka, stellemadrass ligg klar og kle er lagt saman. Eigentleg synes eg det er skummelt å ha alt klart då ein ikkje veit korleis fødselen går, men på ei anna side kan ein ikkje tenkje slik heller. Ein må jo være positiv og då velger eg det.:)

Springerinneklem

 

 

 

 

Bli med på ei reise spekka av inspirasjon og treningsglede


Mi gode venninne Kristin som også er frå Sandane ( men busatt i Spania på 16 året) har hatt lyst til å arrangere ei treningsreise til Albir i Spania ei god stund. Planen var å debutere for snart 2 månadar sidan, men reisa blei avlyst på grunn av for få påmelde. Vi legg likevel ikkje denne vesle draumen vekk og satsar på ny frisk neste år. Denne gongen er vi mykje tidlegare ute, og håpar det kan være til hjelp for alle dokke som treng litt tid å gruble på. Vi meiner likevel at det ikkje er nokon grunn til å gruble for lenge, viss du er glad i varme, trening, god mat, god drikke, sosialt samvær og ei veke der du tek vare på deg sjølv, eller jobben tek vare på kollegaene sine ( perfekt for teambuilding). 

Vi har satt dato for neste reise til 21.-28.oktober 2017. Du kan lese alt av nødvendig informasjon på bloggen vår HER og på Facebook og snart følge oss på Instagram. Turen er for alle, der fokus er rein treningsglede. Joda, litt støle musklar kan du forvente, men dei pleiar du lett ved bassengkanten eller i Middelhavet. Det unike med reisa vår er lidenskapen vi begge har til fysisk aktivitet. Kristin er den som jobbar med styrketrening i forskjellige former til dagleg, medan eg er løpejenta som skal forsøke å formidle lidenskapen vidare. I tillegg er Kristin lokalkjend i Albir etter mange år som fastbuande og vil vise oss kva området har å by på. 


Stranda vil bli flittig brukt til trening:)
 



Viss dokke er nysgjerrige utover den informasjonen som dokke vil finne på blogg og facebook er dokke hjerteleg velkomne til å sende oss ein mail med spørsmål. 

LøpeKristin: kriroset@gmail.com eller StyrkeKristin:personaltrainerkristin@yahoo.es

Springerinneklem

Begynner å bli klar

Til dokke som er spesielt interesserte...hehe:)

I dag har eg vore på oppfølgingskontroll etter innleggelsen for to veker sidan, og fekk sjå ei aktiv og stor jente. Ja, ho er faktisk snart like stor som då Noah blei fødd, så går eg til termin vil ho nærme seg 4 kg. Olalalalaa...

Hovudet er festa og ligg langt nede, så det blir spennande å sjå kor lenge frøkena vil være i mammas mage ( termin 31.12) . Uansett så er ho velkoma når det skulle være. Har brukt dei siste dagane til å gjere klar fødebagen. Har handla litt kle, ammeting etc slik at mannen slepp å ile ut på butikken viss det skulle skje før termin. Kjenner at berre denne pakkinga gjer meg nervøs og spent. 

Hadde ein god prat med sjukehuset idag angåande fødselsangsten som eg må sei sit i etter forrige gang. Ikkje det at eg er redd for smertene, for dei skal eg alltids takle, men for ein eventuell infeksjon og feberøkning i rasarfart. Berre det å høyre at eg kunne dødd av 42 i feber viss eg ikkje var på sjukehus sist, gjer meg passe mo i knea. Blei heldigvis møtt med ei veldig god ro og støtte, så eg kjende meg ganske letta då eg tok beina fatt mot heimen. 

I fødebagen:
*Hentesett som Noah fekk ( det får berre være at det er blå knappar....det er altfor fint til å ikkje bruke en gang til.
*Mjuk og varm utedress til å reise heim i
*Ullbodyar og ullbukse
*Sokkar
*Hue og vottar
*Ullpledd
*Kosekanin
* Kosedress og diverse til mamma
* Ammeutsyr
* Smokk
* Mjukt dopapir ( etter anbefaling av andre)
* Og sikkert ein del ting til....:)


Dette heimsydde nestet kjøpte eg av ei dame på Lillehammer like før Noah kom. Noah brukte det mykje, så eg vil tru vesla også skal få dra nytte av dette. Heilt perfekt å ha i sofaen og i senga. Då slepp vi å være redde for å rulle over ho i søvne. 
Er ellers veldig spent på amminga, då eg gjorde minimalt av det sist. Går det bra vil iallfall nettene bli litt betre enn då eg måtte ned på kjøkenet og lage flasker midt på natta. 

Så er det berre å vente då...godt det er desember og juletid. Då går tida litt fortare.


Rart å tenke på at eg snart er 2 barns mor...og i tillegg stemor til to annakvar veke...Livet er forunderleg.

Spent Springerinneklem

Den helvetes bulimikampen

Eg har skreve det mange gonger før; tida som bulimikar er den verste perioden eg har stått i. For, det var ikkje berre bulimien som råda, men også anoreksien. Det kunne være tre dagar med altfor lite mat, for så å møte dei neste tre dagane med altfor mykje mat og oppkast. Eit helvete utan like. Ikkje ein dag fri frå spiseforstyrrelsen. Hovudet var eit reint kaos og handlingane deretter. 





Eg kjenner fleire som lever slik akkurat no, og det same spørsmålet går på repeat. Korleis bryte mønsteret? Korleis klare å kome seg ut av den fryktlege sirkelen? Det er ikkje eit enkelt svar på dette, dessverre. Men nokre råd kan eg gje likevel.

* For det første; ta 1 dag av gangen. Sei til deg sjølv at imorgon skal eg ikkje overete og kaste opp. Det skal bli ein dag med jamne måltid der du ikkje får "ein grunn" til å kaste opp. Ja, det er tøft å ete desse jamne måltida når hovudet er spiseforstyrra, men du skal kun gjere dette imorgon. Neste dag skal du ikkje legge planar for. Den dagen kan du heller planlegge når du legg deg i morgon.

* Når morgondagen er over og du ligg under dyna kjenner du etter kor godt det er å ikkje ha lege over den toalettskåla. Ja, du har kanskje litt dårleg samvit for at du har ete det du har ete, men det får heller være. Du skal fokusere på at du har klart ein dag utan bulimien. Kanskje det fristar å prøve dette dagen etter også?

* Til oftare du klarar å unngå å spy til meir stolt skal du være. Det er ein seier og ikkje eit tap.

* Lag avtalar på dei tidspunkta du veit bulimien herjar som verst. For min del var det på sein ettermiddag / kveld. Det er ikkje alltid det er like å lett å være sosial eller finne på ting på dette tidspunktet, men prøv iallfall nokre gonger i veka. Å gå seg ein tur på det tidspunktet som er verst er også ein måte å "kome seg unna" frysen og toalettet på.

* Å ete jamnt gjennom heile dagen er essensielt for å ikkje gå på ein smell. Dette veit du heilt sikkert, og eg skjønar at det er vanskeleg. Men det tross alt reinspika fakta og det er nøkkelen til å ikkje bli sugen. Når eg tenkjer jamne måltid, så meiner eg frukost, lunsj, middag og kvelds. Hvis du et veldig lite til desse måltida er det viktig å få inn litt frukt eller liknande mellom hovedmåltida. Og husk at frukt ikkje er eit måltid i seg sjølv. Det er reinspika sunnhet og mest vatn.

* Snakk for all del med nokon. Ikkje gå med dette inni deg. Det er ikkje flaut eller skammeleg å være bulimikar. Det er ein sjukdom som du overhode ikkje har bedd om å få. 
 



* Ta ein titt innom for eksempel denne sida: nettros.no. Du skal ikkje stå åleine.

Springerinneklem
 

 

 

 

Spent og nervøs

Vi er i desember. Nesten ikkje til å tru at det er denne månaden eg har termin. Det kan skje når som helst sjølv om eg ikkje trur det skjer heilt ennå. 
 



Må innrømme at eg tenkjer mykje på fødselen. Gruar meg veldig, sjølv om eg veit det er unødvendig å bekymre seg før det heile er i gong. Det var berre å klare akkurat det. Det er så mange tankar som går gjennom hovudet. Blir det ein rask fødsel? Blir det som sist, over 12 timar? Blir det dramatisk endå ein gong? Rekk eg å få smertelindring? Vil barnet klare seg gjennom den tøffe prosessen ein fødsel er. Sukk...ein kan bli tussete av mindre. Det einaste eg er sjeleglad for og som senkar skuldrane litt, er at det kun tek 5 minutt i bil til sjukehuset og eg veit at jordmødrene og apparatet er dyktige i jobben sin. 

 

Kort oppsummert:
Termin: 31.desember
På veg: I 37 veke ( 36+2)
Kjønn: Jente
Navn: Bestemt
Plager: Som før, men har begynt å kjenne på halsbrannen. Føler meg ellers bra.
Vektoppgang: 11,5 kg
Tankar: Fødselen og alt rundt den biten. Vil alt gå bra? Tenkjer også på Noah sin reaksjon.
Lyster: Mandarinar er supergodt. Det samme er julebrus:)
Innkjøp: Ullbodyar etc, og så er eg så heldig å ha fått søte babyklær av ei god venninne.
Trening: Har ikkje løpt sidan september, og skigåinga har eg lagt på hylla i redsel for å tryne. Går turar. 

Springerinneklem




 

Rusavhengighet og spiseforstyrrelser har mange fellestrekk

Eg er ikkje typen som følgjer med på TV seriar, men likar dokumentarar. Og som eg skreiv i sist innlegg; Helene sjekker inn er ein type dokumentar som eg synes er veldig interessannt og gjer at eg ikkje klarar å gå frå TV en. Det er så nært og sterkt og byr på korleis livet kan ende for svært mange.

I går sendte NRK frå Tyrilisenteret her på Lillehammer. Ja det er like i nærleiken av heimen vår, og eg har vore på senteret for å klatre eit par gonger. I tillegg går / joggar eg forbi senteret ofte og synes det er så flott at dette tilbudet for rusavhengige finnast. Det var difor spesielt å få bli med Helene Sandvig innanfor dørene på ein litt anna måte enn å ta turen for å klatre.

Det gjekk mange tankar gjennom hovudet når eg høyrde "elevane" fortelje om fortida si og korleis dei opplevde det å bu på eit senter der dei skal seie farvel til rusen og velkommen til det normale livet. Redselen for å sleppe ut i fare for å sprekke, suget etter rusen som gjorde at dei flykta frå utfordringane i livet, avhengigheten som sit klistra i minnet sjølv om dei hadde vore edru så og så lenge. Det minner meg veldig om bulimitida. Suget etter mat, for så å kaste opp. Dei kvardagslege kampane for å unngå fristelsar fordi eg visste at det ville ende med ein helvetes runde frå frysen til toalettskåla. Det minner meg om anoreksien og avhengigheten av kontroll over eigen kropp. Avhengigheten av å takke nei til det eg blei tilbudt, og rusen av å klare det. Og ikkje minst minner det meg om all lyginga, bortforklaringane og lovnadane om å begynne et betre liv imorgon.

Eg har aldri vore rusavhengig sjølv, så eg veit sjølvsagt ikkje korleis det er å kjenne på dette. Det einaste eg veit er at det er steintøft å kome seg ut av, og dei som klarar det er ordentlege heltar.

Springerinnklem

Eit program til ettertanke

For ei veke sidan sendte NRK dokumentaren "Helene sjekker inn". Denne gongen oppsøkte Helene Sandvig avdelinga RASP, regional avdeling for spiseforstyrrelser, ved Oslo Universitetssykehus der ho blant anna stilte spørsmåla:
Hva er det å bli frisk, hvis du har hatt en alvorlig spiseforstyrrelse? Kan du noen gang få et normalt forhold til mat? 


(Trykk på linken under, eller bildet for å sjå dokumentaren)

Eg har aldri vore på ei slik avdeling, heller aldri vore innlagt anna enn akutt på sjukehus, så eg var spent på korleis livet var innanfor RASPs dører. Og det som møtte meg var temmeleg sterkt.
 Eg svelgde tungt fleire gonger då eg kunne kjenne att redselen for å endre seg, for mat, for det normale livet etc...

Helene er ein svært dyktig reporter og gjev sjåarane eit ærleg innblikk i den tøffe kampen. 
Eg anbefalar difor å sjå denne dokumentaren på nett. Klikk deg inn HER. Eg er sikker på du ikke klarar å gå ifrå pc en med det første. Les også meir HER.

Springerinneklem

Skriket på fødeavdelinga

Det er søndagkveld. Eg har lege over doskåla fleire gonger i løpet av dagen, feberen seier 39 og haudet sprenger konstant. Formen er rett og slett ikkje slik den pleier. Turen går til legevakta, deretter til fødeavdelinga for innleggelse. Har barnet det bra? Kva er det som skjer? 



 

Eg blir ført gjennom ein stille korridor og inn på eit einerom. Her ventar senga som eg kjenner att frå sist fødsel, det same sengetøyet, same remediane på veggen, same handkleda og kjende jordmoransikt. Ledningar blir kobla på, ultralyd blir utført, blodprøver blir tekne. Eg får noko å sove på, men det funkar ikkje. Hovudet sprenger så sinnsjukt.

Dagen etter får eg beskjed om å halde meg i ro. Det er heldigvis ingen teikn til svangerskapsforgiftning, som eg frykta, men dei vil likevel ikkje sleppe meg heim denne dagen. CTG som registrerer barnets puls og livmora sine sammentrekningar blir utført fleire gonger. Jenta ser ut til å ha det bra. Ho sparkar og virkar tilfreds. Det er litt verre med mor, men etter nok ei natt i sjukesenga kjenner ho seg litt betre.

Avdelinga er forstatt overraskande stille, men plutseleg høyrer eg eit høgt og vondt skrik medan eg sit i stolen på rommet. Det går kaldt nedetter ryggen. Kva var det? Eg er nysgjerrig og beveger meg ut i korridoren. Der høyrer eg det igjen. Eg blir heilt satt ut. Det går ei bittelita stund, så kjem det eit nytt skrik. Denne gong eit babyskrik. Tårene pressar på. Det er så vanvittig sterkt å høyre det som ein sjølv ynskjer skal låte snart. 



Eg blir utskriven frå sjukehuset med beskjed om å ta det med ro. Enklare sagt enn gjort, men denne gongen skal eg ta det til meg. Neste besøk skal være i fødsel. Ikkje fordi eg er redd for infeksjon eller andre mistenksomme tilstandar.

Det er spesielt å være innlagt på sjukehus. Du føler deg utanfor den vanlege verda, ser sjuke folk i heisen, i korridorane, legar som går frå rom til rom og pratar seg i mellom. Men følelsen av å bli teken vare på er veldig god når det er ting som ikkje stemmer. Jammen er vi heldige som bur her vi bur.

Springerinneklem

 

Hjelp, berre litt over en månad att!

Ei lita oppdatering frå ruginga som begynner å nærme seg slutten. 

På vei: I 35 veke (34+2)
Termin: Nyttårsafta
Kjønn: Jente
Navn: Er bestemt. Gler meg til å begynne å bruke det
Vekt: ca. 2300 ( gjennomsnitt)
Full lengde: ca. 41 cm ( gjennomsnitt)



Om barnet idag: Nå flyter det ikke lenger, men hviler i livmoren. Øynene åpnes når fosteret er våkent, og lukkes når det sover. Øyefargen er vanligvis blå uansett hva som blir den endelige fargen, fordi pigmenteringen ikke er ferdig ennå. Utvikling av øyefarge krever at øyet blir utsatt for lys. Fingerneglene begynner nå å bli så lange at fosteret kan klore seg selv.

Mine tankar: Det er rart å lese om, og ikkje minst sjå bilde av babyen over. Blir heilt fascinert, og forstår kvifor eg føler meg så himla sprengd. Ho har begynt å ta god plass denne frøkena.
Babyens aktivitet: Vesle E. er i vigør. Sparkar og styrar på inni her. Plutseleg er venstresida av magen megasvær og eg kan nesten sjå føtene gjennom mageskinnet. Litt creepy, men mest morsomt.
Form: Vondt i bekkenet og mykje kynnarar. Jenta pressa skikkeleg "der nede", noko som igjen jagar meg på do i ett sett (spesielt om natta). Har heldigvis fått gått litt på ski utan at bekkenet har lege igjen i skiløypa. Kjennes godt med litt aktivitet.
Must-have: Ikkje noko spesielt, men har generelt god apetitt:)
Innkjøp: Har fått i hus barnevogn, voksipose, bæresele, litt kle og har ein del frå før som må finnast fram. Elles er eg snart ferdig med alle julegåvene. Greitt å sleppe kjøpesenteret dei siste to vekene av rugetida:):) hehe
Tankar om fødsel: Ja, eg tenkjer på fødselen. Kan ikkje sei noko anna. Hugsar så godt sist opplevelse at det nesten blir umuleg å ikkje grue seg. Det viktigaste er likevel at E. kjem ut frisk og fin, så får mor heller tåle smerten og det som måtte følgje med.
Vektoppgang: Opp 11 kilo så langt - og det merkast.

#gravid #oppdatering #baby #barnimagen #mamma #svangerskap #barn #familie #uke35 #snartmammatilto


Ellers holder eg på å levere årets siste SKIsport. Det blir 84 sider med masse bra stoff. I ettermiddag venter oppdrag for Dagbladet, og så er det jammen helg igjen.

Må berre legge ved bilde av Noah i ny pepperkake outfit som han fekk i posten av ei veldig snill dame. Tusen takk:)



Til å "ete" opp:)

God helg:)

Springerinneklem
 

Les mer i arkivet » Februar 2017 » Januar 2017 » Desember 2016
springerinne

springerinne

37, Lillehammer

Hei, eg begynte å blogge då eg fekk behandling for ein 13 år gammal spiseforstyrrelse. Idag er frisk, og er sjeleglad for at eg tok opp kampen. Det har resultert i eit fritt liv kor eg ikkje lenger er fengsla, er blitt mamma til Noah på 2 år, og lille Erle på 0. Historia mi er blitt til boka Spring for livet. Den kan du kjøpe hos Norli og andre bokbutikkar. Eg jobbar idag for Dagbladet, har bakgrunn som toppidrettsutøvar i friidrett og kan "treffast" på kriroset@gmail.com

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

hits