Springerinne

Å være sjukt tynn slit enormt på kroppen. Det gjeld både inni og utanpå. Sjølvsagt er det som er synleg det folk rundt ein legg merke til og i starten også deg sjølv.

Innan eg blei 18 fungerte det meste. Det eg skulle få som alle jenter får kom på klokka og det hormonelle gjenerelt gav meg lite trøbbel. Eg skulle heller ikkje merke noko med eingong eg begynte å slanke meg, men etter 4 månadar merka eg at det ytre endra seg sakte men sikkert og etter 7-8 månadar mista eg det som ei jente skal ha. Det tok deretter 6 år før eg hadde eit snev av kvinnelig funksjon att før den forsvann i nye 5 år. Til saman 11 år.

Eg visste lite om konsekvensane av det å ha minimalt med østrogen. Ja, eg hadde høyrt om beinskjørhet, at eg ikkje kunne bli gravid, at eg kunne risikere fleire skadar osv, men det eg hengde meg opp i så altfor lenge var noko heilt anna. Djevelen i hovudet klappa meg på skuldra kvar dag eg klarte å halde fett % på lavmål og ikkje legge på meg.  Det var nesten som at dei vonde kreftene i hovudet ville omdanne meg til ein gutt i en jentekropp.

Jente i ein "guttekropp"...

Mitt første møte med ein farleg konsekvens av den magre kroppen var beinskjørhet. Eg kom tidleg inni eit prosjekt med Volvat medisinske og blei undersøkt opp og ned i mente. Dei konstanterte at nedre del av ryggen og bekkenet var som ei 50 år gammal dame. Eg var 20 og fekk ei kostliste for å legge på meg. Men som med alt anna når du ikkje har smerter så er det lett å gje blaffen. Eg kasta kostlista, suste avgårde med rutinene mine og braut ned meir og mer, inntil den dagen eg brakk eit bein i bekkenet og 1 mnd før to ribbein utan å gjere noko for det. Det sette meg heilt ute av spel.

Dei kreftene eg hadde blei brukt opp på sjukdomen. Skjønar ikkje den dag idag at eg klarte å gå på jobb kvar dag så lenge som eg faktisk gjorde. 

Idag, med alle kvinnlege funksjonar i orden. 

Mange jenter som trenar mykje og som er i miljø der ein er lettkledd på arenaen sin kan raskt ende opp i ein sirkel der ein trur det å miste menstrasjonen er trikset.  At den lave fett % ein får utan mens vil gje dei resultat som dei drøymer om. Det er fryktleg skremmande og det er IKKJE slik det skal være.Eg kan gje eit eksempel.

Då eg var på mitt beste på bana hadde eg menstrasjonen på plass. Hormonane surra og gjekk som dei skulle og eg hadde energi og krefter. Når den så forsvann tok det ikkje lang tid før jenta sleit med å ta konkurrentane.Det kan som sagt gå ei stund, men når det smeller, så smeller det.

Det er snart 1 år sidan eg blei "frøken" igjen. Då var eg så glad at eg smilte i fleire dagar. Høyres jo sjølvsagt heilt tussete ut, men når ein ynskjer så sterkt å få oppe funksjonane att blei eg så inderleg letta. Det eg likevel ikkje var førebudd på var alt hormonane hadde å by på. Det eine etter det andre balla jo på seg og eg kan med handa på hjertet sei at tida mellom april og i haust har vore ein einaste hormonell karusell. Idag kjenner eg at ting har stabilisert seg og godt er det.

Skal fortelle dåkke meir om kva eg har fått i fleisen og har måtta takla på ståande fot, for det er ikkje noko eg er åleine om i ein slik prosess. Det som kan bli tøft å takle treng ikkje bli så gale likevel med nokre gode råd på vegen.