Springerinne

Å ta del i et liv som er sjukt er noko av det tøffaste eit medmenneske kan gå gjennom. Å sjå på den du er så glad i forsvinne meir og meir. Ikkje vite. Ikkje forstå. Ikkje nå inn.

Eg kan berre tenkje meg kor jævlig mine aller næraste har hatt det, men eg veit ikkje. Og eg håpar aldri eg får oppleve det same med eventuelle barn. Eg unnar ingen den smerten, verken på den eine eller andre sida.

Eg veit at mor har hatt mange søvnlause netter. Heilt sidan eg var 18 har ho brukt energi på sjukdomen min. Ho har alltid vore der. Kjefta litt, vore bestemt, grått, ledd, prata meg til fornuft på gode dagar, sote ved sida av meg når eg skulle presse ned banana til kvelds og gått ein liten tur med meg etterpå, trøsta meg på do når middagen kom opp att, trøsta meg når kroppen har streika fullstendig, sett meg i ein tilstand som eg ikkje ville nokon i heile verda skulle få oppleve, teke nattbussen utallige gonger for å besøke meg på andre sida av landet, ringt meg kvar dag og alltid gitt meg ein følelse av nærhet. Eg har ikkje ord for kva ho har gått gjennom. Det er ikkje sikkert ho har sjølv eingong. Det einaste eg veit er at ho har lidd ekstremt mykje og ofte skjult følelsane for at eg ikkje skulle føle ennå meir skuld. Det er hardt å innsjå, men det gjer meg også ufatteleg audmjuk.

Ikkje alle er så heldige å ha slike tålmodige sjeler rundt seg.

42 kilo, og innpakka av ein tjukk forsvarsmur.

Eg får spørsmål frå pårørande om kva dei skal gjere når det kjæraste dei har slit. Korleis skal ein gå fram, når skal ein ta signala alvorleg, kva er det som er rett å sei osv. Det 1000 spørsmål ei mor, ein far, ein ektemann, kjærest, venn eller ein nær kollega har. Og det er like mange spørsmål som er vanskelege å svare på. Men ikkje umogleg.

Stockholm i fjor. Ynskjer meg mange fleire slike stunder framover.

Det er så altfort lett å gløyme dei rundt seg. Dei som viser omsorg kvar dag. Dei som kan være irriterande pågåande. Dei som gråter for deg fordi dei er så bekymra.  Dei som vil ha deg til legen, psykolog eller psykiater. Dei som vil ditt aller beste.

Trur ikkje eg klarar ikkje skrive meir om dette idag. Det gjer så fryktleg vondt, men eg vil kome tilbake til det same temaet imorgon og prøve å gje dåkke pårørande gode råd på vegen.

Imellomtida rådar eg dåkke til å aldri gi opp tanken på at den kjæraste du har skal få livet tilbake, og at det livet skal du også få ta del i.