Derfor anbefaler eg desse løpeskoa

Ein liten kar som sniktittar på mors løpesko...og rappar dei like etterpå:):)


Eg har vore trofast tilhengar av Asics Gel Noosa Tri i mange år. Ein sko på 233 gram (dame) og med eit dropp på 10 mm. (Dropp = forskjellen i tykkelsen på løpeskoens såle fra forfot til hæl, målt i millimeter.) Altså ein fin sko til det meste av løping. Eg har iallfall brukt den til både rolige turar og intervalltrening. Eg føler skoen gjev meg ein god løpsfølselse og passformen er bra. Det einaste eg har merka er at hælpartiet blir raskt slitt innvendig, men det er kanskje pga mine spesielle ( og opererte ) hælar.

 


 

Vel, eg har som sagt vore trofast til Asics, men så fall eg for fristelsen av å kjøpe eit heilt nytt merke. Valget fall på det franske merket Hoka, og modellen Tracer( bildet over). Ein lettvektsko som er fin til både intervall og konkurranse.

Eg har vore skeptisk til desse nye skomerka som har ein heilt anna såle enn dei vanlege, men då eg prøvde Hoka Tracer i butikken klarte eg ikkje å gå derifrå utan å ta dei med meg heim.
Og fy flate så glad eg er for det. Makan til løpsfølelse har eg ikkje kjent på år og dag. Det lave droppet får meg på forfot på ein naturleg måte, skoa er mjuke, men likevel ikkje for mjuke og dei gjev ein vanvittig god respons i løpesteget. Eg har heller ikkje merka noko stølhet etter treningsøktene. Kanskje noko eg kan takke dei jevnlige styrkeøktene for.

 

Hoka Tracer veg berre 160 gram ( dame), har eit dropp på 4 mm. Prisen ligg på 1599,- Ja, det er dyrt, men gode løpesko kostar. Slik er det berre. Eg kan iallfall anbefale Hoka Tracer til deg som er ute etter ein lett løpesko til intervall, hurtig langtur, konkurranse eller liknande og som ynskjer god passform og komfort.
Du bør starte forsiktig viss du ikkje er vane med lav dropp. Begynn for eksempel med ein heilt rolig tur på 20 minutt og auk etterkvart. Skal du løpe ein lengre tur kan du bytte undervegs. Den lave droppen vil nemleg angripe leggane dine ganske så kjapt viss du ikkje har løpt med slike sko før, eller har vore flink med spesifikk styrketrening.



Dei siste Gel Noosa Tri skoa...Ja, det blir nokre par i året, men er det noko ein løper ikkje bør være gnien på, så er det løpesko. Resten av antrekket er ikkje så viktig.

Springerinneklem
 

NRK på løpekurs besøk

I går arrangerte eg den første av to løpekveldar for 7 sporty deltakarar. I tillegg kom NRK Østnytt på besøk. Trykk på bilde og spol fram til 9 minutt og 30 sekund. Då kan du sjå heile direktesendinga.  


Eller trykk HER
Fristar ikkje dette å være med på då?

Springerinneklem

- Opplever du fortsatt å komme opp i situasjoner der de syke tankene får bestemme?

Eit spørsmål eg fortsatt får; ansikt til ansikt eller på andre måtar. Eit spørsmål som pleier å kome frå den sjuke, men også frå friske og journalistar.


Sjukt smil: Anoreksien sitt smil for fleire år sidan...

Etter fleire år som ei normal jente og småbarnsmor har livet endra seg drastisk frå den tida eg var ordentleg sjuk av spiseforstyrrelsen. Det er 6,5 år sidan eg starta i behandling, og 5 år sidan eg stod på eigne bein. Mange år sidan tenkjer du sikkert, men for ein som har slite med mat og kropp i 13 år tek det tid før hjernen fungerer optimalt. Det er ein seigliva prosess, der du må jobbe konstant i lang tid før du ser det ordentlige lyset i tunnellen.


Gravid med Noah (-14):
I ein heilt anna tilstand enn bildet over, og i gledesrus.



Gravid med Erle: I fjor. Også i gledesrus, men med litt meir motgang enn i første svangerskap.

I løpet av desse åra har kroppen gjennomgått to svangerskap. Ei endring som lett kunne fått meg på feil retning. Det første svangerskapet gjekk overraskande bra. Eg trente til eg fødde, og kjende eigentleg berre ein stor gledesrus ved  å gå gravid. I etterkant gjekk det seg også raskt til. Kroppen fann seg sjølv att raskt og eg var mest av alt takknemleg for å kunne bli mamma. Så kom svangerskap nummer to, med Erle. Det gjekk tyngre på alle måtar. Eg var dårleg frå starten av, bekkenet begynte å krangle raskt og kiloa kom raskare enn eg såg for meg. Det var tøft. Eg følte meg ikkje vel, treninga som var min vesle fritime blei til gørr kjedelege gåturar. Det gjorde meg tankefull. Eg likte det ikkje. Heldigvis opplevde eg desse tankane berre over ein liten periode av svangerskapet.
Så kom fødselen, og no tida etterpå. Det har gått greitt, men eg kjenner at det tek lengre tid å kome i form samanlikna med førstemann. Bekkenet krangla ganske så lenge, og gjorde meg temmeleg utolmodig. Ja, det er først no, etter snart fire månadar eg kjenner at ting begynner å stabilisere seg. 


April 2017: 2 barns mamma

Så svaret på spørsmålet er: Ja, eg opplever situasjonar kor dei sjuke tankane tittar innom. Det kan være etter fire dagars treningsfri, eg har ete både det eine og det andre og kjenner meg utilpass. Men, forskjellen på korleis eg ville reagert før, er at eg i dag ikkje lar tankane gå over til handling. Eg kuttar ikkje ned på mat og eg står ikkje opp tidleg om morgonen for å trene. Eg har ein nøkkel til å styre dei vonde tankane, nemleg den innvendige peptalken. Ikkje skal eg prestere på ein idrettsarena kor eg treng å kle av meg til skinnet, ikkje skal eg sprade rundt i bikini heile sommaren, og ikkje skal eg gå ned i vekt med vilje fordi ei idiotisk stemme i hovudet fortel meg at det er nødvendig. Forhistoria mi er nemleg til skremsel og gru. Det er absolutt ingenting som freistar i det å ete lite, trene mykje og leve på sparebluss. Det betyr mistrivsel, ei sur mamma som ikkje klarar å yte optimalt, ei grinete kone som ikkje er kul å leve med og ein kvardag som minner meir om et fengsel. 

Når eg ser barna mine, som eg elskar over alt kjem tankar om eigen kropp og utsjånad i bakerste rekke. Dvs. tankane kan kome, men handlingane uteblir.

God 1.påskedag!

Springerinneklem

 

Påske før og no

Påske = ferie, famile, kos, lange dagar, og god mat og drikke. For ein spiseforstyrra heilt forferdeleg, - for ein frisk heilt topp!


Fanatisk trening var alltid innlagt uansett jule,-påske eller sommarferie. Eit salig stress...

Eg hugsar det godt, då vi reiste heim til Nordfjord i påska. Det var den eine gongen av tre faste turar ( påske, jul og sommar) vi drog til heimstaden vår. Sjuk som eg var grudde eg meg i lang tid før avreise. Eg visste at familien og andre ville granske meg - om eg hadde gått opp eller ned i vekt, og eg visste at kommentarane kom uansett kva veg det hadde gått. I tillegg grudde eg meg til all maten som blei servert. Berre det å ete ein felles middag med påfølgjande dessert var eit mareritt, og gjennom ei påskeveke ville det bli mange. Dette medførte i eit treningsregime utan like vekene før og innskjerping i kostholdet. Eg skulle iallfall ikkje kome heim med for mykje på kroppen, heller litt mindre, slik at eg hadde noko å gå på. Eg visste jo at eg ikkje slapp unna svinesteika og lammelåret.
 For å sei det kort, var gleda mykje større då bilturen gjekk i retur til normale dagar.


Mine to små: Er hovedfokus i livet mitt. Milevis frå slik eg levde før.

Det er rart, vondt og ikkje komfortabelt å tenkje på at eg har oppført meg på denne måten. At eg lot spiseforstyrrelsen styre alt. At eg ikkje klarte å  glede meg over å treffe familien att. Det er tross alt det kjæraste ein har.

No, fleire år etter har eg skapa min eigen familie. Og her blir påska og alle høgtider teke imot med eit stort smil. Då er det fri, det er litt ekstra godis, god mat, tid til å finne på ting i lag og tid til å stresse ned. Og eg er så sjeleglad for at spiseforstyrrelsen ikkje lengre styrar livet mitt. Det hadde blitt ein vanskeleg kombinasjon med små barn, fleire feriar i løpet av året og ei forventning om kos og det som høyrer med.


Familie: Tantegulla mine Johanna og Olina og eg på skitur denne veka.

God påske, og prøv å nyte høgtida. Det er ikkje farleg å senke skuldrane nokre hakk:)

Springerinneklem

Til ei heilt spesiell dame

No sit eg her att med to små som faktisk søv godt, men det varer ikkje lenge, så eg får skrive fort. 



Mor har vore her ei veke då min kjære har jobba på Mallorca og kjem heldigvis att seinare idag. Og eg må berre sei at eg er sjeleglad for at eg har ei mamma og mormor som er så glad i å hjelpe til. Sjølv om ho bur 5-6 timar i bil/buss herifrå er ho ikkje redd for å reise den lange vegen for å hjelpe dattera og være med eit turbotroll på snart  2,5 år og ein liten baby på 3,5 mnd. I tillegg kjem ho alltid med energi til å vaske golv, bad, kjøkkenskap, kjøleskap, legge saman kle, stryke kle og bake bollar eller noko anna. Og dama er ikkje mindre enn i sitt 76 år. Sprek som rakkaren, sjølv om ho slit med sitt.


Fadder til Erle og mitt tantebarn Johanna til venstre, søster og tantebarn Olina i midten og eg på Midtfjellet i dag.

I går kom min far og morfar og to tantebarn, både for å hente mor og mormor og for å besøke oss. Så i dag tok far oss med på Sjusjøen for å prøve skia ( heime på Vestlandet har det ikkje vore vinter på same måte som her kan du sei) og vi fekk oss ein flott skitur i gode påskeløyper. Mor og mormor "stakkar" måtte være heime med trolla, og ho fullførte det på ein meget god måte. Eg er imponert.

Vel, dette blogginnlegget er til ære for mi gode mor som kanskje nokre av dokke også har lest om i boka mi Spring for livet. Ho er eineståande, litt streng, fortel det ho meiner, men veldig snill. Kjenner meg litt igjen i mi eiga morsrolle kan du sei.

God påske til alle lesarar. Kos dokke masse ( det er fullstendig lov) og nyt det som kan nytast.

Springerinneklem

P.S Det blir løpekurs neste veke her på Lillehammer. Eg har fått seks påmeldingar og GLER  meg masse til å få formidla løpegleda mi:)

Springerinneklem

Når du blir sint på den du er mest glad i

Det er ikkje til å legge under ein stol at det å ha to tette barn kan være ei utfordring til tider. Noah er snart 2,5 år, medan veslesysta Erle er blitt  3,5 månadar. Og ja, eg var fryktleg spent på korleis det ville gå når det kom ei lita snuppe innanfor husets fire veggar. Eg tenkte vel eigenleg det verste..

Noah er supersøt med Erle. Han stryk ho på hovudet, kyssar ho på munnen og vil gjerne halde ho i armane- åleine. Men han vil også stikke fingrane i auga hennar, rope så høgt at ho vaknar frå søvnen og legge seg opp på ho med heile den 13,5 kilo tunge kroppen. Når ho skrik, set han i eit ennå høgre skrik og gir eg ho melk skal han helst sitte oppå mamma og drikke av same flaska.

Med ein alder på 2,5 er den vesle førstefødte babyen min blitt ein individuell liten person med eigne meiningar og gjerningar. Og han likar meir enn nokon gong å vise seg fram. Vise at han er her, har behov og ynskjer oppmerksomhet. Ikkje rart i det heile tatt. Han har tross alt levd livet sitt i berre litt over 2 år. 

Utfordringa er når mor er sliten, veslebabyen skrik etter mat, vi er åleine og turbogutten skrik "-Mamma", "- Au" eller  "- Har bæsja.." Og etter at vi er ferdig med heile seansen skal storebror i tillegg klatre over sofakanten og drage smokken ut av munnen på veslesysta som nesten har sovna igjen... Då er det lett for mor å bli oppgitt, og ja  - SINT! 

Det er ikkje morsomt å bli sint. Og ennå verre er det viss vesla skrik ennå litt til, fordi mor har heva stemma...

Sukk, det er ikkje lett å bli arg på den ein er mest glad i på heile jorda. Det er eigentleg heilt forferdeleg, men kva skal ein gjer når frustrasjonen toppar seg fullstendig? Det er slett ikkje lett når ein står i situasjonen. Heldigvis er eg ganske så sikker på at turbogutten vil huske dei gode stundene, og ikkje dei minuttane mamma har vore streng.

Springerinnemamma

P.S
No har Erle lært seg å snu seg frå rygg til mage, og gjer ikkje anna når ho inntek babygymen. Morsomt!

Løpekurs: Forlenger påmeldinga til mandag 10.april

Ikkje gløym å melde deg på løpekurset ( 18.og 25.april kl.18.00-19.15) dersom kjenner behov for ny løps inspirasjon og individuelle tips. Eg har sett eit tak på 12 deltakarar då eg ynskjer å nettopp gjere dei to kveldane så individuelle som råd er. 

No er det endeleg bart på Lillehammer også, så dette blir veldig bra.

Send ein mail til kriroset@gmail.com, og les meir om løpekurset HER.

Springerinneklem

 

Løpe på laurdag og langrenn på søndag

Eg elskar å springe, men jammen er det veldig moro å gå på ski også. Den interessa har kome meir og meir siste par åra og no gler eg meg til ein skitur når eg først får sjansen. Som idag. Omtrent ingen i løypa, berre skia, løypa og eg. 


Det er slett ikkje verst å ha moglegheita til å både gå på ski og springe på bare vegar på ei og same helg, og det utan å måtte køyre meir en 10 minutt for å finne perfekte skiløyper. 

I går kveld blei det rekeaften for husfar og husmor. Eg er veldig glad reker, - og med aioli, fersk loff og ein god salat kunne ikkje kvelden avsluttast betre. 

Ynskjer dokke ein flott sønndag vidare. Her er det full fart med to smårollingar, og ein mann med smerter i ryggen...Det vil sei tre stykk å passe på:):)

Springerinneklem
 

Ikkje gløym å melde dokke på løpekurset

Det er 18 dagar til første del av løpekurs her på Lillehammer. Det vil sei ei veke til påmeldingsfristen. Eg må ha minimum fem og maks tolv deltakarar for at kurset skal bli halde. Har fått inn nokre påmeldingar per dags dato, men ynskjer svært gjerne fleire. Så til dokke som er nysgjerrige er det berre å sende ein mail til kriroset@gmail.com. Spør gjerne om det du måtte gruble på.


Like i nærleiken av der vi skal møtes:)

Om løpekurset:
Dato og tid: Tirsdag 18.april kl.18.00-19.15 og tirsdag 25. april kl.18.00-19.15
Oppmøte: Circle K, Strandtorget ( gamle Statoil). Herifrå joggar vi til Mosodden kor det er flatt og godt terreng.
Pris: 950,- for to kvelder. Inkluderer også tilsendte filmsnutter med individuelle tips.
Påmeldingsfrist: 7.april til kriroset@gmail.com
Betalingsinformasjon: Mottas ved påmelding. I tillegg vil du få detaljert informasjon om innhold m.m.
Antall deltagere: Minimum 5 - maks 12 deltagere.
Om meg: Bakgrunn som mellomdistanseløper på landslaget i flere år. Erfaring som løpekursholder, løpetrener, har skrevet bok om idrett og kroppspress, og er i dag treningsekspert for Dagbladet og redaktør for magasinet SKIsport. Jeg er ellers gift, har ei jente på 3 månadar, en gutt 2,5 år og er bosatt i Lillehammer.

Ikkje vær redde for å melde dokke på. Dette er eit løpekurs for alle. Det einaste eg krev er at du klarar å ei løpe rolig  oppvarming i ca. 10-15 minutt. Deretter lovar eg at dokke ikkje skal måtte puste og pese meir enn nødvendig. Dokke vil kanskje kjenne litt stølhet eit par dagar etter, men det går seg raskt til.

Håpar eg ser deg.



Springerinneklem som snart skal ut og teste løpeskoa. Må berre få mannen heim frå sykkelsetet:)

P.S
Kjøp dagens Dagbladet avis og slå opp på side 26-27 viss du vil få tips til seks gode ryggøvelsar. Moro å få sakene mine i papiravisa også:)

Det som før var ein selvfølge....

Det som før var ei selvfølge, er idag blitt noko heilt anna; - som å få gå på ski. Det er slett ikkje lett når ein har fire barn i hus 50% der to av dei krev at ein av oss voksne er til stades heile tida. For,- det å gå på ski tek utan tvil lengre tid enn å løpe seg ein kort tur frå husdøra. Det er meir utstyr, ein må køyre til løypa, gjerne smøre viss det er klassisk og ein skal kome seg heim etter endt tur. Heldigvis har eg ein mann som veit at eg elskar å være ute, så idag fekk eg altså litt åleine tid på ski. Fantastisk start på dagen og med nypreppa løyper kunne eg legge i veg som ein av dei første i skisporet. Eg smilte frå begynnelse til slutt.

Imorgon ventar det besøk fra barselgruppa eg kom saman med då Noah blei fødd. Seks jenter med barn kjem til frukost, og då skal jammen mannen få tid til å gå på ski også. Eg synes det er viktig å gje kvarandre tid til å trene sjølv om huset er fullt av barn. Berre ein god time heilt åleine gjer underverk når ein veit at det går i hundre og ett innanfor husets fire veggar. Eg får iallfall mykje energi og eigentrivsel etter ei slik stund. Hadde eg visst kor dyrebar denne tida ville bli for nokre år sidan ville eg aldri kunne sett meg inn i situasjonen. Då tok eg alle slike stunder som ein selvfølge.


I går var veslejenta 3 månadar. Det betydde kontroll og vaksiner i begge lår. Erle skreik så sårt då ho fekk sprøytestikka at mor blei heilt ut av seg. Uff, men heldigvis gjekk det raskt over, og idag er ho i sitt ess igjen:) Noah er turbogutt som vanleg og spring att og fram i huset som ein "stukken gris". Ikkje lett å følgje med på den karen.


Full gass frå morgon til kveld:)

I kveld ventar bursdagsfest for ein god kamerat av min kjære. Då kjem verdas beste barnevakt;- bestemor på besøk så gamlingsane i huset får seg ein liten luftetur - saman! 

God laurdag:)

Springerinneklem

Frå pizzaredsel til pizzaelsker

Då eg var 18 år blei pizza bannlyst i livet mitt. Pizzaen som eg brukte å elske, spesielt med ei heilt lass med kvitost over turte eg ikkje lenger smake på. Spiseforstyrrelsen eg hadde klart å "dra på meg", gav eg nemleg klar beskjed om at dette var usunt, feitande og fryktleg farleg.



Så gjekk åra, - mange år. Ikkje før eg fekk behandling og kjende meg som Kristin att etter å ha passert 30 år turte eg å smake på pizza igjen. Først heimelaga med lett kvitost, og til slutt kjøpe pizza med ukjende ingredensar og gjerne med ekstra ost på toppen. Eg hugsar det som om det var i går, - den første smaken av heimelaga pizza. Det var skummelt å gape over, men fy flate så godt det smakte. Eg var i himmelen. 

I dag tenkjer eg ikkje på pizza som farleg eller usunt. Det er eit enkelt valg i ein hektisk kvardag, og eg serverer gjerne ein frisk salat ved sidan av. Ja og så heimelaga rømmedressing. Det er eit must.

Det er fryktleg rart å tenkje på at eg levde i nærare 15 år utan å smake på ein einaste smule pizza, alt på grunn av ei stemme i hovudet som fortalde meg tull og tøys. Pizza er supergodt, treng absolutt ikkje være usunt og om den skulle være i det usunne laget så gjer heller det INGENTING.

Springerinneklem 

P.S
Eit litt anna tema, men i dag fekk eg min første Dagbladet artikkel i papiravisa. Eg skriv til vanleg for Dagbladet.no/ Pluss( betalingsside), men av og til vert dei også trykt i papiravisa. Så kjøper du Dagbladet i dag må du slå opp på side 12 og 13:)


God helg!

 

Løpekurs for oss damer

Eg skal som nokre av dokke veit, halde løpekurs om ein liten månad. Har fått fleire henvendelsar og alle frå det kvinnelige kjønn. Interessa stemmer veldig med kjønnsfordelinga som har delteke på mine tidlegare løpekurs, difor ynskjer eg å endre tittelen "Løpekurs" til " Løpekurs for oss damer".


På løpetur i går med veslejenta, til jobboppdrag for Dagbladet.

Eg veit ikkje om det stemmer, men eg har ein følelse av at kanskje nokre gruar seg til å delta på slike ting i redsel for å dumme seg ut. At ein kjenner seg usikker og kanskje ikkje føler seg i god nok form osv. Eg veit ikkje om det er ekstra utfordrande å melde seg på når det i tillegg er mannfolk der, men kanskje. Uansett, så kan eg betrygge dokke med at det IKKJE er nødvendig å være i god form. Du treng heller ikkje ha tipp topp utstyr som matchar, og du skal vite at filmsnuttane eg tek av deg kun er forbeholdt deg og din mail. Viss eg skulle finne på å legge ut noko på bloggen min i etterkant, spør sjølvsagt om dette er greitt først.

Eg er ingen alvorleg og nebbete instruktør, men blid og temmeleg uhøgtidleg som person. Eg ler høgt og skravlar mykje, men likevel er eg nøyaktig og pirkar på det eg ser kan forbetrast. Løping er lidenskapen min, og har vore det sidan eg var bittelita. Sjølv om løpinga brakte meg ut i spiseforstyrrelsar og mykje vondt, har eg aldri slutta å like å løpe. Det er det eg kan aller best, og vil formidle vidare.

Så ikkje vær skeptisk og redd. Meld deg på, og så lovar eg at du vil gå heim med mange gode tips etter dei to kveldane. Sjå HER for meir info og meld deg på til kriroset@gmail.com

Springerinneklem

 

Når treningsgleda får ein anna dimensjon

I går fekk eg meg ein 8 kilometer løpetur heilt åleine i sol og på grusa asfalt. I dag fekk mannen og eg ein skitur på Skeikampen uten ungar. Er det rart eg smiler. Ja, for det er slett ikkje ei sjølfølge at dette går i boks. Som regel har eg Erle ved mi side 24/7, og når helga kjem er det to små som treng ein av oss til ei kvar tid. Det betyr lite åleine tid, og ennå sjeldnare at begge får trene saman.

Før eg møtte min kjære budde eg for meg sjølv i ei lita koseleg leilighet med bikkja i Ski ( Akershus) og ante eg ikkje korleis livet skulle utarte seg eit par år etter. At det skulle bli lite tid til trening og utfoldelse, men dagar fyllt av barn, bleieskift, mating og kosing. Då kunne treningskompisen på fire bein, og eg løpe når vi ville og kor vi ville. Det var sjeldan noko som stoppa oss. Eg sette sjølvsagt pris på desse treningsturane, men slett ikkje på same måte som eg gjer i dag. Frå å føle at treninga fortsatt var litt tvang etter mange år som spiseforstyrra, har treninga blitt ei stor glede når eg først får mulegheit til å kome meg ut. Og akkurat denne åleinetida set eg meir pris på enn nokon gong.

Med den bakgrunnen eg har, vil eg sei at det å bli mamma har gjort underverk. Tålmodigheta har fått utfordra seg, fokuset på meg sjølv må vente til eg er - nettopp heilt åleine, og alt som har med trening å gjere er ikkje lenger i fokus. Det kjem når tida strekk til.



Så sant eg har helsa i behold og bein og armar i funksjon kjem eg til å halde fram med å trene til eg blir gammal og grå, og det kan godt hende eg blir ein crazy 50 åring på treningsfronten når den tid kjem, men så lenge barna er små kjem dei først uansett. For min del er det berre SUNT!

Springerinneklem

 

Løpekurs på Lillehammer - for absolutt alle

Om ein månad arrangerer eg løpekurs her på Lillehammer. Per dags dato ser det dårleg ut då eg har for få påmeldte, og eg lurar litt på kvifor ikkje er fleire interesserte i å få gode løpetips og individuell veiledning. For, det manglar ikkje på ivrige løpsmosjonistar iallfall. Det ser eg for eksempel på Sørdalskarusellen som startar i slutten av april, og avsluttast i september. På det meste deltek over 300 små og store. På treningssentra er det ofte fullt på løpetimane, og eg møter stadig løparar når eg sjølv er ute.


Å delta på ei løpekurs er motiverande, men mest av alt kan det hjelpe deg til å optimalisere løpestilen din, forebygge skadar og effektivisere løpsformen. Eg er ikkje ute etter å gjere store endringar, det kan godt hende det berre er småting som kan gjerast litt annleis, men i det lengre løp gjere store forbetringar. Kroppen vår er fødd til å løpe og bevege oss, men kven har lært oss å løpe? Som oftast oss sjølve. Det er jo berre å snøre på seg løpeskoa og legge avgårde. Men veit du eigentleg korleis ein optimal armbruk er? Veit du ulempa ved å lande hardt og brutalt på hælen? Veit du kva spesifikke øvelsar du kan trene på for å bli ein betre løpar? 

Veiledninga eg gir er for aboslutt alle. Både den yngre og den eldre garde. Du treng ikkje ha god kondis, ei heller ikkje ha lang løpserfaring. Og eg lovar at du verken skal føle deg ukomfertabel eller håplaus. 

Meld deg på til kriroset@gmail.com, og klikk deg gjerne inn på Facebooksida for meir informasjon. 

Min bakgrunn som løpar og som gjer at eg kjenner meg trygg på å formidle teknisk veiledning er følgjande:
Har løpt sidan eg var lita jente, konkurrerte frå eg var 10 år og løpte for landslaget frå eg var 16 til 24 år. Har 3 NM gull på 800 meter, Nordisk gull på same distanse, fleire sølv og bronser i same meisterskap og løpte 1500 meter i EM i 2002.
Har vore friidrettstrener, halde fleire løpekurs, og vore lagleder for Norges Friidrettsforbund.

Stem på meg!

Det er første gong eg spør dokke lesarar om å stemme på meg, - kanskje ikkje så rart då eg aldri har vore med på ei avstemming før. Men då eg fekk ein forespørsel om å være med i konkurransen Sunnere Liv Blogger Awards 2017 kunne eg ikkje seie nei. Les meir, og stem HER

Å være sunn kan bety forskjellig frå menneske til menneske, men for meg betyr det enkelt å greitt; Å være glad i seg sjølv, nyte litt av alt og holde kroppen i passeleg form.

Akkurat dette brukte eg mange år på å kjenne for min eigen del. Ikkje var eg glad i meg sjølv, ikkje klarte eg å nyte litt av alt og ikkje klarte eg å halde kroppen i passeleg form. Den fekk kjørt seg så langt at det heldt på å gå gale. Eg er difor så inderleg glad for at eg endeleg klarar å leve godt med å være ei sunn jente og ei sunn mamma til Erle ( som følgjer med mamsen akkurat no), og Noah. 


Eg blir difor superglad om du stemmer på meg HER.

Springerinneklem

 

 




 

 

Stor dag for lita jente

Lenge sidan sist, men det har rett og slett gått i ett, og igår blei Erle døypt.

Er alltid spent på kirkedelen. Vil Noah rive ned stearinlys, kjem han til å slå seg vrang, vil Erle skrike av full hals eller fine ut at det passa seg å "gå på do" midt i preika? Vel, ingenting gale skjedde heldigvis. Noah sovna fra heile gudstenesta og Erle gjespa med full hals.



Å ha dåp heime er alltid litt styr med tanke på mat, plass, opprydding osv, men alt lar seg gjere med god hjelp. Og det fekk vi til dei grader av besteforeldre og andre i familien. Utan dei ville vi blitt svette under armane. Kjøkkenet hadde iallfall stått på hovudet etter første halvtime.

Betasuppe til middag er ein slager der eg kjem ifrå. Ikkje på hotell kanskje, men i heimen er det veldig enkelt og greitt. Når det gjeld kakebordet er også det ganske tradisjonelt; MYKJE å velje i. Trur vi hadde rundt 8-9 kaker. Nok til resten av månaden:)

Springerinneklem

Det beste eg veit...

Eit lite knippe av det beste eg veit...



Dokke som har fulgt meg veit at eg er veldig glad i Sør Afrika. Det har blitt til saman sju turar dit, og sjølv om eg har sett fleire stader av landet er eg heilt forelska i Western Cape ( den sørlegaste delen). Ein del av landet som er kjent for svært god mat og vin. Blant alle nydelige måltid serverer dei blant anna ein rett kalla Bobotie. Denne smakte eg for første gong i 2000, ja faktisk for 17 år sidan, - og den er like god fortsatt. I går kveld blei den servert i kalde Lillehammer, for to personar..... Ingridenslista ser voldsom ut, men dette er ingrediensar som står seg ei god stund, og er dermed ikkje bortkasta. Og når du først får smakane innanfor ganen vil du ikkje angre.

Oppskrift: ( 4 porsj)

1 løk, hakkede
1 kvitløksfedd

1 ss paprikapulver
1 ss gurkemeie
1 ts karripulver
1 ts malt ingefær
1/2 ts kajennepepper
1 ts sukker
1 ts salt
1 bokser knuste tomater
100 g rosiner
50 g tomatpuré
2 ss fruktchutney
1 ss rødvinseddik
1 ss worcestersaus
1 ss aprikossyltetøy
1 brødskiver
1 1/2 dl melk
500g kjøttdeig
1 egg vispede
Laurbærblad til pynt

Slik gjør du:
Legg brødbitar i melk. Steik løk og kjøttdeig. Tilsett alt krydder, sukker og salt. 
Tilsett deretter tomatar, tomatpuré, rosiner, chutney, rødvinseddik, worcestersaus og syltetøy. Rør godt. 
Ta brødet ut av melka, bland bitane godt inn i tomatblandinga.
 La det småputre til overflødig væske er borte. Sett ovnen på 180 ºC. Når den er klar, heller du kjøttblandinga over i ei ildfast form.
 Ta det piska egget og den gjenværande melken (fra brødbitene) og hell over blandinga. 
På toppen pynter du med laurbærblad ( skal ikkje etast). Deretter skal retten steikast i ca. 20 minutt.

Server med kokt brokkoli, ein stor bit banan, ris ( gjerne villris) og ein dash med chutney. Eg brukar mangochutney som eg finn på blant anna Rema 1000.
Nyyyyt!

 

Bileta over er frå gårsdagen, og eg kan ikkje anna enn å smile. Det å sjå storebror saman med veslesøster på denne måten gjer meg veldig glad. Det er ikkje ofte eg får knipsa slike øyeblikk då Noah som regel er turboen sjølv, men av og til finn han også roen og får lyst å kose Erle. Han reagerer også veldig på skriken hennar når ho først set i gang, og spurtar mot ho med smokken i handa.:)



Neste helg er det dåp, så i dag har eg laga ei skikkeleg sjokoladekake for barn toppa med geletoppar og Nonstop:) Etter min gane er nok kaka for litt fleire enn barna...hehe...
 

Ynskjer dokke ei fin helg vidare.

P.S
Slenger med litt fleire bilder...


Springerinneklem

 

 

Styrketrening for ein nybakte mammakropp

Rett etter ein fødsel er kroppen ikkje slik den ein gong var. Sener er strekte, det same er magemusklar og bekkenet er fortsatt ustabilt. Det er difor viktig å ta hensyn og ikkje begynne for tidleg. Regelen seier vel 6-8 veker, men det er sjølvsagt svært individuelt. Kanskje du må vente ennå lenger før du kan ta i bruk vektene. Eg venta 7 veker før eg tok turen til Elixia, og kunne nok ikkje begynt før slik kroppen min har oppført seg etter at Erle kom til verda.




 


God oppvarming...:)
 

Ein fin start etter mi meining er å køyre forholdsvis lett belastning i starten med fleire repitisjonar og med korte pausar mellom øvelsane. Altså ikkje sitje i ro og sende meldingar i vente på neste serie. Eg går iallfall direkte frå stasjon til stasjon, og held dermed oppe pulsen nokolunde. I tillegg er det greitt å være effektiv hvis ein har barnet   i barnepassen på treningssenteret.
Eg vel å trene heile kroppen då eg ikkje er på treningssenteret meir enn 2 gonger i veka. Desse øvelsane pleier eg å variere mellom( trykk på linkane for utførelse).

* Gåande utfall med lette vekter i hendene: Lår, rumpe og kjerne.
* Markløft med lett belastning: Rygg, skuldre, kjerne, rumpe og bein.
* Eksentrisk tåhev i maskin eller med vekter: Leggar.
*Frontknebøy med lett belastning: Framside lår, rumpe.
* Nedtrekk foran og/eller bak: Skuldre, rygg, armar.
* Skuldre med manualar i skråbenk: Skuldre, bryst.
* Tricepspress: Triceps
* Planke og sideplanke: Mage, rygg.

Sidan eg likar å springe vel eg beinøvelsar som gjer meg til ein betre løpar som for eksempel gåande utfall, tåhev, knebøy, planke..Men dette er også øvelsar som er effektive uansett kva du trenar til.

Til vanleg brukar eg rundt 40 minutt på styrketreninga, utenom oppvarming. Den tek eg joggande med vogn på veg til senteret ( ca. 1,5 km en veg). I dag var det tung og våt snø som ikkje var brøyta, så svetten rann godt før økta kunne starte. Heilt greitt når ein først skal trene:)

Springerinneklem


 

 

Rundstykker til betasuppe

Det er dåp om to veker der Erle skal feirast. Til ein slik dag krevst det matlaging når nærare 30 gjester er venta til bords. Bygdajente som eg er, er betasuppe med rundstykker etterfulgt av heimelaga kaker ein god tradisjon.

I går kveld baka eg tre brett med rundstykker. Eg er ikkje noko flink bakar, men desse var faktisk veldig saftige og gode. Ja, såpass at mannen i huset har opna eine posen og begynt på godsakene:):)

Eg er ikkje den som brukar oppskrift, men brukar det som finst i kjøkkenskapet. Det blei nokolunde slik:
Smelta smør og helte i melk som eg smuldra i gjær. Tilsatte fint hvetemel, fint rugmel, litt havregryn, sesamfrø, solsikkefrø, ørlite sukker, salt og rørte saman. Lot deiga heve ei god stund før eg rulla ut rundstykkene. Etterheva dei også ganske lenge før eg pensla dei med egg, og dryssa over sesamfrø. Steiketempen sette eg på 200, og dei var vel i ovnen rundt 15 minutt.
 
Trur dei skal passe bra til ei god gammaldags betasuppe.


Ellers fekk eg meg ein fantastisk skitur eine og aleine i Inga Låmi løypa på Birkebeiner Skistadion igår. Det er faktisk første gong eg gjekk den traseen, og pulsen blei temmeleg høg. Eg var så " smart" å installere pulsbelte og trykke start på stoppeklokka, så det enda med å gå i sone 4 store deler av turen. Ei slita jente etter endt tur:) Idag har eg jogga og gått med Erle, og ingenting er betre når sola strålar frå blå himmel og gradestokken seier -1-2 grader:)

Springerinneklem




 

Finne tid til å nyte

Då eg gjekk gravid gjekk tida seint. Dei 9 månadane kjendes som 1 år, - om ikkje meir. Tida etter at vesla kom til verda derimot kjennes motsett. Sjølv om dagane er nokså like, føler eg Erle vekse så fort at eg er redd eg ikkje klarar å nyte og oppleve det nok. Det er rart korleis tidsperspektivet kan endre seg.




Bildeknips frå siste vekas aktivitetar. Nede til venstre er frå Fakkelprisen som blei utdelt i Håkons Hall der blant anna Lillehammer Cykleklubb vann idrettsprisen. Min kjære til høgre på bilde:) Ellers er det ikkje vanskeleg å sjå at det fortsatt er ordentleg vinter på Lillehammer.

I morgon er Erle 2 månadar gammal og mykje har skjedd, sjølv om ho ennå ikkje gjer så mykje ut av seg enn å sove, skrike, ete, gjere i bleia og sove litt til. Jenta forandrar seg litt for kvar veke, noko eg ser tydeleg på bilder og måten ho følgjer med på. Auga hennar ser langt etter meg når eg skal hente noko, og skriken er ikkje langt borte viss eg ikkje kjem att nokså raskt. I dag for eksempel hadde vi besøk av presten i samband med dåp neste månad. Ho sat i vippestolen og kika, - men kun på meg. Ho ofra ikkje eit einaste blikk på den koslege mannen som sat ennå nærare ho enn eg. Det var ikkje tvil i kven ho kjende att. Moro:)




Erle og eg har mange kosestunder, og det beste er å ha å ho på magen. Då kan vi lett sovne begge to. Eg trur også ho likar seg i vogna på løpe eller gåtur. Ho søv iallfall veldig godt sjølv kor det ristar og humpar der ho ligg. Og så blir mor så blid når ho får lufta seg,- for jammen er det lett å få "brakkesjuka" når ein er spedbarnsmamma:)

Springerinneklem

 



 

Løpetips for deg som vil komme i gang

I mange mange år har løping vore "ei lett sak" då eg har gjort dette sidan eg var lita jente. Eg har difor ikkje opplevd å puste så veldig tungt på ein rolig langtur, eller få gangsperre som varer i fleire dagar. Inntil no. Med eit så langt avbrekk og med ein tyngre kropp kjenner eg at musklane ikkje er som dei var, og pustemaskina fungerer fleire hakk dårlegare. Joda, det er lettare å finne godfølelsen att når ein har løpt heile livet, men på noverande tidspunkt kan eg sette meg inni korleis det er å begynne på scratch og bli sliten etter berre ein time med løping og gange. 



Kanskje er det bra at eg får kjenne på dette, når eg i april skal halde løpekurs. Ikkje det at deltakarane skal pushast i kondisjon, men dei vil truleg kjenne litt i leggane og ellers i kroppen viss det er lenge sidan sist løpetrening. Og eg kan forsikre dokke om at eg veit korleis det kjennes. Her lever iallfall gangsperra på høgt nivå:)

Februar på Lillehammer betyr snø og vinter, men slik er det ikkje i alle delar av landet vårt. Mulegheitane for å begynne løpinga så smått no ligg difor til rette, også om det skulle ligge snø på bakken. Men korleis skal ein starte? Hardt og brutalt eller rolig og forsiktig? Eg anbefalar absolutt det siste. Gassar du på dei to første vekene vil du truleg få vondt, du risikerer å bli skada og deretter misse motivasjonen. Inga god løysing.

Start difor forsiktig. Har du ikkje løpt noko på all verdas tid ville eg bytta på å gå raskt i motbakkane og jogge på flatene i ein times tid, gjerne tre gangar i veka i 2 veker. Deretter, viss du kjenner deg klar og ikkje har vondt nokon stad kan du begynne å løpe heile økter på den 3 veka. Det kan for eksempel være 40 minutt rolig langtur, 20 minutt rolig oppvarming, løpe 1 minutt litt raskare, så 1 minutt heilt rolig osv. Dette for å gje muskulaturen variasjon og ny stimuli. Den tredje økta kan være 30 minutt rolig løping og 30 minutt styrketrening.

Har du ei aning om at løpeteknikken er så som så, kan det være smart å oppsøke enten internett for å sjå filmklipp av løpeteknikk, eller delta på løpekurs. Sjølv om vi alle har vår eigen teknikk viser det seg gang på gang at "uerfarne"( og meir erfarne) løparar har ein del å hente på armbruk, løpesteg, kroppsholdning osv. Dette for å unngå feilbelastning og gjere løpesteget meir effektivt. Sjølv eg som har løpt i alle dei år, vore friidrettstrenar og halde fleire løpekurs må eg skjerpe meg no når eg ikkje har løpt på lenge. Det er lett å "falle saman" når løpinga har fått litt for lang kviletid.


Mitt siste løp i fjor vår ( gravid og spyferdig..hehe) Foto: Sørdalskarusellen( Maihaugløpet)

dag har Erle og eg vore på vår første styrketreningsøkt på Elixia Lillehammer. Erle sov seg gjennom økta, og slepp gangsperra som garantert kjem i morgon og om to dagar. Det er nemleg altfor lenge sidan sist eg tok i ei vekt, så dette kan bli vondt å vakne opp til. Men ein plass må ein berre begynne.



Springerinneklem
 

Løpeteknikk med vogn

Å løpe med barnevogn er ikkje det same som å løpe utan, men det er likevel fullt mogleg, og du får i tillegg ekstra trening. 

Ein kan ikkje sette barnet i løpevogn eller liknande før det er 5-6 månadar då kroppen ikkje er sterk nok til å takle belastninga. Av den grunn har ei nybakt mor ikkje mykje anna valg enn å bruke den forholdsvis tunge barnevogna. Men stiller ein med godt mot, er er det fullt muleg å få fine løpeturar likevel.

Teknikk:
Den største forskjellen mellom å løpe med og utan vogn er armbruken. Du må jo halde fast i vogna uansett, men treng ein bruke begge henda? Nei! Er det forholdsvis flatt og greitt underlag held det lenge med ei hand på "rattet".  Då kan den andre brukast som vanleg. Held ein fast med begge hendene vil ein automatisk få ein anna løpsopplevelse, og teknikk for den del. Eg anbefalar difor å sleppe opp den eine handa og la armen pendle som vanleg. Bytt gjerne på armane for å få variasjon og ei betre fordelt belastning. Når det gjeld beinbruk og resten av holdninga anbefalar eg å ikkje bli hengande "frampå". Dvs at overkroppen er lent mot vogna og beina sparkande bak. Prøv å hald ei rett linje som mogleg. I bratte motbakkar går eg raskt i staden for å springe. Det fungerer for min del då eg slepp å mase med teknikken og springe seint som ei snegle:):)



Ikkje så vanskeleg å halde seg til denne fartsgrensa... hehe:)

Sjølv om babyen ikkje hugsar løpeturane dokke deler der og då, kan det være fint å ta fram bilder når dei blir eldre. Det skal iallfall eg gjere. Både med Erle og Noah:)

Springerinneklem

Så smått i gang

Ikkje sidan operasjon av begge hælane i 2009 har det gått så lang tid utan løping. Ja, vi snakkar om eit halvt år. Bekkenet og kynnarar sa løpestopp i august, etter klar beskjed frå legen på sjukehuset. Viss eg ville ha det vondt og risikere tidleg fødsel kunne eg berre halde på, men viss eg ville ha det nokolunde greitt og få ein fødsel i rett tid var det best å legge ned løpinga for ei stund. Eg likte ikkje beskjeden. Med Noah gjekk det jo så greitt og løpinga er ein stor del av meg, men når legen sa at alle svangerskap er ulike og det viktigaste var å unngå for tidleg fødsel kunne eg ikkje anna enn å la være. Og det har faktisk gått bra. Ja så "bra" at eg har grua meg til å begynne att. Formen er regelrett elendig og bekkenet har ikkje vore det beste, då fødselen gjekk i rasarfart med ei skulder som sat fast nederst i opninga. Vi snakkar om smertefull stølhet i midtdelen av kroppen:):) hehe


MEN etter 7 veker har eg tatt skrittet ut og hatt mine to første løpeturar. Seinast i går fekk Erle og eg ein fin tur i sol og snø og utan dei største vondtene. Litt kjenner eg fortsatt, men det er slett ikkje ille. No er det om å gjere å halde att, slik at eg ikkje pådrar meg noko som ikkje vil sleppe. Det er derimot ikkje like enkelt når dama har fått smaken på løping att.....

Uansett er det godt å kunne gjere anna enn å berre gå. Det blir for å sei det mildt; gørrkjedeleg i lengda. Vel og merke i einsam majestet. Saman med venninner er det noko heilt anna. 


Bilder frå sist veke.

Springerinneklem

 

Løpeglede på Lillehammer #løpeglede #løpekurs

No er det ei stund sidan eg har kosa meg på løpetur. Kjenne på at kroppen og løpebeina har gått av seg sjølv og blitt skikkeleg svett under armane. Eg kryssar fingrar for at kroppen er klar den neste månaden.



 

Det å løpe er fantastisk kjekt når du kjenner flyten, men dessverre ikkje så kjekt når formen er dårleg og det er lenge sidan du har brukt løpeskoa. Då kjennes det kjipt frå ende til annen. Men det er heldigvis fullt mogleg å ta store steg med tålmodighet, og ei god dose inspirasjon. Har du i tillegg løpt mykje før er det lettare å finne fram løpeformen. Viss løping er nytt derimot lovar eg enno større og merkbar framgang. 

Ordet løpekurs høyres kanskje litt voldsomt ut, men målet mitt er slett ikkje å tvinge på deg ein heilt ny teknikk eller liknande. Det eg vil er å formidle løpeglede og gje deg det ekstra vesle pushet til å få oppleve nettopp det; glede. Dette gjer eg ved å filme kvar enkelt, gje tips til gode løpeøkter og øvelsar og være der for alle mulege spørsmål. Teknikk er viktig i løping; ikkje berre for å springe finare, men for å forebygge skadar og springe meir økonomisk. Det er ein grunn til at eliteløparane terpar på ulike teknikkøvelsar året rundt. Det same bør mosjonisten legge inn som fast rutine i treninga. Eg lovar framgang.


Frå løpekurs i Spikkestad ( i 5.månad med Noah....)

Her kjem litt meir om dei to løpekveldane.

Kvifor delta på løpekurs: Du får eit betre innnblikk på korleis du spring, og kva små endringar kan gjere. Du får individuell tilbakmelding og ei god dose med treningstips.
Løpekurset er for: Alle, om du er ny eller erfaren. 
Kvifor filming: Fordi det er ein unik måte å sjå seg sjølv på, og på den måten forstå kva eg prøver å forklare. Eg benytta meg av filming både som langrenns og friidrettsutøvar og hadde mykje att for det teknikkmessig. 

Er det filmtvang? Nei, sjølsagt ikkje, men eg anbefalar det for optimalt utbytte av dei to kveldane. 
Kva skal vi gjere? Løpe langt og hardt? Vi startar med lett oppvarming frå Circle K Strandtorget og løper rolig dei neste 15 minuttane. Deretter går vi gjennom spesifikke oppvarmingsøvelsar før vi startar på hoveddelen. Den vil bestå seg i teknikktrening på forskjellig underlag ( flatt terreng, utforbakke og motbakke) og ei økt med høgre puls. Avsluttast med lett nedjogg.

Treng eg mykje utstyr: Nei, eit par gode løpesko, lett treningstøy og drikke.

Meld deg på innan 7. april på mail til kriroset@gmail.com

Springerinneklem
 



 

Mammalivet

Det er 6 veker sidan kvardagen blei snudd på nytt. Erle inntok heimen vår i jula, og sidan har dagane gått i surr ( og det er ikkje å spøke med...) med til byssing, kosing, gulping, meir byssing og bleieskift. 

At dagane går i surr kan eg skrive under på opptil fleire gonger. Eg har bomma på onsdag og torsdag og fredag for den slags skuld. Kanskje ikkje rart når det går i same tralten heile tida...hehe


Som under...( for dei spesielt interesserte vel og merke...)
Mellom 0400-0600: Mating ( i senga) med påfølgjande reprise: Raping, gulping og ei uroleg jente som meiner ho har sove nok.
0700: Noah er lei av å ligge i senga og prate med kanina og seg sjølv, så då er det intet valg enn å begynne på morgenstellet. Det er i seg sjølv ei skikkeleg svettebyge då han slett ikkje likar å verken bli kledd av eller på. Det endar difor med at vi gjer dette framfor Dora eller Peppa Gris på Tven. 
0800: Etter frukost leverast Noahgutt i barnehagen, medan eg tek meg av Erle.
0900: Meir mat til Erle. Ho er som meg; stygg svolten på morgonen. Heldigvis må ikkje begge rape og gulpe like mykje. 
10.00: Vi kosar, skiftar bleie og gjer oss klar for trilletur.
Mellom 11-14: Trilletur
13-14: Meir mat til veslesnuppa..
1530: Noah og papsen kjem heim til enten eit bomba eller rydda hus.
1630: Middag 
1730: Erle skrik etter mat - igjen!
1800: Kosemelk Noah
1830-1900: Noah seier natta etter ein kamp om å få på pysjen og sluking av halve tannkremtuba
19.30 og utover: Rydding av hus
20.00-2100: Meir mat Erle

22.30: Natta


Erle er ei veldig god jente, men til tider svært uroleg. Ho likar seg aller best i armane eller i bæreselen, så når vi legg ho i grinda er det ikkje alltid stillhet i vente. Heldigvis har det kome seg litt den siste tida. 

I helga fekk vi besøk av tantebarnet mitt Ingrid ( vel, ho er ikkje akkurat eit barn lenger...) og det var verkeleg topp. Vi skravla, gjekk lange turar, eg fekk vaska litt hus, dusja lenge og Noah fekk ein ny leikekamerat:) Takk Ingrid:)

No ventar 6 vekers kontroll med vaksine. Spent på korleis det vil gå..
Som sagt ikkje dei store nyhetene herifrå...


Springerinneklem
 

Vinn hotellopphold på treningsreisa vår

Påmeldingane til treningsreisa har starta, men vi vil sjølvsagt ha fleire med på laget. No har du sjansen til å vinne hotellopphold på Albir Playa&Spa. Eit flott spahotell nær stranda. Det du må gjere ser du under.

Vi lovar ei veke med variert trening der styrke og løping står i fokus. Innanfor desse sjangrane skal vi gjennom mange kjekke treningsøkter. I tillegg set vi av tid til ein lengre fjelltur som kan by på ein flott "premie" på toppen.

For dokke som ikkje har fulgt oss kjem ein kort presentasjon her:
Begge er frå Sandane i Nordfjord. Det er nokre få år mellom oss ( 35 og 37 år) og vi har latt oss inspirere av fysisk aktivitet sidan vi var små. 

Kristin T.( på bildet under) er styrkejenta som veit å finne godt gøymde musklar. Ho er utdanna personleg trenar og har jobba i dette yrket i fleire år. Kristin bur i Albir med mann og tre barn. Ho kjenner plassen reisa går til som si eiga bukselomme.



Kristin Roset er tidlegare landslagsløpar på mellomdistanse. Ho har halde fleire løpekurs, har vore friidrettstrenar, skrive bok om kroppspress i idretten og er i dag sportsjournalist for Dagbladet og redaktør for magasinet SKisport. 



Kvifor treningsreise: Etter ein telefonsamtale for 3 år sidan bestemte vi oss for å teste dette ut då vi begge hadde tenkt tanken ei stund. Så blei vi begge gravide omtrent på same tid og måtte utsette planane. I fjor la vi nye planar, men kom for seint i gang. I tillegg blei Kristin R. gravid på nytt med termin to månader etter reisa. Det var kanskje ei meining med at det ikkje skulle bli noko reise i fjor sjølv om vi ville fått det til. Vi lar likevel ikkje draumen passere då vi veit at dette vil bli bra. Vi er begge kompetente og har ei vanvittig stor glede av fysisk aktivitet som vi ynskjer å formidle. Nei, vi er ikkje dei store kjendisane som arrangerer reiser for kjende operatørar, men vi er engasjerte, har lang erfaring med kombinasjonen trening og menneske, og føler det skal holde i massevis. Dokke som vil delta skal iallfall reise heim med ei inspirerande veke i bagasjen.


Kristin og Kristin

 

Vektoppgang og mensen

I boka mi Spring for livet er eg dønn ærleg og skriv opent om både det eine og det andre, som for eksempel dette med mensen og vektoppgang. Og ja det er enklare å skrive enn å snakke om temaet, men når eg held foredrag er det vanskeleg å pakke slike ord inn, så då kjem dei rett frå levra. Heldigvis har publikum tålt "ordbruken" og har faktisk takka meg i etterkant for at eg er så open.



Dette har gjort til at eg får mange spørsmål om den tida eg gjekk frå å være svært tynn og anorektisk til å faktisk bli friskare og få mensen tilbake. Kor mange kilo måtte eg opp? Kor lang tid tok det før eg fekk den under behandling? Korleis reagerte eg? Ja. denne type spørsmål. Og eg skjønar det så vel at jentene spør. Hadde eg kunne spurt nokon på den tida eg var sjuk ville eg truleg gjort det. Problemet då var at eg ikkje " kjende til" nokon som kunne svare, så eg måtte berre oppleve det sjølv.

Å forklare korleis det skjedde med meg er jo ikkje vanskeleg. Eg hugsar det som om det var i går for å sei det slik, men så er eg nøydd å forklare at dette er heilt individuelt. Vi alle er så ulike. Nokre, slik som meg fekk den temmeleg "raskt" tilbake. I tillegg blei eg gravid på første forsøk etter 10 år uten mensen. Det skulle ikkje gå an i mitt hovud, og kroppen takla heller ikkje det lille som var sådd i magen. Det var ikkje liv laga dessverre, men for andre kan denne prosessen ta mykje myyyykje lenger tid. Og då gjeld det å halde oppe motivasjonen. Ikkje slutte å jobbe mot ein frisk og sunn kropp, men halde positivteten oppe og vite at kroppen som regel finn tilbake til seg sjølv med nok tid. Husk at du kanskje har brukt 5-6 år av livet ditt til å "mishandle" kroppen med lite mat osv. Det er ikkje berre å skru på ein knapp og tru at den kjem i harmoni etter litt vektoppgang. Stabilitet over tid er ein nøkkel slik eg ser det.

For min del mista eg mensen då eg låg på rundt 52-53 kilo. Med ei høgde på 165 var eg etter BMI verdiane normalvektig. Rett nok heilt nederst på skalaen, men eg mista den likevel. Då eg kom meg opp att til den vekta fekk eg den tilbake, ca 7 månadar ut i behandlinga. Då gjekk eg frå å være noko med 40 kilo + og kjende sjølvsagt at eg la på meg på denne tida. Det hadde ikkje takla utan medisinen som eg har skrive om før ( og i boka). Heldigvis fungerte den så godt at når mensen først kom greip ikkje panikken meg fullstendig. Det ville den garantert gjort uten medisinen. Så ærleg er eg.

Det er utruleg viktig å bruke tida i behandling /  når du har bestemt for å bli frisk frå spiseforstyrrelsen, til å førebu deg på å få mensen tilbake. Då skal du tenkje at det ikkje betyr at du er feit eller noko i den dur. For mensen er ikkje lik feit. Så det er sagt. Det er eit teikn på at kroppen begynner å fungere att. Kanskje ikkje hovudet heng så mykje med som du vil den dagen det skjer, men det skal du likevel takle.
Når eg klarte det, klarar du det.

Å være jente / dame utan mensen er ikkje kult i lengda. Du kan få beinskjørhet i ung alder ( ja eg veit korleis det er å brekke bein i ein alder av 22....ikkje kult). Du misser lysta på sex, du misser muligheten til å få barn, du slit med å vise di feminine side osv.. Og til lenger til det går til verre blir alt dette. Og eg lovar; ingenting ved å ikkje ha mensen er noko å trakte etter. Du viser ingen styrke ved å halde den borte..det er kun spiseforstyrrelsen som fortel deg. Og den er det iallfall ikkje verd å ta vare på.



Springerinneklem frå ei som er superglad for alt mensen har gitt meg....viss dokke skjønar:)

 

Genial oppfinnelse

Eg er ikkje den som klarar å sjå på utallige smular på golvet, eller la skittentøyskurva vekse langt over kanten. Då blir eg rett og slett utilfreds. Kanskje dumt tenkjer du, men slik er det no berre.

Med ein 2 åring i hus blir det smular og skit under stolen. Leikane flyter, og med fire barn annakvar veke blir det fullt i skittentøyskorga. Dette visste eg før vesla kom til verda, så då var det ikkje mykje grubling som skulle til for å bestille seg ein ordentleg bæresele. Og den har svart til forventningane. Den gjer at eg kan halde orden i huset utan at vesla ligg skrikande i grinda. For, er det noko som skjær i hjertet mitt er det spedbarnskrik. Joda, litt må ho kunne skrike, men det er så vondt å høyre på. Eg er difor sjeleglad for at eg har denne bæreselen frå Ergobaby ( og nei, eg er IKKJE sponsa). 



Erle storkosar seg med å ligge inntil mamma.



I dag er godjenta 1 månad gammal. 


Snuppa mi:)

Det er kaldt i Lillehammer om dagen, men det set ikkje ein stoppar for trilletur. Vanlegvis pleier snuppa å sove som ein stein, men idag var ho lys vaken heile tida. Ja, ho skreik også så pass mykje at eg var sikker på at det var "forretninger" på gang. Eg spurta difor innom kjøpesenteret for å skifte bleier, men det var ikkje mykje å skifte for å sei det slik. Først då eg kom heim etter endt trilletur sovna frøkena. Jada...Ikkje like enkelt.:)

Springerinneklem

Instagram og lettkledde idrettsutøvere

Det er noko som har gjort meg betenkt den siste tida. Veldig betenkt. 


Frå tida mi som løper...Det blei ikkje teke mange bilder då samanlikna med idag..

Som så mange andre har eg ein instagram profil som eg er innom dagleg. Eg følgjer ein del, deriblant idrettsutøvarar der nokre er meir kjende enn andre. Det er moro å sjå korleis dei ligg an med treninga si, og ikkje minst moro å følgje dei når dei er i sesong. Men så er det nokon som er veldig glade i å legge ut bilder med spente musklar og det som er. Ei tydeleg posering etter mi meining.
 Bildene er kanskje redigerte, ikkje veit eg, men det er iallfall tydeleg at kropp spelar ein stor del av utøvaren sin profil. Deretter ser eg på antall følgjarar som ofte seier godt over tusen eller ennå meir. Det er MANGE, og sjølv om ikkje alle lar seg påverke, vil det alltid være nokon som sug blikkfanga til seg.

Eg har møtt fleire av desse idrettsungdomane som har lagt merke til poseringane og kroppsfokuset. Og det dei fortel gjer meg desto meir bekymra:  "- Jeg mister troen på meg selv og min kropp når jeg ser på flere av Instabildene...Det virker som om du må være helt ribbet for å prestere."Ja, desse orda har eg høyrt mange gonger, og med ei fortid som spiseforstyrra toppidrettsutøver er det vondt å vite at ein dette kan være med på å gjere ein vanleg idrettsungdom usikker. Det som skal være ein trygg arena, er i ferd med å bli det motsette.

Å drive idrett handlar sjølvsagt om kroppen, då det er den som skal gjere jobben. Det betyr likevel ikkje at det er korleis den ser ut som er avgjerande. Om ein har sixpack, og blodårer som tyt ut både oppe og nede. Om ein har smale hofter og markerte leggmusklar. Det er ikkje dette som gjer deg til den beste. Det er rett trening over lang tid, gleda over å drive idrett og eit sterkt hovud. Kvifor ikkje vise det i staden for den halvnakne kroppen.



Springerinneklem

 



 

Mitt første smil

Det går mykje i baby og barn om dagen. Eg kan ikkje legge skjul på det. Mating, bleieskift, trilletur og byssing er den store aktiviteten. Erle er veldig snill, men likar seg best nær mamma eller i eit anna fang. Akkurat no har ho faktisk sovna i grinda, så det går an å få skrive litt uten å ha ho på fanget eller i bæreselen.
 

Det er veldig moro å sjå korleis ho endrar seg veke for veke, og idag fekk eg sjå hennar første smil. Det måtte sjølvsagt forevigast. Det tok derimot ikkje lange tida før smilet gjekk over til hikking og gråt, men slik er det. Vi planlegg også dåp for vesla, og har satt av ein søndag i mars til det. Då er ho nesten 3 månadar så det skulle passe bra.

Vel, eg får benytte anledninga til å støvsuge huset i håp om at lyden gjer ho ennå litt søvnigare:)

P.S Fann eit bilde frå då Noah viste sitt første smil, det også litt over tre veker etter fødselen. Legg det ved her. 


 

Springerinneklem

 

 

 

 

 

 

 

Les mer i arkivet » April 2017 » Mars 2017 » Februar 2017
springerinne

springerinne

37, Lillehammer

Hei, eg begynte å blogge då eg fekk behandling for ein 13 år gammal spiseforstyrrelse. Idag er frisk, og er sjeleglad for at eg tok opp kampen. Det har resultert i eit fritt liv kor eg ikkje lenger er fengsla, er blitt mamma til Noah på 2 år, og lille Erle på 0. Historia mi er blitt til boka Spring for livet. Den kan du kjøpe hos Norli og andre bokbutikkar. Eg jobbar idag for Dagbladet, har bakgrunn som toppidrettsutøvar i friidrett og kan "treffast" på kriroset@gmail.com

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

hits